Αγκαλιάζοντας τον ρυθμό της ζωής

Λίγες μέρες μόλις πέρασαν από τα κλεισίματα των σχολείων και των εξετάσεων και ήδη μοιάζουν τόσο μακρινά.. 

Ξέρεις γιατί; Γιατί μεγάλωσαν κι άλλο! Γι' αυτό. 

Μεγάλωσαν πολύ και γρήγορα. 

Χμ. Η Λογική κοιτάει στραβά και με μισό μάτι αυτά τα λόγια.. Μα ναι.. Πώς γίνεται δύο παιδιά να μεγαλώσουν τόσο απότομα σε τόσο λίγες μέρες; 

Και μετά τα μάτια, απαντούν: "Μα, κοίτα τα.".. Νεαροί πια και οι δύο!

Ο ..μικρός τελείωσε (κιόλας;) το γυμνάσιο!
Η αποχαιρετιστήρια γιορτή του σχολείου είχε όλες τις τιμές! 
Στην παράδοση του Απολυτηρίου μία από τις καθηγήτριες που είχαν, είχε μια όμορφη κουβέντα να πει για κάθε έναν τους, που σηκωνόταν να παραλάβει το χαρτί.
Τα λόγια της έδειχναν έναν σεβασμό αληθινό, για το κάθε ένα παιδί -(όχι πλαστό, θεατρικό, για τις εντυπώσεις της βραδιάς)..
Αναφερόμενη σε ενδεικτικά παραδείγματα κάθε φορά, μάθαμε ότι έχουν ωριμότητα, σεβασμό, είναι ευαισθητοποιημένα, με σωστή κρίση και σοφές αντιδράσεις στα δύσκολα.
Και κάθε γονιός συγκινούταν και κορδωνόταν από περηφάνια -ο καθένας για το δικό του παιδί.
Ενα νεαρούδι, που... που από του χρόνου θα είναι Λύκειο!...

Κι ο μεγάλος;
Ολοκλήρωσε τις Εξετάσεις Πανελληνίων και αποχαιρέτησε το σχολείο του με μια γιορτή και θεατρικό που έστησαν εξ'ολοκλήρου συμμαθητές του! Σενάριο, διάλογοι, θεατρική παρουσία, μουσική υπόκρουση, όλα εκείνοι!
Ναι, ήταν καλοδουλεμένο όλο και μια όμορφη ιστορία.
Τ' άτιμα!! Πώς κατάφεραν 'σκουπιδάκια στα μάτια' ολωνών μας...

Ο νεαρός μας μεγάλωσε.. Σωστό αντράκι. 
Ανυπομονεί για το επόμενο βήμα των σπουδών (καλά τα πήγε και στους βαθμούς)...

Κι εμείς, οι γονείς του, εδώ. Να γινόμαστε όλο και περισσότερο θεατές της ζωής του.. 

Τελικά, καλά τα λέει το τραγούδι..
"Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω..
Φταίει η ζωή που είναι μικρή..."

Προς το παρόν, ας απολαύσω με μια μπυρίτσα την απαλή, ροκ μουσικούλα που ακούγεται από διπλανό μπαλκόνι κι ας αγναντεύσω το καλοκαιράκι που (επιτέλους) ξεδιπλώνεται..
Κι οσονούπω, με το έτερον-ήμισυ, θα ..ξαναγυρίσουμε και θα ξαναθυμηθούμε των νιάτων μας, το 'λίγος ήλιος, λίγη θάλασσα και τ' αγόρι μου'!... 
Ε;

...Αχ, αυτός ο κύκλος της ζωής......

Σαν τις πεσμένες νότες

The Sound of Silence.
Αυτό ακριβώς. 
Ο Ήχος της Ησυχίας.

Νομίζω ότι είναι ίσως το μόνο που θα έλεγα ότι με περιγράφει εδώ και καιρό.

Η 'ησυχία' εγγραφών εδώ.. 
Εγώ η ίδια..  
Άδεια. 

Από νότες, από όμορφα, από ελπίδα..

Σαν τις πεσμένες νότες της εικόνας. Οι νότες είναι εκεί. Αλλά όχι εκεί που θα 'πρεπε...

Πεσμένες σ' ένα μάτσο. Κατάχαμα.
Έχοντας χάσει τον ιερό σκοπό τους.
Στραπατσαρισμένες. Μουγκές. Απογυμνωμένες από κάθε ομορφιά κι ελπίδα..

Έτσι αισθάνομαι. Αυτή είμαι τώρα εδώ και καιρό.

Είμαστε όλοι καλά -από υγεία. Αυτό είναι το θετικό. Και μέχρι εκεί.
Γιατί από όλα τα άλλα, όχι.
Σχεδόν όλοι μας, έχουμε πια ξεπεράσει τα όριά μας με όλη την κατάσταση.
Πολλή δουλειά και ο καθένας μας σε διαφορετικά δωμάτια, μπροστά σε μια οθόνη όλη μέρα, λόγω περιστάσεων. Μήνες τώρα. 

Η αλήθεια είναι ότι ήταν αρκετές εκείνες οι φορές που ήταν αληθινά όμορφες και πολύτιμες.
Απ' την μία, είναι αυτές που μας 'κράτησαν' τόσο καιρό. Αλλά δεν φτάνουν, τελικά.
Το 'λίγη υπομονή ακόμα' (σαν φθηνή παρηγοριά), πια μου χτυπάει στ' αυτιά σαν κόκκινο πανί σε ταύρο.

Υπήρχε κι εκείνη η ελπίδα της απόδρασης για το Πάσχα που εξαϋλώθηκε.. 

Μας φανταζόμουν να μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και να φεύγουμε για τα βόρεια σαν τους κυνηγημένους. 

Να φτάσουμε στο σπίτι του χωριού, να πατήσουμε σε χώμα, σε χορτάρια, να κοιτάξουμε στην ευθεία και να βλέπουμε τον ουρανό και τον ορίζοντα. 

Όχι την απέναντι πολυκατοικία στα 2μέτρα.
Πάσχα στα τσιμέντα πάλι. 

Κι από μέσα μου πνίγομαι κι ουρλιάζω. Ουρλιάζω!

Γιατί τα όρια δεν κρατάνε άλλο. 
Και τώρα σιγά-σιγά ξεχύνονται κι απλώνουν και κατακλύζουν στο πέρασμά τους..

Προσπαθώ να πιαστώ από κάτι, οτιδήποτε, όσο μικρό.. Λίγο ακόμα...

Κοιτάω το άδειο πεντάγραμμο της εικόνας..

Και τις πεσμένες νότες...
Τουλάχιστον είναι ακόμα εκεί... 

Μήπως;.... Ίσως.. Ίσως να 'ναι αυτό...

..Τίποτα δεν χάθηκε ακόμα....
...Οι νότες είναι ακόμα εκεί...

.....Χρειάζονται απλώς ένα 'κάτι' και θα αρχίσουν πάλι να σκαρφαλώνουν διστακτικά για να αγκαλιάσουν το πεντάγραμμό τους... 
Και (γιατί όχι; ) να ξαναλάμψουν.....

Σε πείσμα των καιρών

Αλλιώς τον περιμέναμε τον Απρίλη..
Λουλουδάτο, ανοιξιάτικο, μυροφόρο, κατανυκτικό..
Με προσμονή μικρών, εξοχικών εκδρομών κάτω από τον απριλιάτικο ήλιο, με προετοιμασίες και σχέδια για τις μέρες του Πάσχα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημά μας θα ήταν αν θα αρέσει η λαμπάδα στο βαφτιστήρι, ή αν θα μας σπάσουν πολλά αυγά στην βαφή...
Και κυρίως, θα ήταν με συναντήσεις, αγκαλιές, φιλιά κι ανταλλάγματα που ποτέ μέχρι τώρα δεν υπολογίζαμε.. γιατί ήταν δεδομένα...

Σε πείσμα των καιρών θα στείλω ένα χαμόγελο εκεί έξω.
Μπορεί εμείς όλοι να μην βγαίνουμε, αυτό όμως ας ταξιδέψει μακριά, άυλο, γλυκό, ελπιδοφόρο.

Έτσι, ένα χαμόγελο.
..Συντροφιά στους μόνους, τους ηλικιωμένους, που δεν 'κατέχουν' τα ιντερνέτια για να περνάνε την ώρα τους.
..Για κουράγιο σε αυτούς που (απο)κλείστηκαν στα σπίτια τους για προστασία.
..Για δύναμη σε αυτούς που τρέχουν κι αγωνίζονται σ'ένα νοσοκομείο, οίκο ευγηρίας, ίδρυμα, ό,τι..
..Για φάρο ελπίδας σε όσους παλεύουν να ξεπεράσουν ό,τι βασανίζει την υγεία τους..
..Ένα χαμόγελο συμπόνιας και συμπαράστασης σε όσους δεν τους επιτρέπεται προσωρινά να εργάζονται ..κι ας συνεχίζουν να τρέχουν τα έξοδα ενός σπιτικού..
..Και σε πόσους άλλους τα περνάνε δύσκολα ..μόνοι τους, ..ή και όχι μόνοι τους..




Το τραγούδι αυτό, με έβαλε ο μικρός μου να το ακούσω..
Ήταν κάτι που είχαν δουλέψει στο σχολείο λίγο πριν κλείσουν..
Παρά το ότι δεν είχα και πολλή διάθεση εκείνη τη στιγμή, του έκανα το χατίρι..
Και κοίτα να δεις τελικά, πόσες φορές το ξανάκουσα μετά...

Το ακουμπάω εδώ και για εσάς.
Έτσι.
Με διάθεση 'δεν-με-νοιάζει-τι-γίνεται-εκεί-έξω-αλλά-σίγουρα-όλα-καλά-θα-πάνε-..κάπως'.
Σε πείσμα των καιρών.
Καλημέρα σας.

απόδραση σαν παραμύθι..

Ήταν μια εκδρομή του Σαββατοκύριακου.. 
Μια οικογενειακή απόδραση από την πόλη για λίγο έξτρα οξυγόνο και λίγη παραπάνω παρέα μεταξύ μας.
Που έτσι, έμελλε να μας εκπλήξει όλους..

Ταξίδι, κάπου εκεί ανάμεσα στα βουνά, σε μικρό, φιδίσιο δρόμο, που ξετυλιγόταν μπροστά μας στροφούλα-στροφούλα, ενώ στ'ανοιχτά απέναντί μας απλώνονταν πολύχρωμες πεδιάδες, αγροτοχώραφα τετράγωνα σαν παζλ έτοιμα να παίξεις,
ή πυκνοπράσινες βουνοπλαγιές, με έλατα, καρυδιές, σφενδάμια, βελανιδιές..
Όπου κι αν κοιτούσαμε, η φύση μια πολύχρωμη παλέττα: πράσινες αποχρώσεις όλων των λογιών, φθινοπωρινά χρυσαφένια, φανταχτερά πορτοκαλί.

Ο προορισμός συγκεκριμένος: Φενεός, Λίμνη Δόξας. Εκεί στο μικρό, γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου.
Σαν ακουμπισμένο με ευλάβεια, στην άκρη ενός λεπτού ακρωτηριού, στο κέντρο μιας μαγικής λίμνης, προστατευμένο από άρχοντες-βουνά..

Ετσι έμοιαζε όταν φτάσαμε.. Σχεδόν μαγικό, απόλυτα μυστηριακό..
Αρχικά κρυμμένο κάτω από ένα παχύ, αδιάφανο πέπλο νεφών που σκέπαζε όλη την λίμνη.. 

Μα σιγά-σιγά τα σύννεφα σηκώνονταν, μόνο και μόνο για να αποκαλύψουν τις κιτρινοκόκκινες ακτογραμμές της λίμνης..
Και μετά να αιωρούνται εκεί.
Σαν σύντροφος μακρινός, αέρινος που αποπνέει γαλήνη και σέβας σ'ένα τέτοιο τόπο.
Και πιο μετά ν'αποχωρούν, ως φίλος αλλοτινός, και να αφήνουν να θαυμάσεις όλη την ομορφιά του τοπίου..

Πήραμε μαζί μας όση πιο πολλή μαγεία μπορούσαμε να κρύψουμε στην ψυχή μας.
Πλατσουρίσαμε λίγο στα βότσαλα, ανακαλύψαμε μικροσκοπικά μανιτάρια και κλέψαμε μερικά πλατανόφυλλα..
Κι όταν γυρίσαμε, μείναμε όλοι για κάμποσο ακόμα, κρυμμένοι στ' όνειρο..

Ήταν μέρες που σκεφτόμασταν αυτή την εκδρομή.
Δεν κάναμε συγκεκριμένα σχέδια, απλά λέγαμε πόσο θα θέλαμε να πάμε. Όλα εξαρτιόνταν απο τον καιρό, τα διαβάσματά τους, την παρέα που θα βρίσκαμε να πάμε 'τσούρμο', το αν θα βόλευε Σάββατο ή Κυριακή..
Το Σάββατο τελικά ξυπνήσαμε κάπως αργούτσικα, νωχελικά, με διάθεση ρέκλας, ξεκούρασης και χουχουλιάσματος..
Κι εκεί που ψηνόταν ο πρώτος καφές της μέρας, κάπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, έπεσε το ερώτημα των πιτσικόκων: 'Τελικά, τι θα κάνουμε σήμερα;'
Αυτό ήταν. Δεν θέλαμε πολύ. Κοιταχτήκαμε κι επιβεβαιώσαμε.
'Τσούρμο, ντυνόμαστε και φεύγουμε!'
Ντυθήκαμε, κάναμε μερικά σαντουιτσάκια για αυτοκινητο-κολατσιό, μισοήπιαμε τον καφέ και βουρ!

Η εκδρομούλα, μακρινή, μα ο προορισμός δεν θα άλλαζε, παρά το ..καθυστερημένο ξεκίνημα. Τι μας ένοιαζε; Δική μας όλη η μέρα!

Είχαμε χρόνια να πάμε, και μόνο για εκεί θα ξεκινούσαμε αυτή τη φορά.

Και ναι. Είχαμε δίκιο. Ήταν ίσως από τις πιο όμορφες, μονοήμερες αποδράσεις που έχουμε κάνει..

Η φύση, με σύμμαχο τον καιρό, μας μάγεψαν όσο τίποτε άλλο..
Σαν ένας κόσμος μυστηρίου, σαν όνειρο..


Εις το επανειδείν..

ο θρύλος λέει..

Με νέο, λίγο αλλαγμένο look, και σε καλοκαιρινό ακόμα mood, ήθελα από μέρες να μοιραστώ μαζί σας ένα, παλιό μεν, αγαπημένο δε, κομμάτι.

Με μουσική που 'ντύνει' το πάθος, τον έρωτα, την ζήλεια, την αφοσίωση, την παντοτινή προσμονή, μια ιστορία αγάπης, ένας θρύλος της θάλασσας, από εκείνους που σε κάνουν να ταξιδεύεις νοερά στα βάθη της..

The sun has not come out yet
and Ana and Miguel
are already on fire.
She's on him,
a man and a woman
making a jumble of their bed.

And the sea - that is mad about Ana -
prefers not to look;
jealousy does not spare
neither the water, nor the seaweed, nor the salt.

By dawn
Miguel is already
in his boat
"Kiss me my love,"
he says, "and stand still on the beach
awaiting my return."

The sea murmurs in its language,
"Wretched fisherman!,
do say goodbye to her.
I don't want to share her heart."
 
And she cries and cries and cries for him.
She stands on the beach
waiting and waiting and waiting for Miguel.

Some say in the village
that that white rock is Ana.
She still waits on the beach
her body covered with salt and corals.

"Don't wait any longer, stone girl.
Miguel will not return.
The sea took him prisoner
because he did not want to let him have his woman."

And she cries and cries and cries for him.
She stands on the beach
waiting and waiting and waiting for Miguel.

Some people even say
that when there is a storm
it is Miguel who stirs the waves
fighting to death against the sea.

And she cries and cries and cries for him.
She stands on the beach
waiting and waiting and waiting for Miguel.

*******

Ο ήλιος δεν έχει βγει ακόμα
και η Ana και Miguel έχουν ήδη πάρει φωτιά.
Είναι μαζί του,

ένας άνδρας και μια γυναίκα κάνοντας έρωτα. 

  

Και η θάλασσα - που είναι τρελή για την Ana - προτιμά να μην κοιτάζει.
H ζήλια δεν χαρίζεται ούτε στο νερό, ούτε στα φύκια, ούτε στο αλάτι.

   

Από την αυγή ο Miguel είναι ήδη στην βάρκα του
"Φίλα με αγάπη μου," λέει,
"Να στέκεσαι στην παραλία περιμένοντας την επιστροφή μου. "  

Κι η θάλασσα μουρμουρίζει στη γλώσσα της,

"Παλιό-ψαρά! Πες της αντίο!. Δεν θέλω να μοιραστώ την καρδιά της. "  

Και δακρύζει και δακρύζει και δακρύζει γι 'αυτόν.
Μένει πάντα στην παραλία περιμένοντας και περιμένοντας τον Miguel.  

Κάποιοι λένε στο χωριό ότι αυτός ο λευκός βράχος είναι Ana.
Εξακολουθεί να περιμένει στην παραλία
το σώμα της καλυμμένο με αλάτι και κοράλλια. 

"Μην περιμένεις άλλο, πέτρινο κορίτσι.
Ο Miguel δεν θα επιστρέψει.
Η θάλασσα τον πήρε φυλακισμένο 

γιατί δεν ήθελε να τον αφήσει να έχει τη γυναίκα του."  

Και δακρύζει και δακρύζει και δακρύζει γι 'αυτόν.

Μένει πάντα στην παραλία περιμένοντας και περιμένοντας τον Miguel.  

Μερικοί άνθρωποι λένε ακόμη ότι όταν υπάρχει καταιγίδα
είναι ο Miguel που ανταρεύει  τα κύματα 

πολεμώντας μέχρι θανάτου με την θάλασσα.   

Και δακρύζει και δακρύζει και δακρύζει γι 'αυτόν.

Μένει πάντα στην παραλία περιμένοντας και περιμένοντας τον Miguel…

στο βεραντάκι του χωριού

Εκεί, απλωμένο ανάμεσα σε χωράφια, σπαρτά, μαντριά και κάμπους, ένα μικρό, αγροτικό, ταπεινό χωριό.
Με ασβεστωμένα ισόγεια σπίτια και κεραμιδένιες στέγες.
Με αυλές, μπαχτσέδες και κοτούλες αμολητές να τσιμπολογάνε.
Αυλές με αχλαδιές, μουσμουλιές και βασιλικούς.
Μπαχτσέδες με λογιών-λογιών λαχανικά και φρούτα.

Στο βεραντάκι του χωριού.
Τα λιγοστά πρωινά των διακοπών, παρέα με το έτερον ήμισυ, ένα καφέ κι ένα βιβλίο.
Εκεί, στην ησυχία..
Θροϊσματα των φύλλων και ζεστό αεράκι νεοφερμένο απ' τις άκρες του χωριού.
Θαμπές ομιλίες από τον πέρα καφενέ και απόηχοι των αυτοκινήτων της εθνικής, στο βάθος.
Που-και-που, κάνα τρακτέρ.

Στην μουσμουλιά που στέκεται εμπρός μου, ένας μεγάλος, περίτεχνος ιστός αράχνης, που ενώνει κλαδιά με κάγκελα.
Αόρατος, τον ανακαλύπτεις σιγά-σιγά, ανάλογα με το πώς πέφτει το φως πάνω του -κι όσο πιο πολύ το χαζεύεις, τόσο πιο πολύ θαυμάζεις το άρτιο, απόλυτα ισορροπημένο έργο ενός τοσοδούλικου εντόμου..
Κι η φίλτατη αράχνη παραμονεύει στην κορφή, τα θύματά της: μύγες, κουνούπια κτλ. (Φίλη μας).

Κοίτα! Στην ξύλινη κολώνα της ΔΕΗ κοντοστάθηκε ένας πελαργός. Όμορφο, μεγάλο, λεπτοκαμωμένο, περήφανο πουλί.
Λελέκια τα λένε εδώ.
Κροταλίζει με το μακρύ ράμφος του κι αντηχεί παντού.. Ανοίγει διάπλατα φτερά κι απογειώνεται ξανά.


Στο βεραντάκι του χωριού.
Ο όποιος περαστικός, θα χαιρετήσει εγκάρδια και θα έρθει να κεραστεί καφέ.
Και κάποιοι μερικοί θα 'ρθούν με γιομάτα χέρια. Ντομάτες, πιπέρια, κολοκύθια απ'τον μπαχτσέ τους, φρέσκα αυγά απ'το κοτέτσι τους, φτιαχτό κατίκι, ζεστές λαλαγγίτες με βούτυρο, τυλιχτά μιλινάκια με τυρί.
Κι όλα προσφερμένα με αγάπη, βροντερή φωνή και ανοιχτές αγκάλες.
Γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι εδώ.
Απλόχεροι και γενναιόδωροι. Σε όλα τους. Είτε στους μπαχτσέδες τους, είτε στις αγκαλιές τους.

Τα μικρά προσπαθούν ακόμα να συνηθίσουν ..την ηρεμία του τόπου..
Κι ας είναι τόσο γραφικό το βεραντάκι του χωριού...
Τους πέφτει κάπως βαριά η παντελής έλλειψη τεχνολογίας εδώ.
Βλέπεις, το σπίτι στο χωριό είναι απλό, λιτό κι απέριττο. Οι πιο sci-fi συσκευές είναι ο ανεμιστήρας και το ψυγείο.
Οπότε το όποιο κινητό ή ό,τι άλλο gadget στα χέρια τους αποκτά την χρησιμότητα ενός πρώιμου Νόκια..

Και πάλι όμως.
Οι μέρες περνάνε γρήγορα εδώ.
Λίγο οι εξορμήσεις στην (όχι-και-τόσο-κοντινή) παραλία, λίγο οι σιφουνο-επισκέψεις στους θείους-θείες κτλ, κτλ, όλο και περνάνε την ώρα τους.

Τα βραδάκια μαζευόμαστε οι τέσσερίς μας σ'ένα ήρεμο καφέ με παραδοσιακά, σπιτικά, δικά τους γλυκά, διαλέγουμε το πιο άνετο τραπέζι κι απλώνουμε τα επιτραπέζιά μας, δίπλα στα εκμέκ, τα γαλακτομπούρεκα και τους μπακλαβάδες..
Κάθε βράδυ δοκιμάζουν κι από ένα 'νέο' γλυκό.
Και μετά βουρ σε παιχνίδια. Ζωγραφομαχίες, κόντρες των 5δευτερολέπτων, μπιρίμπα, ονόματα-φυτά-ζώα-πράγματα, κτλ..
Οι ομάδες σχεδόν πάντα ίδιες: εγώ με τον μεγάλο μας κι ο σύζυγος με τον μικρό μας.

Ειδικά εχθές, παίζαμε σε ομάδες Ζωγραφομαχίες -κι εγώ με τον μεγάλο μου, σαρώναμε!
Βρίσκαμε τις λέξεις εύκολα, φέρναμε μεγάλες ζαριές, πηγαίναμε για τρελή νίκη!
Παραμίλαγε το έτερον-ήμισυ:
-Πωω-πω, ρε τι ζαριές φέρνουνε;! Πριν πέντε κι έξι, τώρα εξάρες! Μας σκίζουνε!..
Και ο μικρός απαντώντας στην αναστάτωση του πατέρα του:
-Τι;; Πλάκα κάνεις; Δεν βλέπεις που τόσην ώρα προχωράνε το λάθος πούλι;;;

...........

Φσσσσςςςςτ! Μπόινγκ!


..Στο βεραντάκι του χωριού.. κι ακόμα λιώνω απ'τα γέλια...…...

Μια μελωδία απ΄τα παλιά..

Ένα δυσάρεστο νέο ήταν η αφορμή. 
Ένας μεγάλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου, του θεάτρου και της όπερας έσβησε..
Αντίο, κύριε Τζεφιρέλι.. 

Το δυσάρεστο αυτό νέο ήταν η αφορμή να ξανα-ακούσω ένα τραγούδι που είχα, πραγματικά, χρόνια να πετύχω..

Μια μελωδία που με συντρόφευσε αρκετά 'ερωτοχτυπημένα' βράδια, μέχρι αργά,  μέσα από τον αγαπημένο μου τότε ραδιοσταθμό.. Κι ανάλογα την διάθεση, ονειροπολούσα και πάντα σιγοτραγουδούσα..
Πολύ αργότερα έμαθα για ποια ταινία γράφτηκε.. Τότε το αγάπησα ακόμα πιο πολύ..
Ο άνευ όρων έρωτας δύο νέων, που αγαπήθηκαν κόντρα σε όλα.. Η πιο διάσημη ιστορία αγάπης, εδώ και τέσσερις αιώνες..


Μα εγώ τώρα θα κρατήσω αυτή την μουσική.. λίγο και σαν φόρο τιμής στους δημιουργούς της..
Αλλά και γιατί ναι. Ακόμα και τώρα καταφέρνει να με συγκινήσει..

Και θα την σιγοτραγουδώ, ονειροπολώντας και κοιτώντας τ’ αστέρια..

https://www.youtube.com/watch?v=4FHpmn-KYec

A TIME FOR US
(Love Theme from Romeo and Juliet)

A time for us, some day there'll be
When chains are torn by courage born of a love that's free
A time when dreams so long denied can flourish
As we unveil the love we now must hide

A time for us, at last to see

A life worthwhile for you and me

And with our love, through tears and thorns
We will endure as we pass surely through every storm
A time for us, some day there'll be a new world
A world of shining hope for you and me

For you and me

And with our love, through tears and thorns
We will endure as we pass surely through every storm
A time for us, some day there'll be a new world
A world of shining hope for you and me

A world of shining hope for you and me

Κυριακάτικο σχέδιο πτήσης

Κυριακάτικο ξύπνημα με μια ύποπτη ησυχία..
Α, ναι. Ο μεγάλος έχει μπάσκετ οπότε γι' αυτό έχουν φύγει από νωρίς μπαμπάς και γιος.

Ο μικρός, τον ακούω, παίζει σιγά με τα παιχνίδια του στο δωμάτιό τους.
Σηκώνομαι, ρίχνω κάτι στην πλάτη, πάω στο δωμάτιο του μικρού, ξαπλώνω στο χαλί τους κοντά του, κι αρχίζω να χαζεύω.
Επιτήδεια δακτυλάκια ενώνουν μικροσκοπικά κομματάκια λέγκο, ενώ απ'την άλλη τοσοδούλικοι υπερήρωες με περίεργα προσωπεία ετοιμάζουν φοβερές μάχες!
Αεροπλανικοί ήχοι κι απειλητικοί βρυχηθμοί αποτελούν ένα μέρος από το σκηνικό. Ο (τοσοδούλης) αρχηγός της φυλής με την δύναμη του κόκκινου 'τζι' ετοιμάζεται να επιτεθεί σε... (έναν λέγκο-τοίχο; ), συγνώμη-- στην Περιφέρεια της φυλής με το μπλε 'τζι' που είναι κακό. Έχουν και μυστικά όπλα αυτοί! Κάτι άλλα λεγκοφτιαγμένα αυτοσχέδια αυτοκινητάκια, με κάτι εξωγήινες κεραίες που 'διαβάζουν' το σήμα του καλού κόκκινου 'τζι' όταν πλησιάζει..
Κάπου εκεί, κατά την διάρκεια της μάχης, ο 'καλός' αρχηγός μοιάζει να νικιέται, ..μέχρι που! Φφφρρρ…..! Ένας πτεροδάκτυλος περνάει από κοντά, με αυτοθυσία τον παίρνει στην ράχη του, και με τις καταπληκτικές ικανότητες πιλοταρίσματος του αναβάτη, αλλά και τα πτητικά χαρίσματα του πτεροδάκτυλου, ο καλός αρχηγός τελικά τα καταφέρνει! 
-Ε, μαμά; είδες τη φοβερή πτήση;!!
Οι αεροπλανικοί απόηχοι συνεχίστηκαν, το ίδιο και οι βρυχηθμοί και τα πφσσσ.. και τα φφφττττ, και τα μπγκδτρρρρ…  
Απέμεινα εκεί, να χαζεύω τις παιδικές μάχες, τα σχέδια πτήσης, τις επιδέξιες κατασκευές διαφόρων ακαθορίστου-σχήματος μαχητικών οχημάτων...
Κι εγώ, εκεί, νυσταγμένος θεατής πάνω σ'ένα πορτοκαλί χαλί, να βλέπω τελικά να εξελίσσονται καταιγίδες, να σηκώνονται αόρατα σκηνικά,  να συμβαίνουν τρομακτικές μάχες με αμφίρροπη έκβαση, πλάσματα του δάσους και της φαντασίας, του τζι και του τσι να οργανώνουν, να φοβούνται, να πεθαίνουν, να επιτίθενται, ν' απειλούν, να πετούν και τέλος να νικούν...

Μα τι απίστευτοι, μαγικοί και φανταστικοί οι κόσμοι στο μυαλό των παιδιών..!
….

Η ώρα πέρασε, η υπόλοιπη φαμίλια επέστρεψε κι οι μάχες τελείωσαν..
Είναι η τέλεια ώρα για πρωινό και καφέ (ειδικά τώρα που νίκησαν οι 'καλοί' με το κόκκινο 'τζι'! χιχιχι! Πάμε να το γιορτάσουμε!)..