Στον ρουν του Σεπτέμβρη

Μου λείψατε. 

Κι ευκαιρία έψαχνα, να σας γράψω.

Να την λοιπόν, με αφορμή τον ...σχολικό Σεπτέμβρη! (χιχιχι..) 

Ξανάρθε ο καιρός και το πλήρωμα του χρόνου λοιπόν, κι έχουμε ξανά στο ..ρεπερτόριό μας, βιβλία, σχολικά προγράμματα, φροντιστήρια και πρωινά εγερτήρια.. 

Λίγο διαφορετικά πάλι φέτος βέβαια, γιατί ο μεγάλος-πρίγκηπας διαβαίνει για 2η χρονιά τις πύλες του Πανεπιστημίου του, ενώ ο ..μικρός εκπαιδεύεται ήδη για να δώσει τις δικές του Πανελλήνιες σε δύο χρονάκια. 

Ναι, έχω καιρό να γράψω νέα μου/μας.. Πολύ καιρό... Όλα καλά πάντως.

Η δουλειά μου είναι ένας από τους βασικούς λόγους που απομακρύνθηκα πάντως... πολλές ώρες και πολλή ενέργεια. Δεν μου αφήνει περιθώρια για πολλά άλλα. Ίσα-ίσα τα βασικά, τα του σπιτιού, παιδιών, κοινωνικές υποχρεώσεις, κτλ.

Αλλά και το ότι σπάνια βρίσκω ευκαιρία να μείνω μ-ό-ν-η-μ-ο-υ...

Στο νου μου όμως, σας γράφω σχεδόν καθημερινά....

Όταν κατεβαίνω τις σκάλες του μετρό για να πάω στην δουλειά, όταν περπατάω καμιά φορά για εκείνη την ..υποτυπώδη γυμναστική(γκουχ,γκουχ),ή π.χ. όταν ακούω μουσική το πρωί του Σαββάτου κάνοντας την λίστα για τα ψώνια και τις δουλειές...

Τότε, ναι τότε ...σας... μιλάω..

Σας λέω για... για.. χμμμ.. πόσα πολλά... Για να δούμε..

Να, για την δουλειά μου.

Για το βάρος και το άγχος που νιώθω για το meeting και την παρουσίαση εκείνης της ημέρας, ή για την συνάντηση με τον τάδε πελάτη.. πόσο πολλά 'παίζονται' και αν θα προχωρήσει μαζί μας το τάδε πρότζεκτ..

Μεγάλη θέση, μεγάλη ευθύνη. Πώς λέμε, 'μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες;', ε, χωρίς τα λεφτά των καραβιών όμως, έτσι;

Ή για το φάμιλι-πακέτο.

Να, σας λέω για το άγχος-της-μαμίτσας, όταν ο ..μικρός αμελεί κάποιες υποχρεώσεις του με επιτηδευμένες υπεκφυγές.. (έφηβοι, σου λέει ο άλλος μετά..), 

ή για το κορίτσι του ..μεγάλου και εκείνες τις στιγμές που προλαβαίνουμε σαν γονείς 'να τους κλέψουμε'.. εκείνα τα τρυφερά, ιδιωτικά χαμογελάκια, ή εκείνα τα 'σ'αγαπώ' τους, τα στόρι τους σε μια φεγγαράδα...

Σας λέω και για την περηφάνια που νιώθω όταν ο μικρός μου πήρε το δίπλωμα αγγλικών με υψηλή βαθμολογία -και πόσο ακόμα πιο πολύ καμαρώνω και πετάω από την χαρά μου, όταν ο μεγάλος μου έμαθε ότι πέρασε πέρυσι στην πρώτη του επιλογή, στο Οικονομικό Πειραιά! Με τι ευτυχία-σχεδόν μου το ανακοίνωσε! Θα 'λεγε κανείς ότι πιο πολύ, αγαλλίαση ήταν αυτό που ένιωσε, παρά χαρά..

Φέτος λέει να πιάσει και δουλίτσα.. Ε ναι, φτάνει η ντόλτσε βίτα αγόρι μου..  

Λοιπόν, τι άλλο σας λέω; Α, ναι καλέ!

Σας περιγράφω το γέλιο που έριξα όταν -το Πάσχα που είχαμε πάει στο χωριό, προσπάθησαν να οδηγήσουν στο οικόπεδο του σπιτιού (μην πατήσουμε και κανέναν στον δρόμο...)

Ο μεγάλος λέει 'μπααα... άσε. καλό είναι και το μετρό. Αλλωστε ακριβό θα είναι να βγάλω δίπλωμα, μη σας βάζω σε έξοδα' (!) 

ο άλλος κάνει Καλέ! τελικά, αυτό δεν πάει μόνο του, εσύ που οδηγείς πρέπει να τα κάνεις όλα!' 

Λες, εε;;

Ααααχαχαααχααα, εσύ-τα-κάνεις-όλαααχααααχαχαααα!! Playstation νόμιζαν ότι είναι φαίνεται! πατάς κουμπί - οδηγείς αυτοκίνητο!

Και μετά, είναι και όλα τα άλλα που... σας συζητάω..

Όνειρα, σκέψεις, μνήμες..

Ή εκείνα τα διάφορα, τα σημεία των καιρών... 

μα που ποτέ δεν φτάνουν εδώ...

Για να δούμε.. 

Τώρα, τουλάχιστον, είμαι σε μία φάση 'να αλλάξω κάποια πράγματα στην ζωή μου'.. 

Και το να γράφω συχνότερα, είναι ένα από αυτά.. Είδομεν.

Προς το παρόν, θα αφήσω (πάλι) τον ρουν των γεγονότων, θα σας χαιρετήσω, να πάω να κοιμηθώ, ή τουλάχιστον να προσπαθήσω.

Γιατί και το έτερον-ήμισυ.. δε λέω, καλός, χρυσός και άγιος, αλλά αυτό το ροχαλητό του ρε φίλε, δεν αντέχεται!...Τες πα.. Ας είναι. 

Κι αύριο θα προϋπαντήσω την καινούρια μέρα με περίσσια δύναμ....(άσε, ό,τι και να πω, άκυρο θα 'ναι. Δευτέρα αύριο, τι περιμένεις;)......

Λοιπόν. Τα ξαναλέμε, παίδες!

εθιμοτυπικά..

 

Κι έτσι μια Καλημέρα.
Στα μισά του Σεπτέμβρη ακριβώς..

Οι γονείς που έχουν παιδιά σε ..σχολικές ηλικίες καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό..
Καινούρια βιβλία παντού νεοφερμένα στο σπίτι, καινούρια τετράδια που πρέπει ακόμα να αγοραστούν, προγράμματα που πρέπει να οργανωθούν και το τρέξιμό (τους) ξεκινά.
Κι εμείς, απλοί συνδρομητές στις ανάγκες τους και υποστηρικτές στο νέο τους σχολικό ..αγώνα.
Τρυφερότητα, άγχος, περηφάνια, είναι μόνο μερικά από όλα εκείνα τα συναισθήματα που κατακλύζουν κάθε γονιό, σε κάθε νέα αρχή του παιδιού του.

Οι υπόλοιποι, είτε απλά τα θυμάστε με αγάπη από όταν όλα αυτά ήταν μέρος της ζωής σας, είτε (σαν νεότεροι ακόμα χωρίς παιδιά), τα ακούτε αδιάφορα, πιθανόν με τη σκέψη 'τι κλισέ!..'  (Don't worry, έτσι είναι ο κύκλος της ζωής my dears.. "εκεί-που-είσαι-ήμουν-κι-εδώ-που-είμαι-θα-'ρθεις"..) ;)

Θα ήθελα να αμπελοφιλοσοφήσω κι άλλο.. Ή να μοιραστώ μαζί σας εκείνο το κάτι που συνέβη χθες-προχθές-αντίπροχθες..
Ή να κουβεντιάσουμε λίγο για τα ..σημεία των καιρών.. Πόσα πρωτόγνωρα μονοπάτια χαράζονται στις μέρες μας, αλήθεια...

Μάλλον όχι τώρα.. Τώρα σειρά έχει ένας καφές και βουρ για δουλειά.. 

Αλλά, έστω κι έτσι, μια Καλημέρα..

στιγμές μιας Παρασκευής

Και να 'μαστε ήδη τέλος Σεπτέμβρη, με το φθινόπωρο να μας πλησιάζει στο δικό του ρυθμό.
Τρέχοντας με τις δουλειές, τις υποχρεώσεις και τα διάφορα από τότε που γυρίσαμε από διακοπές -και τώρα μόλις ενάμιση μήνα μετά, να μοιάζουν σαν να ήταν πριν έναν αιώνα..

Ομως όλα καλά.

Τα πιτσικόκια ξεκίνησαν σχολείο -και προσπαθούν να εγκλιματιστούν στο νέο περιβάλλον ο καθένας τους.
Ο μικρός δηλαδή, γιατί ο μεγάλος προς το παρόν πάει-ψηφίζει-γυρίζει κι ανακοινώνει 'Κατάληψη'... 
..(Αλλά ας μην το πιάσω το θέμα αυτό.. Καλή κι απαραίτητη η Δύναμη της 'Κατάληψης', αλλά στον βαθμό που δεν αποτελεί την τεμπελιά και την εύκολη λύση για μη-μάθημα..)

Όμως εγώ γράφω για άλλο.

Για να πατήσω ένα 'pause' στην καθημερινή φρενίτιδα, της πολύωρης δουλειάς.
Για να κάνω μια μικρή παύση στο χρόνο και να κοιτάξω την Πραγματικότητα. Γεμάτη με προβλήματα γύρω μας, με ουσιαστικά, ανυπέρβλητα προβλήματα.
Να αναπολέσω την μικρή, στιγμιαία χαρά των καλών νέων ότι το έτερον ήμισυ (έχοντας έρθει σε επαφή με συνεργάτες που αρρώστησαν με τον διάσημο covidακο), έκανε το τεστ και βγήκε καλό. Και τις τρεις φορές.
Να απολαύσω την χαρά της μάνας όταν μαθαίνει ότι τα παιδιά της πέρασαν εκείνες τις δύσκολες εξετάσεις του Ιουνίου -και τα πήραν τα διπλώματα για τα οποία δούλεψαν τόσο. (Τα τελευταία νέα τα πήραμε μόλις πριν λίγες μέρες)..
Για να θυμηθώ ότι σήμερα έχουμε γενέθλια με τον μικρό πιτσικόκο (κι εγώ μαζί του, γιατί εμείς οι δυο το ζήσαμε αυτό!). Και ότι θα σβήσουμε κεράκια σε τούρτα! 

Και με αφορμή αυτές τις σκέψεις, να πω μια ΚΑΛΗΜΕΡΑ!! ΠΕΡΑ ΩΣ ΠΕΡΑ!!

Ο ήλιος πάλι σηκώθηκε φωτεινός και λαμπερός. Νέα μέρα σήμερα! Κι είναι και Παρασκευή! Πάμε!