Απόπνοια...

Και να 'μαι εδώ, 
χαμένη στις σκέψεις και πάλι,
όλων αυτών των λιστών, των δουλειών, των πρέπει, των πότε..


Για μια στιγμή, το μυαλό ταξιδεύει
ονειροπολώντας πάλι για εκείνη την αργότερη ζωή...

Εκείνη που θα έρθει, μετά τις δουλειές, τις υποχρεώσεις, τα τρεχάματα.. 
Εκείνη των ύστερων χρόνων...


Βλέπω τον εαυτό μου εκεί,

Να κάθομαι μπροστά από ένα παράθυρο με θέα τη θάλασσα,
σε κάποιο κυκλαδίτικο, λιτό χωριατόσπιτο,

ατμοσφαιρικό,
λουσμένο με όλο το φως του φθινοπώρου.

Χωρίς τον θόρυβο της καθημερινότητας, και τις ανησυχίες της,
μόνο η γλυκιά ηρεμία μιας πολυαναμενόμενης μοναξιάς
και η ακινησία ενός χειμωνιάτικου, αιγαιοπελαγίτικου νησιού.

Βλέπω τον εαυτό μου εκεί,
να κοιτάζω τη θέα, 
την ατελείωτη, τραχιά θάλασσα,
τους μαγικούς ανοιχτούς ουρανούς,

εμπνευσμένη, 

μπροστά από τα γραπτά μου -εκείνα που πάντα έμεναν εγκλωβισμένα από την ρουτίνα, στις γωνιές του μυαλού μου, 
μπροστά στους πίνακες -με πινελιές που πάντα ήθελα να ελευθερώσω

Ακριβώς όπως ονειρευόμουν..

Ιδανικό, ε;

Μα, αλίμονο! αντ’αυτού... ένας μικρός απόηχος...

..εκεί.. ανάμεσα στα πινέλα, τα μολύβια, τους καμβάδες, 

στιγμιαία αναπολώ τις καλές, παλιές εποχές του τώρα,
τις γεμάτες ζωή και πράγματα να κάνω,
ανθρώπους να μιλήσω,
φίλους ν’αγκαλιάσω,
μέρη να επισκεφθώ.

Tελικά ποιος είναι ο μεγαλύτερός μου καημός;............