Αγκαλιάζοντας τον ρυθμό της ζωής

Λίγες μέρες μόλις πέρασαν από τα κλεισίματα των σχολείων και των εξετάσεων και ήδη μοιάζουν τόσο μακρινά.. 

Ξέρεις γιατί; Γιατί μεγάλωσαν κι άλλο! Γι' αυτό. 

Μεγάλωσαν πολύ και γρήγορα. 

Χμ. Η Λογική κοιτάει στραβά και με μισό μάτι αυτά τα λόγια.. Μα ναι.. Πώς γίνεται δύο παιδιά να μεγαλώσουν τόσο απότομα σε τόσο λίγες μέρες; 

Και μετά τα μάτια, απαντούν: "Μα, κοίτα τα.".. Νεαροί πια και οι δύο!

Ο ..μικρός τελείωσε (κιόλας;) το γυμνάσιο!
Η αποχαιρετιστήρια γιορτή του σχολείου είχε όλες τις τιμές! 
Στην παράδοση του Απολυτηρίου μία από τις καθηγήτριες που είχαν, είχε μια όμορφη κουβέντα να πει για κάθε έναν τους, που σηκωνόταν να παραλάβει το χαρτί.
Τα λόγια της έδειχναν έναν σεβασμό αληθινό, για το κάθε ένα παιδί -(όχι πλαστό, θεατρικό, για τις εντυπώσεις της βραδιάς)..
Αναφερόμενη σε ενδεικτικά παραδείγματα κάθε φορά, μάθαμε ότι έχουν ωριμότητα, σεβασμό, είναι ευαισθητοποιημένα, με σωστή κρίση και σοφές αντιδράσεις στα δύσκολα.
Και κάθε γονιός συγκινούταν και κορδωνόταν από περηφάνια -ο καθένας για το δικό του παιδί.
Ενα νεαρούδι, που... που από του χρόνου θα είναι Λύκειο!...

Κι ο μεγάλος;
Ολοκλήρωσε τις Εξετάσεις Πανελληνίων και αποχαιρέτησε το σχολείο του με μια γιορτή και θεατρικό που έστησαν εξ'ολοκλήρου συμμαθητές του! Σενάριο, διάλογοι, θεατρική παρουσία, μουσική υπόκρουση, όλα εκείνοι!
Ναι, ήταν καλοδουλεμένο όλο και μια όμορφη ιστορία.
Τ' άτιμα!! Πώς κατάφεραν 'σκουπιδάκια στα μάτια' ολωνών μας...

Ο νεαρός μας μεγάλωσε.. Σωστό αντράκι. 
Ανυπομονεί για το επόμενο βήμα των σπουδών (καλά τα πήγε και στους βαθμούς)...

Κι εμείς, οι γονείς του, εδώ. Να γινόμαστε όλο και περισσότερο θεατές της ζωής του.. 

Τελικά, καλά τα λέει το τραγούδι..
"Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω..
Φταίει η ζωή που είναι μικρή..."

Προς το παρόν, ας απολαύσω με μια μπυρίτσα την απαλή, ροκ μουσικούλα που ακούγεται από διπλανό μπαλκόνι κι ας αγναντεύσω το καλοκαιράκι που (επιτέλους) ξεδιπλώνεται..
Κι οσονούπω, με το έτερον-ήμισυ, θα ..ξαναγυρίσουμε και θα ξαναθυμηθούμε των νιάτων μας, το 'λίγος ήλιος, λίγη θάλασσα και τ' αγόρι μου'!... 
Ε;

...Αχ, αυτός ο κύκλος της ζωής......

αυτό το αλλιώτικο ξεπροβόδισμα...

Και ναι. Ήρθε. Εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιείς (ακόμα μια φορά) ότι το μικρό σου πριγκηπάκι μεγάλωσε. Και κάνει ακόμα ένα βήμα να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει..

Και σήμερα είναι μια τέτοια στιγμή. Που του ανοίγεις την πόρτα, τον αγκαλιάζεις, τον φιλάς γλυκά στο μέτωπο (άμα σκύψει αρκετά, γιατί έχει ψηλώσει και δυο μέτρα) και τον ξεπροβοδίζεις μ' ένα 'Καλή Επιτυχία!' καθώς φεύγει για να ξεκινήσει τις Πανελλήνιες..

Και σε αυτό το ξεπροβόδισμα κλείνεται όλη εκείνη η αγάπη που χωράει μέσα της όλες τις αγωνίες του, τις ευχές μας, τα όνειρα να βρει τον δρόμο του ό,τι-και-να-γίνει..

Τι βάρος στους ώμους τους.. Να πρέπει σε μια κόλλα χαρτί να κλείσουν όλο εκείνο το αδιάκοπο διάβασμα, όλα εκείνα τα 'σσςς-μη-μιλάς-δυνατά-διαβάζει-ακόμα', όλα εκείνα τα άγουρα-ακόμα σχέδια και όνειρα για το μέλλον που χάραξαν μετρώντας σελίδες, ώρες και προκαταρκτικούς βαθμούς..

Φυσικά και αυτές οι εξετάσεις δεν είναι ο μόνος δρόμος... Στην τελική όμως, δυο χρόνια προετοιμασίας οδηγούν εδώ..

Και το μόνο που μπορείς να κάνεις τώρα είναι να του δώσεις την ευχή σου. Να είναι ΚΑΛΑ και να έχει μία Καλή Επιτυχία...

εκείνο το απρόσμενο..

 

Ήταν η προηγούμενη Δευτέρα, που ο μικρός μου γύρισε από το σχολείο, κρατώντας ένα υπέροχο μπουκέτο με λουλούδια. 

Τουλίπες.
Πολύχρωμες. 

Ακριβώς όπως μου αρέσουν!

Δούλευα από το σπίτι κι ευτυχώς είχα την ευκαιρία να τον υποδεχθώ την στιγμή που μπήκε.
Τι υπέροχη έκπληξη!!
"Για την γιορτή της μητέρας!" μου λέει κάπως ντροπαλά κι αμέσως εξαφανίστηκε μέσα!
- "Αχ αγάπη μου! Πόσο όμορφα είναι! Σ'ευχαριστώ!! 
Μα πού βρήκες τα λεφτάκια να τα πάρεις;" [του είχα δώσει χαρτζιλίκι το πρωί 5ευ για την καντίνα του σχολείου των επόμενων ημερών]
- "Δεν πήρα να φάω τίποτα."

Θεωρούσα τετριμμένο, βαρετό και ...ανέμπνευστο το να χαρίζεις λουλούδια σε κάποιον..
Τι ήταν αυτό όμως τώρα; Σε μια στιγμή χάθηκαν τα λόγια, χάθηκαν κι οι ταμπέλες και η απρόσμενη μικρή-μεγάλη ευτυχία αποζητούσε να τον κλείσει σε μια αχανή, μαμαδίστικη, σφιχτή αγκαλιά....

Αχ, μικρέ μου πρίγκηπα...

Πόση αγάπη χωράει τελικά σε ένα λουλούδι;......

Βλέμμα στον χρόνο..

Και οι εβδομάδες, οι μήνες και τα χρόνια πέρασαν.. Έτσι, σαν φύσημα του αέρα..

Και στην εκπνοή του Απρίλη, βρήκα τον χρόνο, την ησυχία και το θάρρος να ξανα-γράψω στο μπλογκ μου..
Όχι, δεν είχε γίνει 'κάτι' που με απέτρεπε να γράψω.. 
'Έγινε' η ζωή.. η καθημερινότητα, η ρουτίνα, οι δουλειές...

Πόσα να πω.. πόσα να θυμηθώ.. πόσα να σχολιάσω..


Τα παιδιά μεγάλωσαν.. Μεγάλωσαν πολύ.. 
Την μια στιγμή τους αγόραζα βιβλία, ντύματα και τετράδια.. και την άλλη, αντράκια πια, ετοιμάζονται για εξετάσεις, για Πανελλήνιες, για το μέλλον τους...
Ενα βλεφάρισμα του χρόνου..

Κάτι τέτοιες στιγμές, σαν αυτή, θυμάμαι μια ιστορία που είχα γράψει στο πρώτο μου μπλογκ --εκείνο που έχασα..
Η ιστορία μου τότε κοιτούσα το 'τώρα μου'.. 
Πόσο παράξενο...
Ο 'τότε εαυτός μου' κρατούσε ένα μωρό αγκαλιά και το κοίμιζε.. και του μιλούσε για χρωματιστά όνειρα, για ουράνια τόξα, για μαγικές μουσικές, για να μεγαλώσει ευτυχισμένο.. 
Και καθώς το μωρό κοιμόταν στην αγκαλιά, εκείνη φανταζόταν το μέλλον.. 
Εβλεπε τον εαυτό της στο ίδιο σαλόνι, να καμαρώνει το μωρό που έγινε αντράκι και ετοιμάζεται να βγει την έξοδό του..

Κοίτα να δεις...

Γυρίζω για λίγο πίσω στον χρόνο, να βρεθώ κοντά στον αλλοτινό εαυτό μου.. Τους χαϊδεύω απαλά στα μαλλιά, σκύβω και τους ψιθυρίζω ευχές... Γίνομαι ασημόσκονη και γυρίζω στο τώρα..
Κλείνω την στιγμή στο μικρό Σεντούκι Των Στιγμών και το ξανακρύβω στην ψυχή μου..

Ξημερώνει Πρωτομαγιά κι ας βρέχει.. 
Νέα διαμαντάκια οικογενειακών τραπεζωμάτων θα φτιαχτούν, με την φαμίλια που θα μαζευτεί..
Ανοίγουμε ξανά το Σεντούκι των Στιγμών, κλείνουμε το μάτι συνωμοτικά κι ετοιμαζόμαστε!...

εθιμοτυπικά..

 

Κι έτσι μια Καλημέρα.
Στα μισά του Σεπτέμβρη ακριβώς..

Οι γονείς που έχουν παιδιά σε ..σχολικές ηλικίες καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό..
Καινούρια βιβλία παντού νεοφερμένα στο σπίτι, καινούρια τετράδια που πρέπει ακόμα να αγοραστούν, προγράμματα που πρέπει να οργανωθούν και το τρέξιμό (τους) ξεκινά.
Κι εμείς, απλοί συνδρομητές στις ανάγκες τους και υποστηρικτές στο νέο τους σχολικό ..αγώνα.
Τρυφερότητα, άγχος, περηφάνια, είναι μόνο μερικά από όλα εκείνα τα συναισθήματα που κατακλύζουν κάθε γονιό, σε κάθε νέα αρχή του παιδιού του.

Οι υπόλοιποι, είτε απλά τα θυμάστε με αγάπη από όταν όλα αυτά ήταν μέρος της ζωής σας, είτε (σαν νεότεροι ακόμα χωρίς παιδιά), τα ακούτε αδιάφορα, πιθανόν με τη σκέψη 'τι κλισέ!..'  (Don't worry, έτσι είναι ο κύκλος της ζωής my dears.. "εκεί-που-είσαι-ήμουν-κι-εδώ-που-είμαι-θα-'ρθεις"..) ;)

Θα ήθελα να αμπελοφιλοσοφήσω κι άλλο.. Ή να μοιραστώ μαζί σας εκείνο το κάτι που συνέβη χθες-προχθές-αντίπροχθες..
Ή να κουβεντιάσουμε λίγο για τα ..σημεία των καιρών.. Πόσα πρωτόγνωρα μονοπάτια χαράζονται στις μέρες μας, αλήθεια...

Μάλλον όχι τώρα.. Τώρα σειρά έχει ένας καφές και βουρ για δουλειά.. 

Αλλά, έστω κι έτσι, μια Καλημέρα..

βρυχηθμοί τ'ουρανού

 

Σήμερα μου έφτιαξα ελληνικό καφέ. Ζεστό καφέ..

Η απογευματινή δροσούλα του χωριού, μόνο κάτι τέτοιο απαιτούσε..

Το βρεγμένο χώμα της αυλής, ο γκρίζος ακόμα ουρανός και τα βραχνά μπουμπουνητά στο βάθος ακόμα θυμίζουν την πρότερη μπόρα.
Μαζί με χαλαζόπτωση, παρακαλώ!
Πρωτόγνωρο θέαμα στα πιτσικόκια μας (και τα δικά μας και της αδερφής μου), που αναφωνούσαν διάφορα σ'αυτήν την παράξενη εμπειρία τους..
- Καλέ! τέτοια παγάκια βάζουμε στην κοκα-κόλα!
- Πω-πωω! Χιονισμένη αυλή, Αύγουστο μήνα! Τι 'ναι τούτο;!
- Έλα! Ελα-έλα κι εσύ Δ. στο κιόσκι να βλέπεις!
Θα έχουν να θυμούνται για καιρό..


Την λάτρεψα αυτή την έντονη βροχή!
Βροχή στο χώμα του χωριού..
Και την ίδια στιγμή, αυτή η χαρά μπερδευόταν με άλλου είδους σύννεφα... λες κι ήταν τύψεις...  Συνοφρύωμα...
Για εκείνα όλα τα μέρη που ικέτευαν για μια τέτοια, σωτήρια βροχή, καθώς έβλεπαν στις φλόγες το βιος Γης κι Ανθρώπων..
Εδώ στο χωριό, τηλεόραση δεν έχουμε. Τα νέα μαθαίνονται αλλιώς..
Σαν σε μικρά τσουβαλάκια..
Φεισμπούκι, ίνσταγκραμ, διάφορα άλλα sites, ή από τις γνώμες, τα σχόλια και το κήρυγμα του καθενός (που ειδικά αν έχει φίλο-φίλου κάποιον Πυροσβέστη στο επάγγελμα, κάνει γνωμάτευση για όλα)..
Για αυτό σου λέω.. με τσουβαλάκια τα νέα..
Ανάλογα με το ποιος τα λέει, ή το τι σκρολάρεις, 'ανοίγεις' και το αντίστοιχο τσουβαλάκι νέων μεν, συνοδευομένων απο άπειρα σχόλια δε... 

(Γιατί γύρω από το τραπέζι, πίνοντας αμέριμνο καφέ, όλα τα λόγια είναι εύκολα)....
Κρίμα..
Κρίμα για τα όποια λάθη.. κρίμα για της Γης την ζωή, κρίμα για το βιος των ανθρώπων.. Κρίμα...
Ας κοιτάξουμε τουλάχιστον να δούμε πώς θα μάθουμε από όλο αυτό.. (απλά 'μαθαίνουμε' με πολύ αργό ρυθμό βρε παιδάκι μου......)



Ο ουρανός βρυχάται ακόμα από μακριά...
Αργόσυρτοι, απόκοσμοι βόμβοι..

Ξαφνικές εκλάμψεις και σπασμωδικές τοξοβολίες τ' ουρανού..
Δροσερό, υγρό αεράκι φέρνει ανεπαίσθητες μυρωδιές από πέρα κάμπους, σπαρτά και μαντριά..
Λευκά, τετράγωνα σπιτάκια και κεραμιδένιες σκεπές...
Άνθρωποι ανοιχτόκαρδοι, χαμογελαστοί κι εγκάρδιοι.. (κι ας κλείστηκαν τώρα να κοιτούν την βροχή...Αύριο, πάλι εδώ θα είναι να αλληλοκερνιόμαστε!)

Άλλο ένα αυγουστιάτικο καλοκαίρι στο χωριό....

ιστορίες της ταράτσας

 

Κυριακή πια στην γειτονιά.

Με την κούπα καφέ στο ένα χέρι και μια ξύλινη σπαστή καρέκλα στο άλλο, ανέβηκα στην ταράτσα. 

Ετσι.

Και αγνάντευσα. 

Χμμ... Ναι. 

Να εκεί, όλο το μπλε στο βάθος, θάλασσα. Το Ειρήνης-και-Φιλίας μπροστά της.

Ο ουρανός είναι αρκετά καθαρός οπότε διακρίνεται εύκολα ο ιερός ναός της Ακρόπολης.
Τι περίεργο.. Ακόμα και από τόσο μακριά, δέος κι ομορφιά....

Γυρίζω από την άλλη πλευρά.. 

Ένας λόφος και τα σπίτια που σκαρφαλώνουν στην πλαγιά του. Ευτυχώς όχι όλη.. 

Έχει ακόμα κάμποσα δεντράκια του για συντροφιά..

Χαζεύω τις πολυκατοικίες.. 

Τι αστείο.. Κάθε ταράτσα 'ντυμένη' με ηλιακούς.. 

Στέκουν εκεί, σαν αμίλητοι φρουροί, καθένας να φροντίζει τους δικούς του ανθρώπους.

Κι όλοι κοιτούν προς μία κατεύθυνση.. Της Ανατολής. 

Γυρίζω κι εγώ το κεφάλι προς τα εκεί. Υπέρλαμπρος ο ήλιος όντως, πώς ν'αντισταθούν;

Παρατηρώ καλύτερα τα σπίτια.. 

Τέντες χρωματιστές, άλλες κατεβασμένες, άλλες όχι, μπαλκόνια πνιγμένα σε γλάστρες και λογής-λογής φυτά, απλωμένες, πολύχρωμες μπουγάδες..

Κάθε μπαλκόνι, κάθε ταράτσα κι ένας ξεχωριστός μικρόκοσμος.. 

Κάθε ένα, μια δική του ιστορία. Χαρές και λύπες, έγνοιες και προβλήματα, προσωπικά κατορθώματα και μικρά επιτεύγματα του καθενός..

Μα πόσα άπειρα μπορούν να χωρέσουν σ' αυτά τα μπαλκόνια;

Αφουγκράζομαι τα λιγοστά τα τιτιβίσματα της γειτονιάς και γεμίζω ήλιο..

Λίγη γαλήνη ακόμα..

Πέρασε η ώρα κι ο καφές τελείωσε. 

Ας κατέβω κι εγώ στον μικρόκοσμό μου.. Να κρυφτώ κι εγώ πίσω από τις μπεζ, κατεβασμένες τέντες.. Εκεί που με περιμένουν οι δικές μου έγνοιες, αλλά και οι δικές μου μικρές-μεγάλες ευτυχίες..

Όμορφη Κυριακή, φίλοι μου...