στιγμές μιας Παρασκευής

Και να 'μαστε ήδη τέλος Σεπτέμβρη, με το φθινόπωρο να μας πλησιάζει στο δικό του ρυθμό.
Τρέχοντας με τις δουλειές, τις υποχρεώσεις και τα διάφορα από τότε που γυρίσαμε από διακοπές -και τώρα μόλις ενάμιση μήνα μετά, να μοιάζουν σαν να ήταν πριν έναν αιώνα..

Ομως όλα καλά.

Τα πιτσικόκια ξεκίνησαν σχολείο -και προσπαθούν να εγκλιματιστούν στο νέο περιβάλλον ο καθένας τους.
Ο μικρός δηλαδή, γιατί ο μεγάλος προς το παρόν πάει-ψηφίζει-γυρίζει κι ανακοινώνει 'Κατάληψη'... 
..(Αλλά ας μην το πιάσω το θέμα αυτό.. Καλή κι απαραίτητη η Δύναμη της 'Κατάληψης', αλλά στον βαθμό που δεν αποτελεί την τεμπελιά και την εύκολη λύση για μη-μάθημα..)

Όμως εγώ γράφω για άλλο.

Για να πατήσω ένα 'pause' στην καθημερινή φρενίτιδα, της πολύωρης δουλειάς.
Για να κάνω μια μικρή παύση στο χρόνο και να κοιτάξω την Πραγματικότητα. Γεμάτη με προβλήματα γύρω μας, με ουσιαστικά, ανυπέρβλητα προβλήματα.
Να αναπολέσω την μικρή, στιγμιαία χαρά των καλών νέων ότι το έτερον ήμισυ (έχοντας έρθει σε επαφή με συνεργάτες που αρρώστησαν με τον διάσημο covidακο), έκανε το τεστ και βγήκε καλό. Και τις τρεις φορές.
Να απολαύσω την χαρά της μάνας όταν μαθαίνει ότι τα παιδιά της πέρασαν εκείνες τις δύσκολες εξετάσεις του Ιουνίου -και τα πήραν τα διπλώματα για τα οποία δούλεψαν τόσο. (Τα τελευταία νέα τα πήραμε μόλις πριν λίγες μέρες)..
Για να θυμηθώ ότι σήμερα έχουμε γενέθλια με τον μικρό πιτσικόκο (κι εγώ μαζί του, γιατί εμείς οι δυο το ζήσαμε αυτό!). Και ότι θα σβήσουμε κεράκια σε τούρτα! 

Και με αφορμή αυτές τις σκέψεις, να πω μια ΚΑΛΗΜΕΡΑ!! ΠΕΡΑ ΩΣ ΠΕΡΑ!!

Ο ήλιος πάλι σηκώθηκε φωτεινός και λαμπερός. Νέα μέρα σήμερα! Κι είναι και Παρασκευή! Πάμε!

ευχές στ' αστέρια κι ένα δυνατό φουυου..!

Όχι, δεν ήταν μια μέρα όπως οι άλλες.
Ήταν η μέρα ήρθες στην ζωή μας.
Εκείνη η ευχή στ' αστέρια, που πραγματοποιήθηκε.
Και άλλαξαν όλα.

Και να, σήμερα. Κλείνεις τα 14. Πιτσικόκος ακόμα. Ψηλολελεκάκης.
Να αλλάζεις καθημερινά, μέρα με την μέρα, κι εγώ να προσπαθώ να σε προλάβω.

Σου χαρίζω τον κόσμο όλο.
Πάρε τον.
Μαζί μ' αυτόν έχεις και την αγάπη μου,
απέραντη, ανείπωτη.
Για εκείνα τα σπινθηροβόλα μάτια,
για το πιο γλυκό, απλόχερο χαμόγελο,
για αυτό το πνευματώδες χιούμορ,

για όλα όσα διυλίζει, αναλύει κι ανακαλύπτει το ευφυέστατο μυαλό σου. 

Γιατί εσύ είσαι ο κόσμος μου.

Και θέλω πάντα να πετάς
όπως τώρα,
τον ουρανό ν' αγγίξεις,
όπως την καρδιά μου.
Σήκωσε τα χέρια,
φτάσε ως τ' αστέρια!
Χαρά μου, αγάπη μου, ζωή μου... 


Χρόνια σου πολλά πρίγκηπά μου...

πόσα κεράκια να βάλω πιτσικόκε;

Σαν σήμερα, ένα πρωινό μιας Πέμπτης, βγήκαμε από το σπίτι με μια βαλιτσούλα γεμάτη με τα πιο όμορφα συναισθήματα, ελπίδες και αγωνίες.
Σαν σήμερα, εκείνο το πρωινό της Πέμπτης, ήρθες στην οικογένειά μας, μια μερίδα ανθρωπάκι και μας κοιτούσες όλους με μάτια διάπλατα.
Ήσουν μπεμπάκι, πιτσικόκι, ο βενιαμινάκος μας.
Το copy-paste του αδερφού σου (ειδικά στις ζαβολιές).

Οι καιροί πέρασαν κι εσύ μεγάλωνες..

Κι έφτασες τώρα να τελειώνεις το δημοτικό. Και να 'χεις γίνει ολόκληρο αγοράκι.
Είσαι ζουζούνος, πεισματάρης κι αγκαλίτσας.
Είσαι έξυπνος, τολμηρός κι έξω καρδιά. Πονόψυχος και γενναιόδωρος.
Είσαι εκείνος, που μόλις στα τρία σου, έτρεξες να 'υπερασπιστείς' το ποδήλατο του αδερφού σου, όταν ένα άλλο παιδάκι που έπαιζε εκεί κοντά το ζήλεψε και πήγε να κάνει λίγο..
Είσαι εκείνος που, σε επιστροφή από διακοπές μας, πλησίασες μόνος σου την κυρία που ζητιάνευε κι από το καινούργιο σου πορτοφολάκι ('δώρο' από κάποιο καλοκαιρινό πανηγύρι), έβγαλες το πιο ακριβό χαρτονόμισμα που είχες χαρτζηλίκι από συγγενείς και της το πρόσφερες.
Κι όταν εκείνη διστάζοντας σου είπε 'να ρωτήσεις πρώτα τον μπαμπά σου;' που στεκόταν μόλις παραδίπλα, εσύ απάντησες κοφτά 'δικά μου είναι, εγώ στα δίνω'..
Είσαι εκείνος που θα σταθεί και θα βοηθήσει όποιον συμμαθητή σου χρειαστεί κάτι..
Όμως δεν χαρίζεσαι εύκολα. Γιατί είσαι και σκληρό αντράκι.
Και τώρα έκλεισες τα 11..


Η ευχή μου είναι απλή..
Να έχεις την καλύτερη ζωή που μπορείς να φανταστείς,
Ν'αγαπήσεις, να γελάσεις, αλλά και να κλάψεις όταν θες..
Να παίξεις τόσο δυνατά όσο θα δουλέψεις.
Κι όταν κοιμάσαι, τα όνειρά σου να σε κάνουν να χαμογελάς..
Και να μην ξεχνάς ποτέ ποτέ-ποτέ-ποτέ-ποτέ-ποτέ πόσο απέραντα σε αγαπάμε!

Η μαμίτσα σου.

το δικό μας Δελτίο Καιρού

Δελτίο Καιρού, λοιπόν.
Οχι από εκείνα που κάνουν πρόγνωση, όχι.
Αυτό είναι ..απολογισμού. Της μέρας που πέρασε ήδη.

Η σημερινή μέρα λοιπόν είχε απ'όλα.
Το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας κύλησε ομαλά.. Αυτό το 'ούτε-κρύο-ούτε-ζέστη', στη δουλειά και τα σχολεία.

Το απόγευμα όμως είχε έντονες διακυμάνσεις:

Κάτι λίγες, αλλά έντονες καταιγίδες, με τα α-διαβάσματα του μικρού.
Είχε πάρει βέβαια τα μέτρα του, γιατί ..είχε μελετήσει τα προγνωστικά (π.χ. αγκαλίτσες με το που γύρισα, φιλάκια, η ΑΠΟΛΥΤΗ!-προθυμία-'αμέσως-μανούλα', και άλλα τέτοια..).
Δυστυχώς όμως, δεν κατάφερε να αποφύγει την μπόρα που έπεσε πάνω του. Ας είναι.. (Όσο και να το θέλουμε, δεν μπορούμε πάντα να τις αποφεύγουμε)...

Αλλααά!
Είχαμε όμως και κάτι λιακάααδες! Γιατί, να, είχαμε τα γενέθλια του ..μεγάλου!
Τα 13 κλείσαμε! (Και ναι, μαζί τα κλείσαμε. Ειδικά τα γενέθλια αφορούν ΚΑΙ την μαμίτσα) :)
Αλλά επειδή είχαμε και διαβάσματα-δραστηριότητες-τε-κβο-ντο-αγγλικά-γαλλικά-γερμανικά-σουαχίλι-πιάνο-ποδόσφαιρο-μπάσκετ-και-αγγειοπλαστική, δεν είχαμε και πολλά-πολλά, πέρα από τις σφιχτές αγκαλιές κι ένα συμβολικό κεράκι στο φρεσκοψημένο κέικ (χμ, ναι, ήταν και ..ζεστό, ..αφράτο, ..μοσχοβολιστό..).

Και κάπου εκεί, ξαναπλάκωσαν όλα εκείνα τα κλισέ που πάντα απεχθανόμουν..
'Βρε κοίτα πώς μεγάλωσε, Πώς πέρασαν τα χρόνια, Πωω-πω πόσο ψήλωσε, πότε ήσουν μωράκι και χώραγες στην αγκαλιά μας'' και άλλα τέτοια πολλά.
Αααχχ... ΠΟΣΟ βαθιά αληθινά είναι όμως....

Η μέρα που γεννήθηκε μου φαίνεται ήδη τόσο μακρινή.. Μπεμπάκι, μια σταλίτσα πράμα, το πιο όμορφο πλασματάκι του κόσμου (φυσικά, το ΔΙΚΟ μου παιδί είναι το πιο όμορφο, το πιο έξυπνο, το πιο τέλειο, το πιο.. -ok. σταματάω. Αλλωστε όλες οι υπόλοιπες μαμίτσες του κόσμου θα διαφωνήσουν κάθετα μαζί μου).
Και τώρα, ολόκληρο αγόρι πια. Αντράκι σχεδόν. Έφηβος.. -Ψήλωσες πολύ, μάτια μου. Κι αλλάζεις. Πόσο αλλάζεις..
Στους τρόπους, στην συμπεριφορά, στη φωνή, στο γέλιο, στην μορφή...
Σε κοιτάζω και ψάχνω να βρω το 'μωρό' μου στο βλέμμα σου, στα χαρακτηριστικά σου.. Κι όλο και δυσκολεύομαι..
Να μας ζήσεις πρίγκηπά μου! Να είσαι πάντα καλά. Και να βρεις τον δρόμο σου, εκείνον που θα σε κάνει ευτυχισμένο!.
…

Νέα μέρα θα ξημερώσει.. 

Προς το παρόν, την πιο όμορφη καλησπέρα μου!