περηφάνια, ανακούφιση ..και κάτι ακόμα...

 

Και κάπως έτσι, με ένα μήνυμα, ήρθε και η επιβεβαίωση: 
"Σχολή εισαγωγής - 

Κωδικός τάδε - 

Όνομα Σχολής τάδε - 

Σειρά επιτυχίας τάδε - 

Αποτελέσματα τάδε..."

..Ναι..

Και τυπικά πια, η επιβεβαίωση ότι πέρασε! -και μάλιστα Αθήνα

Αυτή τη φορά ήταν η σειρά του μικρού-Μικρού-μου-Πρίγκηπα να μας πει τα νέα...

Πριν τρία χρόνια, τα νέα αυτά ήρθαν από τον ..μεγάλο-Μικρό-μου-Πρίγκηπα. 

Ηταν η πρώτη φορά που δίναμε πανελλήνιες (γιατί ναι...όλοι δίναμε) - και ήμασταν υπέρ-χαρούμενοι που πέρασε στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, σε σχολή που ήθελε (και δεν είχαμε και την έννοια πια για έξοδα-επαρχίας).. 

Μετά.. η σειρά του μικρού μου.. Προετοιμασίες, διαβάσματα, και-τα-λοιπά-και-τα-λοιπά, και φέτος δίναμε! (Ναι, όλοι δίναμε πάλι..)

Οπότε τα δικά του νέα ήρθαν κι επίσημα πια να πάρουν μακριά την έννοια για τα αποτελέσματα (γιατί ήδη είχαμε 'εικόνα' από τους βαθμούς που είχαν βγει κάνα 20ήμερο πριν)..

Είμαι περήφανη για το πόσο κόπιασε, προσπάθησε και τελικά κατάφερε! 

Αλλάα... να... μεγάλωσε πια και το μικρό μου πιτσικοκάκι!! Φοιτητάκι κι αυτό πια! 

Άιντε παιδί μου, να σου φτιάξεις σιγά-σιγά το δικό σου μέλλον, όπως τ'ονειρεύεσαι..

Κι εμείς εδώ στο πλάι σου πάντα, μαζί με τον μπαμπά σου, να σε στηρίζουμε -εσένα και τον αδερφό σου, και να σας καμαρώνουμε..

Ενας μεγάλος κύκλος κλείνει πια - των σχολιαρό-παιδιών..... 

Οι ζωές μας θα έχουν όλες έναν άλλο ρυθμό..

Τώρα μπαίνουμε στον κύκλο των ολιγο-ενηλίκων παιδιών μας...

'Καινούριο' για εμάς δεν πολυ-είναι, αλλά και πάλι ψαχτικά θα το πάμε.....

Είπαμε.. το νήμα της ζωής (τους) που απλώνει!.... 

Τέλος εποχής - Αντίο Σχολείο, Μεγαλώσαμε τώρα

 

"Εσείς οι νέοι άνθρωποι των εποχών που έρχονται

και της καινούριας χαραυγής πάνω στις πολιτείες που δεν χτίστηκαν ακόμα, 

και σεις που δε γεννηθήκατε,

ακούστε τώρα τη φωνή την δική μου....

Ούτε μια λέξη 

δεν ξέρω να πω σε σας, γενιές των εποχών που έρχονται,

μήτε μια υπόδειξη δε θα μπορούσα να σας κάνω

γιατί πώς το δρόμο να δείξει 

αυτός που δεν το διάβηκε..

Αλλά μόνοι σας ν' αποφασίσετε 

ποιο το καλό για σας και τι σας βοηθάει

και για να κάνετε τις πολιτείες κατοικήσιμες." 

 **Μπέρτολτ Μπρεχτ

Αυτό ήταν το ποίημα με το οποίο αποχαιρέτησαν οι καθηγητές και το σχολείο, το παιδί μου και την υπόλοιπη την φετινή Γ' Λυκείου.

Μαζί με το απολυτήριο, τις αναμνηστικές φωτογραφίες κι ένα αναμνηστικό δωράκι, έκλεισε ένα ολόκληρο κεφάλαιο. 

Αυτό του Σχολείου.

Τελείωσε το Σχολείο πια στον κόσμο της δικής μας καθημερινότητας..

Και στην αποχαιρετιστήρια γιορτή, αυτό το συναίσθημα φάνηκε πιο έντονα..

Γιορτή-πάρτυ έκαναν.

Με δυνατή μουσική στην αυλή, photobooth για αναμνηστικές φωτογραφίες και κεράσματα από τα καλούδια που όλοι οι γονείς είχαμε φέρει για μπουφέ-ρεφενέ..

Και ως μέρος της εκδήλωσης, τα παιδιά επίσης παρουσίασαν τα αποχαιρετιστήρια ποιήματα που έγραψαν ξεχωριστά για κάθε έναν από τους καθηγητές τους.. Αληθινά απολαυστικά! Ακόμα κι αν δεν ήξερες πώς γίνεται το μάθημα από τον καθένα τους, το σύντομο ποιηματάκι έδινε μια σαφή εικόνα- αναδεικνύοντας σεβασμό προς το έργο τους.. με πολλές αστείες πινελιές, βέβαια! -όπως ορίζει μια γιορτή..

Μα όταν ήταν η στιγμή της εκδήλωσης, που οι καθηγητές τους φώναζαν έναν-έναν για να τους απονείμουν το απολυτήριό τους μαζί με ένα δωράκι, εκεί ήταν αλλιώς...

Τα χειροκροτήματά μας έκρυβαν τα δάκρυα και την απέραντη συγκίνηση που ένιωθε ο κάθε ένας μας όταν έβλεπε το δικό του παιδί να πηγαίνει για την παραλαβή του πολύτιμου εγγράφου.. 

Γιατί ενώ όλοι μας βλέπαμε νεαρά παλικαράκια και κοπέλες, καλοντυμένους και χαμογελαστούς, ο καθένας μας χώρια έβλεπε κάτι άλλο... 

Στο πρόσωπό τους, ο καθένας μας έβλεπε νοερά το ζουζούνι-μωρό, το πιτσικοκάκι να τρέχει στο σπίτι με το μπεμπιλίνο, το πιτσικόκι να παίζει με τα νερά σε μια εξοχή, το προεφηβάκι να σβήνει κεράκια με τους φίλους τους... κι όλες τις μικρές-μικρές στιγμές να φτάνουν εδώ, στο τώρα. Στο νεαρούδι που κρατώντας πια το απολυτήριο και το αναμνηστικό δωράκι απομακρύνεται κι αποχωρεί. 

Για πάντα πια απο το Σχολείο, ως Μαθητής.

...

Η μουσική ξαναδυνάμωσε για το υπόλοιπο πάρτυ και η αυλή γέμισε αγκαλιές κι ευχές για τα νέα μονοπάτια και τα αποτελέσματα των πανελληνίων..

Κι όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε και περάσαμε την μεγάλη πόρτα της αυλής για τελευταία φορά.. ήταν διαφορετικά εκείνα τα βήματα...

Σαν να είχαν δική τους σκέψη.. 

διστακτικά να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα, σαν να μην θέλουν να κλείσουν ακόμα αυτό το κεφάλαιο... ας κρατήσει λίγο ακόμα, κι ας είναι στην αυλή της γιορτής..

μα κι ανυπόμονα.. να περπατήσουν νέα βήματα, νέα μονοπάτια.. αυτά που ανοίγονται μπροστά.. για κάθε παιδί και κάθε γονιό που παραστέκεται δίπλα σε αυτή την νέα αρχή......

Καλή Ζωή να έχεις, Παιδί μου.... Να χαράξεις το δικό σου μονοπάτι, με κουράγιο για τις δυσκολίες, αυτοπεποίθηση στις δυνατότητές σου και με έμπνευση τα όνειρά σου... 

 

Τέλος η Σιγή Ασυρμάτου: Ξανά στον Αέρα

 

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα γράφω συχνότερα -τουλάχιστον μια φορά τον μήνα..

Αλλά το σύμπαν κάπου εκεί γέλασε.. και απάντησε 'challenge accepted!'..

Οπότε ανταποκρίθηκε στην μεγαλύτερη ανάγκη μου να αλλάξω δουλειά και μου βρήκε μία, με καλύτερες προοπτικές μεν, αλλά πιο απαιτητική και δυναμική. Αποτέλεσμα: περισσότερη δουλειά, λιγότερος χρόνος..

Είναι πολλές οι φορές όμως που έχω γράψει εδώ ..νοερά πάντα.. 

Για τις στιγμές εκείνες με φίλους, όταν μαζευτήκαμε παρέα μεγάλη, για εκείνες τις λίγο πιο σκοτεινές που νιώθεις μόνος, ή για εκείνες που αποζητούσα την μοναξιά σαν μικρό βάλσαμο στην τρέλα και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας. Μα κυρίως για εκείνες που μου χάρισαν μικρές ευτυχίες -και ήθελα να αποτυπώσω εδώ εκείνο το φως των στιγμών, αυτή την γλυκιά, ΑΠΟΛΥΤΗ πληρότητα, ναι, αυτή την απόλυτη ΕΥΤΥΧΙΑ.

Μα οι στιγμές ήρθαν και πέρασαν. Και αντικαταστάθηκαν από άλλες, ρουτινιάρικες, καθημερινές.. Μέχρι ξανά την επόμενη στενοχώρια ή χαρά. Έτσι κύλησαν οι εβδομάδες, οι μήνες, ο καιρός..

Αυτή τη φορά δεν θα μου υποσχεθώ να γράφω συχνότερα. Θα μου πω 'μια ανάμνηση την φορά'.......

Ξανά στον Αέρα, λοιπόν.....

Απόπνοια...

Και να 'μαι εδώ, 
χαμένη στις σκέψεις και πάλι,
όλων αυτών των λιστών, των δουλειών, των πρέπει, των πότε..


Για μια στιγμή, το μυαλό ταξιδεύει
ονειροπολώντας πάλι για εκείνη την αργότερη ζωή...

Εκείνη που θα έρθει, μετά τις δουλειές, τις υποχρεώσεις, τα τρεχάματα.. 
Εκείνη των ύστερων χρόνων...


Βλέπω τον εαυτό μου εκεί,

Να κάθομαι μπροστά από ένα παράθυρο με θέα τη θάλασσα,
σε κάποιο κυκλαδίτικο, λιτό χωριατόσπιτο,

ατμοσφαιρικό,
λουσμένο με όλο το φως του φθινοπώρου.

Χωρίς τον θόρυβο της καθημερινότητας, και τις ανησυχίες της,
μόνο η γλυκιά ηρεμία μιας πολυαναμενόμενης μοναξιάς
και η ακινησία ενός χειμωνιάτικου, αιγαιοπελαγίτικου νησιού.

Βλέπω τον εαυτό μου εκεί,
να κοιτάζω τη θέα, 
την ατελείωτη, τραχιά θάλασσα,
τους μαγικούς ανοιχτούς ουρανούς,

εμπνευσμένη, 

μπροστά από τα γραπτά μου -εκείνα που πάντα έμεναν εγκλωβισμένα από την ρουτίνα, στις γωνιές του μυαλού μου, 
μπροστά στους πίνακες -με πινελιές που πάντα ήθελα να ελευθερώσω

Ακριβώς όπως ονειρευόμουν..

Ιδανικό, ε;

Μα, αλίμονο! αντ’αυτού... ένας μικρός απόηχος...

..εκεί.. ανάμεσα στα πινέλα, τα μολύβια, τους καμβάδες, 

στιγμιαία αναπολώ τις καλές, παλιές εποχές του τώρα,
τις γεμάτες ζωή και πράγματα να κάνω,
ανθρώπους να μιλήσω,
φίλους ν’αγκαλιάσω,
μέρη να επισκεφθώ.

Tελικά ποιος είναι ο μεγαλύτερός μου καημός;............

Φλεβάρης: το level 2 του χειμώνα κι ένα Νιάου

 

Και να που ήρθε ο Φλεβάρης. 

Και μπήκε ήδη από το Σαββατοκύριακο... σαν να προσπαθεί να μας πάει καλά ο μήνας..

Μικρός, σύντομος, μα τόσο γεμάτος.. 

Νομίζω ότι την ..τσαχπινιά του Φλεβάρη την είχα περιγράψει καλύτερα σε μία (αρκετά) παλαιότερη ανάρτησή μου...

Τώρα όμως, μου φαντάζει αλλιώτικος.. Μάλλον γιατί συνειδητοποιώ -ακόμα μια φορά, πώς μας παρασέρνει ο καιρός.. 

Οι μέρες περνούν γρήγορα, σχεδόν απαρατήρητες.. Πρωί, δουλειά, υποχρεώσεις, βραδιάζει.. 

Οι ατέλειωτες ώρες στην δουλειά, με ευθύνες και απαιτήσεις που γεμίζουν κι εγκλωβίζουν το μυαλό..

Μια ρουτίνα που καταπίνει τις σκέψεις, τα όνειρα, τις μικρές στιγμές που θα έπρεπε να αφιερώσουμε στον εαυτό μας.. (ή εγώ εδώ.. στην μπλογκογειτονίτσα μου..)

Κι όμως.. 

Μέσα στον γκρίζο καμβά των ημερών που έρχονται και φεύγουν, υπάρχουν όντως τελικά, πάντα, εκείνες οι μικρές αφορμές να σταματήσουμε για λίγο..

Ένας ήλιος που ξεγελάει τον χειμώνα, μια κούπα ζεστός, κυριακάτικος καφές δίπλα στο παράθυρο, ένα σαββατόβραδο με αγαπημένους φίλους..

Μια αγκαλιά του μικρού μου πρίγκηπα, εκείνη την έτσι-χωρίς-αφορμή, ή ένα γλυκό χάδι από τον συνοδοιπόρο-μου-στην-ζωή, τον δικό-μου-ήρωα.. (κι ας μου γέμισε πατημασιές το πρωί...)..

Και τώρα πια, ένα ζευγάρι μικρά, σκανταλιάρικα μάτια που παρακολουθούν κάθε μας κίνηση!

Ο νέος μας, μικρός γατούλης μπήκε 'σχεδόν' απρόσμενα στην ζωή μας πριν λίγους μήνες..

Τον βρήκαμε, το αποφασίσαμε και τον πήραμε!

Είναι χνουδωτός, παιχνιδιάρης, αγαπησιάρικος και αγκαλίτσας.

Ένας γατούλης, σαν αφράτος συννεφάκης, με μάτια που λάμπουν από περιέργεια και μια ουρά που χορεύει συνεχώς, σαν να διηγείται τις σκέψεις του..

Τρέχει σαν σίφουνας από το ένα σημείο στο άλλο, παίζει μανιασμένα με τα λούτρινα ή λαστιχένια παιχνιδάκια του, ή ανεβαίνει σε σημεία που έμοιαζαν απρόσιτα....

Χουζουρεύει σε γωνιές που δεν είχαμε προσέξει ποτέ, κουλουριάζεται δίπλα μας και γουργουρίζει απαλά, και με μια νυσταγμένη κίνηση απλώνει το πατουσάκι του πάνω μας..

Η αγάπη του είναι απλή.. Δεν ζητάει πολλά.. λίγο χάδι, λίγη προσοχή (κι αν δεν προσέξουμε) ίσως κι ένα κομματάκι από το φαγητό μας..

Τον χαζεύω μερικές φορές, να τεντώνεται νωχελικά σαν να μην υπάρχει τίποτα επείγον ή σημαντικό στον κόσμο.. 

Έτσι..... 

Μέσα από τα μικρά του νιαουρίσματα, τα απρόσμενα σκαρφαλώματα, τα τρελά παιχνιδίσματα και τις στιγμές που τρίβεται στα πόδια μας με λατρεία, μας θυμίζει κάθε φορά πως η καθημερινότητα αποκτά μια δόση ζεστασιάς, λίγη παραπάνω τρυφερότητα και κάπως μαγικά, γίνεται πιο όμορφη απ' ό,τι πριν....

Ο χρόνος πάντα θα κυλάει.. είτε τον προσέχουμε, είτε όχι.

Το θέμα είναι να βρούμε τρόπους να γεμίζουμε (κάποιες;) από τις στιγμές του..

Και να θυμόμαστε καμιά φορά, ότι οι πιο πολύτιμες, δεν είναι αυτές που σχεδιάζουμε, αλλά εκείνες που απλά συμβαίνουν...

Καλό μήνα!

όταν η επιτυχία του 2025 ξεκινά από το γλάσο της βασιλόπιτας

 

Ναι, όντως.... Η φετινή βασιλόπιτά μου δεν είναι και από τις καλύτερες που έχω φτιάξει ανά τα χρόνια.. 

Η αλήθεια είναι ότι είχα τρομερά όνειρα για αυτό το όμορφο στένσιλ με το φίνο δεντράκι και τα αστεράκια και φανταζόμουν πόσο όμορφο θα γινόταν στο τέλος με το σπρέυ χρυσού γκλίτερ ζαχαροπλαστικής....

Αλλά από την αρχική ιδέα, μέχρι την εκτέλεση, η απόσταση είναι πολύυυυ μεγάλη! Το αποτέλεσμα ήταν μια άμορφη ....σκιά  γκλιτερένια μουτζούρα..... 

Ενα ...χμμμ... στραπατσάρισμα (;) απρόσμενο...

Δεν το άφησα να με καταβάλλει!.. Αλλωστε, μεταξύ μας - μεταξά θα την κόβαμε.. Την στόλισα με όοοο,τι στολιδάκι και χόκους-πόκους είχα, καιιι..... βουαλά! Έτοιμη! και κουκλίστικη!

Κι έτσι, κάπως μπήκε το ...στρογγυλό 2025 στην ζωή μας...

Την Πρωτοχρονιά, την υποδεχθήκαμε σε σπίτι δικών μας κι αγαπημένων να τρώμε, να πίνουμε, να τσουγκρίζουμε, να ευχόμαστε, να γελάμε.. αλλά με τον ..μεγάλο-μου-πρίγκηπα να δουλεύει ακόμα και να κάνει πρωτοχρονιά κουβαλώντας δίσκους (φοιτητάκος, σε δουλειά σερβιτόρος σε καφέ-μπαρ.. Γινόταν υπερ-χαμούλης κι έμεινε λίγο ακόμα να βοηθήσει τα υπόλοιπα παιδιά...).. 

Ας είναι...

Καλώς ήρθες 2025!! Στρογγυλό, καινούριο και ..(πολλά;) υποσχόμενο! (αχααχα! λέμε τώρα!)

Τι κρατάμε; 

Κρατάμε τις αγκαλιές γύρω από ένα πλούσιο, γεμάτο τραπέζι..
Κρατάμε τις ζεστές ευχές στα γελαστά τσουγκρίσματα...

Κρατάμε τα παράφωνα τραγουδίσματα του 'πάει-ο-παλιός-ο-χρόνος' ...και όλων των υπολοίπων του γλεντιού..
Κρατάμε την ..'αγωνία' και την έκπληξη για τα δώρα του Αη-Βασίλη που ανταλλάξαμε.. συμβολικά ή χρήσιμα...
Κρατάμε τα αστεία και τα νευρικά γέλια γύρω από τις παρτίδες της Τριανταμίας, με μάρκες χωρίς αντίκρυσμα, έτσι για την πλάκα και ..τα 'τσιγκάκια' που έλεγε και ο πατέρας μου..
Κρατάμε την διάθεση, την αγάπη και τα γέλια της πρωτοχρονιάτικης παρέας, με τις ελπίδες και τις ευχές για τη νέα αυτή χρονιά που ξεδιπλώνεται μπροστά μας...

Έτσι λοιπόν.

Ευχές για το 2025 με Υγεία, Αγάπη, Καλοτυχία κι Ευημερία! 

Και μία ευχή ακόμα: εκείνη την ολόδική μας, που την κρύβουμε, ο καθένας μας, μέσα στην ψυχή μας.. και μερικές φορές μοιάζει και με προσευχή..... 

Καλή Χρονιά, φίλοι μου...

Μια αγκαλιά ακόμα...

 

Πριν κάμποσες μέρες ήταν τα γενέθλια του ..μικρού μου.. 
Το μικρό, γλυκό πιτσικοκάκι έκλεισε πια τα 16.. Αντράκι πια.. 

Κι αναλογιζόμουν πάλι, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός.. Αργά και γρήγορα συνάμα, εε;

Τον θυμάμαι όταν ήταν μικρούλης ακόμα.. Ήθελε πάντα να (μπορεί να) κάνει ό,τι και ο μεγαλύτερος αδερφός σου, για όλα. Να 'μπορεί' όσο εκείνος, να είναι ψηλός όσο εκείνος, να πηγαίνει όπου εκείνος..
Τρυφερούλης, αγκαλίτσας, πεισματάρης, ευγενικός, ευαίσθητος, και πολύ σκληρό αντράκι.. Τότε.

Τώρα; 

Τώρα μεγάλωσε. Και προσπαθεί να βρει την θέση του στον κόσμο που βλέπει σιγά-σιγά να ανοίγεται μπροστά του. 
Είναι τόσο συγκλονιστικό αυτό το συναίσθημα που νιώθεις σαν γονιός κάποιες στιγμές σαν αυτές.. 

Ο αριθμός στα κεράκια της τούρτας δεν είναι το μόνο που άλλαξε...

Όταν σαν να κοιτάς νοερά όλες τις στιγμές της ζωής του μαζί, σαν σε fast-foward, και βλέπεις ..αυτή την σχεδόν μεταμόρφωση από παιδί σε ..μεγάλο...Ένα βήμα πριν την απόλυτη ανεξαρτησία του 'είμαικιεγώενήλικας'.. 

Στιγμές μικρές, ή και μεγάλες.. ξεχασμένες κι αξέχαστες νίκες, παιδικές απογοητεύσεις, δυσκολίες, επιτυχίες, φιλίες, παιχνίδια, λόγια...
Και τι 'ταξίδι' ακόμα μπροστά μας/του..

Και καμιά φορά, το μόνο που σκέφτομαι είναι .. μια αγκαλιά ακόμα..

Σαν μαμίτσα αποζητώ τις αγκαλιές των παιδιών μου. Όταν όμως αυτά έχουν μεγαλώσει κάμποσο πια, ένα τέτοιο εγχείρημα γίνεται ιδιαίτερα δύσκολο κι απρόβλεπτο.. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις.
(Καλά, δεν μιλάμε και μπροστά σε κόσμο. Εκεί ξέρεις. Απόπειρα γι'αγκαλιά => αντίδραση "ποιος-είσαι-εσύ-ξένε-που-έρχεσαι-κατά-πάνω-μου!" )
Αλλά γενικά, το να αγκαλιάσω τον έφηβο γιο μου, με κάνει να αισθάνομαι ότι πάω να αγκαλιάσω το Άγνωστο..

Ααχχ... κι αυτή είναι μια διαδικασία.. Λογικό. Δεν χρειάζονται πια τα χάδια μας για να συνεχίσουν να μεγαλώνουν.. Χρειάζονται άλλα πια από τους γονείς τους..

 
Κάπου πρόσφατα άκουσα μια έκφραση που αναφερόταν στο πόσο γρήγορα μεγαλώνουν τα παιδιά: "Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η 'τελευταία' αγκαλιά."... 

Κι όσο πιο πολύ το σκεφτόμουν, τόσο πιο στενάχωρο μου φαινόταν.....
Θέλω... θέλω... θέλω να πάω και να τ'αγκαλιάζω και να τα ζουπάω και να τα σφίγγω και να τα πνίγω στα φιλιά, όπως όταν ήταν μικρά παιζάκια και ξελιγώνονταν από τα γέλια όταν το κάναμε παλιά..
Εντάξει. Φυσικά και δεν γίνεται αυτό. Την θεωρία την ήξερα και πριν και την βλέπω και τώρα. 
Απλά τώρα που την ζω, μου κακοφαίνεται λίγο....  

Ας είναι.. Μαμίτσα είμαι και προσαρμόζομαι στις νέες συνθήκες. 

Τώρα πια οι αγκαλιές είναι νοερές.. 

Μα για εκείνες τις λίγες φορές που τις καταφέρνω, η αγκαλιά μου πια λέει "ξέρω-πως-μεγάλωσες-και-γίνεσαι-μεγάλος-νεαρός-πια-κι-είμαι-περήφανη-για-σένα-για-αυτό-που-γίνεσαι'

Τελικά η αλήθεια είναι ότι μάλλον απλώς ότι οι αγκαλιές τους απλά σπανίζουν λίγο περισσότερο.. 
Ας είναι.. Μου αρκεί που ακούν τον ψίθυρο της ευχής μου..

Και καθώς τελειώνω αυτό το γράψιμο, ήρθε από το δωμάτιό του που διάβαζε ο έφηβος γιος που λέγαμε.. 
Και με τυλίγει με τα χέρια του σε μια ζεστή αγκαλιά.. έτσι, χωρίς λόγια, χωρίς εξήγηση. Κι έτσι αθόρυβα, ξαναέφυγε..
Σύμπαν, σ'ευχαριστώ! :)