Τέλος εποχής - Αντίο Σχολείο, Μεγαλώσαμε τώρα

 

"Εσείς οι νέοι άνθρωποι των εποχών που έρχονται

και της καινούριας χαραυγής πάνω στις πολιτείες που δεν χτίστηκαν ακόμα, 

και σεις που δε γεννηθήκατε,

ακούστε τώρα τη φωνή την δική μου....

Ούτε μια λέξη 

δεν ξέρω να πω σε σας, γενιές των εποχών που έρχονται,

μήτε μια υπόδειξη δε θα μπορούσα να σας κάνω

γιατί πώς το δρόμο να δείξει 

αυτός που δεν το διάβηκε..

Αλλά μόνοι σας ν' αποφασίσετε 

ποιο το καλό για σας και τι σας βοηθάει

και για να κάμετε τις πολιτείες κατοικήσιμες." 

 **Μπέρτολτ Μπρεχτ

Αυτό ήταν το ποίημα με το οποίο αποχαιρέτησαν οι καθηγητές και το σχολείο, το παιδί μου και την υπόλοιπη την φετινή Γ' Λυκείου.

Μαζί με το απολυτήριο, τις αναμνηστικές φωτογραφίες κι ένα αναμνηστικό δωράκι, έκλεισε ένα ολόκληρο κεφάλαιο. 

Αυτό του Σχολείου.

Τελείωσε το Σχολείο πια στον κόσμο της δικής μας καθημερινότητας..

Και στην αποχαιρετιστήρια γιορτή, αυτό το συναίσθημα φάνηκε πιο έντονα..

Γιορτή-πάρτυ έκαναν.

Με δυνατή μουσική στην αυλή, photobooth για αναμνηστικές φωτογραφίες και κεράσματα από τα καλούδια που όλοι οι γονείς είχαμε φέρει για μπουφέ-ρεφενέ..

Και ως μέρος της εκδήλωσης, τα παιδιά επίσης παρουσίασαν τα αποχαιρετιστήρια ποιήματα που έγραψαν ξεχωριστά για κάθε έναν από τους καθηγητές τους.. Αληθινά απολαυστικά! Ακόμα κι αν δεν ήξερες πώς γίνεται το μάθημα από τον καθένα τους, το σύντομο ποιηματάκι έδινε μια σαφή εικόνα- αναδεικνύοντας σεβασμό προς το έργο τους.. με πολλές αστείες πινελιές, βέβαια! -όπως ορίζει μια γιορτή..

Μα όταν ήταν η στιγμή της εκδήλωσης, που οι καθηγητές τους φώναζαν έναν-έναν για να τους απονείμουν το απολυτήριό τους μαζί με ένα δωράκι, εκεί ήταν αλλιώς...

Τα χειροκροτήματά μας έκρυβαν τα δάκρυα και την απέραντη συγκίνηση που ένιωθε ο κάθε ένας μας όταν έβλεπε το δικό του παιδί να πηγαίνει για την παραλαβή του πολύτιμου εγγράφου.. 

Γιατί ενώ όλοι μας βλέπαμε νεαρά παλικαράκια και κοπέλες, καλοντυμένους και χαμογελαστούς, ο καθένας μας χώρια έβλεπε κάτι άλλο... 

Στο πρόσωπό τους, ο καθένας μας έβλεπε νοερά το ζουζούνι-μωρό, το πιτσικοκάκι να τρέχει στο σπίτι με το μπεμπιλίνο, το πιτσικόκι να παίζει με τα νερά σε μια εξοχή, το προεφηβάκι να σβήνει κεράκια με τους φίλους τους... κι όλες τις μικρές-μικρές στιγμές να φτάνουν εδώ, στο τώρα. Στο νεαρούδι που κρατώντας πια το απολυτήριο και το αναμνηστικό δωράκι απομακρύνεται κι αποχωρεί. 

Για πάντα πια απο το Σχολείο, ως Μαθητής.

...

Η μουσική ξαναδυνάμωσε για το υπόλοιπο πάρτυ και η αυλή γέμισε αγκαλιές κι ευχές για τα νέα μονοπάτια και τα αποτελέσματα των πανελληνίων..

Κι όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε και περάσαμε την μεγάλη πόρτα της αυλής για τελευταία φορά.. ήταν διαφορετικά εκείνα τα βήματα...

Σαν να είχαν δική τους σκέψη.. 

διστακτικά να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα, σαν να μην θέλουν να κλείσουν ακόμα αυτό το κεφάλαιο... ας κρατήσει λίγο ακόμα, κι ας είναι στην αυλή της γιορτής..

μα κι ανυπόμονα.. να περπατήσουν νέα βήματα, νέα μονοπάτια.. αυτά που ανοίγονται μπροστά.. για κάθε παιδί και κάθε γονιό που παραστέκεται δίπλα σε αυτή την νέα αρχή......

Καλή Ζωή να έχεις, Παιδί μου.... Να χαράξεις το δικό σου μονοπάτι, με κουράγιο για τις δυσκολίες, αυτοπεποίθηση στην δυνατότητές σου και με έμπνευση τα όνειρά σου...