Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα γράφω συχνότερα -τουλάχιστον μια φορά τον μήνα..
Αλλά το σύμπαν κάπου εκεί γέλασε.. και απάντησε 'challenge accepted!'..
Οπότε ανταποκρίθηκε στην μεγαλύτερη ανάγκη μου να αλλάξω δουλειά και μου βρήκε μία, με καλύτερες προοπτικές μεν, αλλά πιο απαιτητική και δυναμική. Αποτέλεσμα: περισσότερη δουλειά, λιγότερος χρόνος..
Είναι πολλές οι φορές όμως που έχω γράψει εδώ ..νοερά πάντα..
Για τις στιγμές εκείνες με φίλους, όταν μαζευτήκαμε παρέα μεγάλη, για εκείνες τις λίγο πιο σκοτεινές που νιώθεις μόνος, ή για εκείνες που αποζητούσα την μοναξιά σαν μικρό βάλσαμο στην τρέλα και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας. Μα κυρίως για εκείνες που μου χάρισαν μικρές ευτυχίες -και ήθελα να αποτυπώσω εδώ εκείνο το φως των στιγμών, αυτή την γλυκιά, ΑΠΟΛΥΤΗ πληρότητα, ναι, αυτή την απόλυτη ΕΥΤΥΧΙΑ.
Μα οι στιγμές ήρθαν και πέρασαν. Και αντικαταστάθηκαν από άλλες, ρουτινιάρικες, καθημερινές.. Μέχρι ξανά την επόμενη στενοχώρια ή χαρά. Έτσι κύλησαν οι εβδομάδες, οι μήνες, ο καιρός..
Αυτή τη φορά δεν θα μου υποσχεθώ να γράφω συχνότερα. Θα μου πω 'μια ανάμνηση την φορά'.......
Ξανά στον Αέρα, λοιπόν.....
Εγώ ένα πράγμα μπορώ να σου ευχηθώ, Σμαραγδούλα μου, πέραν από τα αυτονόητα. Περισσότερο γόνιμο χρόνο και στιγμές για σένα. Δεν ξέρω γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος παραδόθηκε αμαχητί και χωρίς καν όρια στην ισοπέδωση του προσωπικού του χρόνου. Ειλικρινά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕπιβίωση, θα μου πεις. Ναι, το πιο βασικό, το ζωτικό. Όμως υπάρχουν και περιπτώσεις μη ύπαρξης τέτοιας ζωτικής ανάγκης και παρ' όλα αυτά ...ενδίδουμε.
Κράτα αυτή μου την ευχή κορίτσι μου. Στο τέλος του μεγάλου απολογισμού αυτά που θα σε πικράνουν είναι αυτά που δεν έζησες και ο χρόνος που δεν είχες.
Με αγάπη και σεβασμό.
Την πολλή Καλημέρα μου και Καλό Μήνα!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΥπάρχει μια αλήθεια σε αυτό που λες- από την άλλη, έχω να προσθέσω ότι οι τελευταίες νεότερες γενιές (που τόοοσα τους 'σέρνουν' για τη εργασιακή..αφοσίωση) δίνουν μεγάλη σημασία στον προσωπικό τους χρόνο και τα όρια δουλειάς-ζωής τους. Μεγάλο κεφάλαιο και αυτό, ξέρω..
Θα παραδεχτώ όμως, ότι τον ελεύθερο χρόνο μου (όσο λιγοστός και να 'ταν), τον περνούσα με τα (μεγάλα πια) πιτσικόκια μου, την οικογένειά μου, τους φίλους μας, την ευζωία μου.. Προτιμούσα να χαζεύω για λίγο στο μπαλκόνι μου τον ουρανό, από το να γράψω εδώ.. Και ήμουν καλά.
Κρατάω την ευχή σου όμως Γιάννη μου, γιατί ναι, θα ήθελα να μπορούσα να έγραφα και εδώ- μαζί με το μπαλκονοχάζεμα..
Είπαμε λοιπόν.. τέλος η σιγή ασυρμάτου.. :)
Ηλιόλουστες Καλημέρες ♥