Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα γράφω συχνότερα -τουλάχιστον μια φορά τον μήνα..
Αλλά το σύμπαν κάπου εκεί γέλασε.. και απάντησε 'challenge accepted!'..
Οπότε ανταποκρίθηκε στην μεγαλύτερη ανάγκη μου να αλλάξω δουλειά και μου βρήκε μία, με καλύτερες προοπτικές μεν, αλλά πιο απαιτητική και δυναμική. Αποτέλεσμα: περισσότερη δουλειά, λιγότερος χρόνος..
Είναι πολλές οι φορές όμως που έχω γράψει εδώ ..νοερά πάντα..
Για τις στιγμές εκείνες με φίλους, όταν μαζευτήκαμε παρέα μεγάλη, για εκείνες τις λίγο πιο σκοτεινές που νιώθεις μόνος, ή για εκείνες που αποζητούσα την μοναξιά σαν μικρό βάλσαμο στην τρέλα και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας. Μα κυρίως για εκείνες που μου χάρισαν μικρές ευτυχίες -και ήθελα να αποτυπώσω εδώ εκείνο το φως των στιγμών, αυτή την γλυκιά, ΑΠΟΛΥΤΗ πληρότητα, ναι, αυτή την απόλυτη ΕΥΤΥΧΙΑ.
Μα οι στιγμές ήρθαν και πέρασαν. Και αντικαταστάθηκαν από άλλες, ρουτινιάρικες, καθημερινές.. Μέχρι ξανά την επόμενη στενοχώρια ή χαρά. Έτσι κύλησαν οι εβδομάδες, οι μήνες, ο καιρός..
Αυτή τη φορά δεν θα μου υποσχεθώ να γράφω συχνότερα. Θα μου πω 'μια ανάμνηση την φορά'.......
Ξανά στον Αέρα, λοιπόν.....
