περηφάνια, ανακούφιση ..και κάτι ακόμα...

 

Και κάπως έτσι, με ένα μήνυμα, ήρθε και η επιβεβαίωση: 
"Σχολή εισαγωγής - 

Κωδικός τάδε - 

Όνομα Σχολής τάδε - 

Σειρά επιτυχίας τάδε - 

Αποτελέσματα τάδε..."

..Ναι..

Και τυπικά πια, η επιβεβαίωση ότι πέρασε! -και μάλιστα Αθήνα

Αυτή τη φορά ήταν η σειρά του μικρού-Μικρού-μου-Πρίγκηπα να μας πει τα νέα...

Πριν τρία χρόνια, τα νέα αυτά ήρθαν από τον ..μεγάλο-Μικρό-μου-Πρίγκηπα. 

Ηταν η πρώτη φορά που δίναμε πανελλήνιες (γιατί ναι...όλοι δίναμε) - και ήμασταν υπέρ-χαρούμενοι που πέρασε στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, σε σχολή που ήθελε (και δεν είχαμε και την έννοια πια για έξοδα-επαρχίας).. 

Μετά.. η σειρά του μικρού μου.. Προετοιμασίες, διαβάσματα, και-τα-λοιπά-και-τα-λοιπά, και φέτος δίναμε! (Ναι, όλοι δίναμε πάλι..)

Οπότε τα δικά του νέα ήρθαν κι επίσημα πια να πάρουν μακριά την έννοια για τα αποτελέσματα (γιατί ήδη είχαμε 'εικόνα' από τους βαθμούς που είχαν βγει κάνα 20ήμερο πριν)..

Είμαι περήφανη για το πόσο κόπιασε, προσπάθησε και τελικά κατάφερε! 

Αλλάα... να... μεγάλωσε πια και το μικρό μου πιτσικοκάκι!! Φοιτητάκι κι αυτό πια! 

Άιντε παιδί μου, να σου φτιάξεις σιγά-σιγά το δικό σου μέλλον, όπως τ'ονειρεύεσαι..

Κι εμείς εδώ στο πλάι σου πάντα, μαζί με τον μπαμπά σου, να σε στηρίζουμε -εσένα και τον αδερφό σου, και να σας καμαρώνουμε..

Ενας μεγάλος κύκλος κλείνει πια - των σχολιαρό-παιδιών..... 

Οι ζωές μας θα έχουν όλες έναν άλλο ρυθμό..

Τώρα μπαίνουμε στον κύκλο των ολιγο-ενηλίκων παιδιών μας...

'Καινούριο' για εμάς δεν πολυ-είναι, αλλά και πάλι ψαχτικά θα το πάμε.....

Είπαμε.. το νήμα της ζωής (τους) που απλώνει!.... 

Τέλος εποχής - Αντίο Σχολείο, Μεγαλώσαμε τώρα

 

"Εσείς οι νέοι άνθρωποι των εποχών που έρχονται

και της καινούριας χαραυγής πάνω στις πολιτείες που δεν χτίστηκαν ακόμα, 

και σεις που δε γεννηθήκατε,

ακούστε τώρα τη φωνή την δική μου....

Ούτε μια λέξη 

δεν ξέρω να πω σε σας, γενιές των εποχών που έρχονται,

μήτε μια υπόδειξη δε θα μπορούσα να σας κάνω

γιατί πώς το δρόμο να δείξει 

αυτός που δεν το διάβηκε..

Αλλά μόνοι σας ν' αποφασίσετε 

ποιο το καλό για σας και τι σας βοηθάει

και για να κάνετε τις πολιτείες κατοικήσιμες." 

 **Μπέρτολτ Μπρεχτ

Αυτό ήταν το ποίημα με το οποίο αποχαιρέτησαν οι καθηγητές και το σχολείο, το παιδί μου και την υπόλοιπη την φετινή Γ' Λυκείου.

Μαζί με το απολυτήριο, τις αναμνηστικές φωτογραφίες κι ένα αναμνηστικό δωράκι, έκλεισε ένα ολόκληρο κεφάλαιο. 

Αυτό του Σχολείου.

Τελείωσε το Σχολείο πια στον κόσμο της δικής μας καθημερινότητας..

Και στην αποχαιρετιστήρια γιορτή, αυτό το συναίσθημα φάνηκε πιο έντονα..

Γιορτή-πάρτυ έκαναν.

Με δυνατή μουσική στην αυλή, photobooth για αναμνηστικές φωτογραφίες και κεράσματα από τα καλούδια που όλοι οι γονείς είχαμε φέρει για μπουφέ-ρεφενέ..

Και ως μέρος της εκδήλωσης, τα παιδιά επίσης παρουσίασαν τα αποχαιρετιστήρια ποιήματα που έγραψαν ξεχωριστά για κάθε έναν από τους καθηγητές τους.. Αληθινά απολαυστικά! Ακόμα κι αν δεν ήξερες πώς γίνεται το μάθημα από τον καθένα τους, το σύντομο ποιηματάκι έδινε μια σαφή εικόνα- αναδεικνύοντας σεβασμό προς το έργο τους.. με πολλές αστείες πινελιές, βέβαια! -όπως ορίζει μια γιορτή..

Μα όταν ήταν η στιγμή της εκδήλωσης, που οι καθηγητές τους φώναζαν έναν-έναν για να τους απονείμουν το απολυτήριό τους μαζί με ένα δωράκι, εκεί ήταν αλλιώς...

Τα χειροκροτήματά μας έκρυβαν τα δάκρυα και την απέραντη συγκίνηση που ένιωθε ο κάθε ένας μας όταν έβλεπε το δικό του παιδί να πηγαίνει για την παραλαβή του πολύτιμου εγγράφου.. 

Γιατί ενώ όλοι μας βλέπαμε νεαρά παλικαράκια και κοπέλες, καλοντυμένους και χαμογελαστούς, ο καθένας μας χώρια έβλεπε κάτι άλλο... 

Στο πρόσωπό τους, ο καθένας μας έβλεπε νοερά το ζουζούνι-μωρό, το πιτσικοκάκι να τρέχει στο σπίτι με το μπεμπιλίνο, το πιτσικόκι να παίζει με τα νερά σε μια εξοχή, το προεφηβάκι να σβήνει κεράκια με τους φίλους τους... κι όλες τις μικρές-μικρές στιγμές να φτάνουν εδώ, στο τώρα. Στο νεαρούδι που κρατώντας πια το απολυτήριο και το αναμνηστικό δωράκι απομακρύνεται κι αποχωρεί. 

Για πάντα πια απο το Σχολείο, ως Μαθητής.

...

Η μουσική ξαναδυνάμωσε για το υπόλοιπο πάρτυ και η αυλή γέμισε αγκαλιές κι ευχές για τα νέα μονοπάτια και τα αποτελέσματα των πανελληνίων..

Κι όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε και περάσαμε την μεγάλη πόρτα της αυλής για τελευταία φορά.. ήταν διαφορετικά εκείνα τα βήματα...

Σαν να είχαν δική τους σκέψη.. 

διστακτικά να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα, σαν να μην θέλουν να κλείσουν ακόμα αυτό το κεφάλαιο... ας κρατήσει λίγο ακόμα, κι ας είναι στην αυλή της γιορτής..

μα κι ανυπόμονα.. να περπατήσουν νέα βήματα, νέα μονοπάτια.. αυτά που ανοίγονται μπροστά.. για κάθε παιδί και κάθε γονιό που παραστέκεται δίπλα σε αυτή την νέα αρχή......

Καλή Ζωή να έχεις, Παιδί μου.... Να χαράξεις το δικό σου μονοπάτι, με κουράγιο για τις δυσκολίες, αυτοπεποίθηση στις δυνατότητές σου και με έμπνευση τα όνειρά σου... 

 

Τέλος η Σιγή Ασυρμάτου: Ξανά στον Αέρα

 

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα γράφω συχνότερα -τουλάχιστον μια φορά τον μήνα..

Αλλά το σύμπαν κάπου εκεί γέλασε.. και απάντησε 'challenge accepted!'..

Οπότε ανταποκρίθηκε στην μεγαλύτερη ανάγκη μου να αλλάξω δουλειά και μου βρήκε μία, με καλύτερες προοπτικές μεν, αλλά πιο απαιτητική και δυναμική. Αποτέλεσμα: περισσότερη δουλειά, λιγότερος χρόνος..

Είναι πολλές οι φορές όμως που έχω γράψει εδώ ..νοερά πάντα.. 

Για τις στιγμές εκείνες με φίλους, όταν μαζευτήκαμε παρέα μεγάλη, για εκείνες τις λίγο πιο σκοτεινές που νιώθεις μόνος, ή για εκείνες που αποζητούσα την μοναξιά σαν μικρό βάλσαμο στην τρέλα και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας. Μα κυρίως για εκείνες που μου χάρισαν μικρές ευτυχίες -και ήθελα να αποτυπώσω εδώ εκείνο το φως των στιγμών, αυτή την γλυκιά, ΑΠΟΛΥΤΗ πληρότητα, ναι, αυτή την απόλυτη ΕΥΤΥΧΙΑ.

Μα οι στιγμές ήρθαν και πέρασαν. Και αντικαταστάθηκαν από άλλες, ρουτινιάρικες, καθημερινές.. Μέχρι ξανά την επόμενη στενοχώρια ή χαρά. Έτσι κύλησαν οι εβδομάδες, οι μήνες, ο καιρός..

Αυτή τη φορά δεν θα μου υποσχεθώ να γράφω συχνότερα. Θα μου πω 'μια ανάμνηση την φορά'.......

Ξανά στον Αέρα, λοιπόν.....