όταν η επιτυχία του 2025 ξεκινά από το γλάσο της βασιλόπιτας

 

Ναι, όντως.... Η φετινή βασιλόπιτά μου δεν είναι και από τις καλύτερες που έχω φτιάξει ανά τα χρόνια.. 

Η αλήθεια είναι ότι είχα τρομερά όνειρα για αυτό το όμορφο στένσιλ με το φίνο δεντράκι και τα αστεράκια και φανταζόμουν πόσο όμορφο θα γινόταν στο τέλος με το σπρέυ χρυσού γκλίτερ ζαχαροπλαστικής....

Αλλά από την αρχική ιδέα, μέχρι την εκτέλεση, η απόσταση είναι πολύυυυ μεγάλη! Το αποτέλεσμα ήταν μια άμορφη ....σκιά  γκλιτερένια μουτζούρα..... 

Ενα ...χμμμ... στραπατσάρισμα (;) απρόσμενο...

Δεν το άφησα να με καταβάλλει!.. Αλλωστε, μεταξύ μας - μεταξά θα την κόβαμε.. Την στόλισα με όοοο,τι στολιδάκι και χόκους-πόκους είχα, καιιι..... βουαλά! Έτοιμη! και κουκλίστικη!

Κι έτσι, κάπως μπήκε το ...στρογγυλό 2025 στην ζωή μας...

Την Πρωτοχρονιά, την υποδεχθήκαμε σε σπίτι δικών μας κι αγαπημένων να τρώμε, να πίνουμε, να τσουγκρίζουμε, να ευχόμαστε, να γελάμε.. αλλά με τον ..μεγάλο-μου-πρίγκηπα να δουλεύει ακόμα και να κάνει πρωτοχρονιά κουβαλώντας δίσκους (φοιτητάκος, σε δουλειά σερβιτόρος σε καφέ-μπαρ.. Γινόταν υπερ-χαμούλης κι έμεινε λίγο ακόμα να βοηθήσει τα υπόλοιπα παιδιά...).. 

Ας είναι...

Καλώς ήρθες 2025!! Στρογγυλό, καινούριο και ..(πολλά;) υποσχόμενο! (αχααχα! λέμε τώρα!)

Τι κρατάμε; 

Κρατάμε τις αγκαλιές γύρω από ένα πλούσιο, γεμάτο τραπέζι..
Κρατάμε τις ζεστές ευχές στα γελαστά τσουγκρίσματα...

Κρατάμε τα παράφωνα τραγουδίσματα του 'πάει-ο-παλιός-ο-χρόνος' ...και όλων των υπολοίπων του γλεντιού..
Κρατάμε την ..'αγωνία' και την έκπληξη για τα δώρα του Αη-Βασίλη που ανταλλάξαμε.. συμβολικά ή χρήσιμα...
Κρατάμε τα αστεία και τα νευρικά γέλια γύρω από τις παρτίδες της Τριανταμίας, με μάρκες χωρίς αντίκρυσμα, έτσι για την πλάκα και ..τα 'τσιγκάκια' που έλεγε και ο πατέρας μου..
Κρατάμε την διάθεση, την αγάπη και τα γέλια της πρωτοχρονιάτικης παρέας, με τις ελπίδες και τις ευχές για τη νέα αυτή χρονιά που ξεδιπλώνεται μπροστά μας...

Έτσι λοιπόν.

Ευχές για το 2025 με Υγεία, Αγάπη, Καλοτυχία κι Ευημερία! 

Και μία ευχή ακόμα: εκείνη την ολόδική μας, που την κρύβουμε, ο καθένας μας, μέσα στην ψυχή μας.. και μερικές φορές μοιάζει και με προσευχή..... 

Καλή Χρονιά, φίλοι μου...

Νέα Χρονιά. Ένα χρόνο μεγαλύτεροι, ένα χρόνο πιο όμορφοι..

 

Ήταν με δυνατές μουσικές, μυρωδάτες γεύσεις, κροταλίσματα των πιρουνιών και  με κουβέντες γύρω από το μακρύ-στρωμένο πλουσιοπάροχο, πρωτοχρονιάτικο οικογενειακό τραπέζι που αποχαιρετούσαμε το 2023.
Αντίστροφη μέτρηση όταν ήρθε η ώρα και σφιχτές αγκαλιές κι ευχές για το ολοκαίνουριο νέο έτος που υποδεχτήκαμε με φωνές και τραγούδια.

Κι ήρθε και η ώρα της μεγαλόπρεπης βασιλόπιτας. 

Φτιαγμένη και στολισμένη με ό,τι τέχνη και χάρη μπόρεσα να επιστρατεύσω ήδη από την προηγούμενη μέρα.
- Φλουρί, βάλαμε;
- Ε, πώς; Δεν βάλαμε; Φυσικά!
Χαραγματιά-χαραγματιά, κομμάτι-κομμάτι, 20 ερευνητικά βλέμματα αποζητούσαν το τυχερό φλουρί. 
- Να, να, αυτό είν..... Μπααα, λάθος!
- Το βρήκαμε τελικά ρε παιδιά;
- Α, να το! Στα δύο τελευταία κομμάτια μαζί!! 
Το φλουρί 'κέρδιζε' ένα συμβολικό δωράκι, έτσι για το καλό, ως είθισται..

Γλυκά; Γλυκάαα;...
Ουουουυυ!... Μελομακάρονα, κουραμπιέδες, ροξάκια, κανταϊφάκια, εκμέκ, τούρτα, κορμός!..

Τα τσουγκρίσματα για τη νέα χρονιά συνόδευσαν εγκάρδιες ευχές, ανταλλαγή δώρων, δυνατή μουσική και χοροί.. 

Ενα από τα δώρα που φέτος χάρισα, το ξεχωρίζω ιδιαίτερα.. Ήταν ένας κύβος, όπου μπορούσες να βάλεις φωτογραφία σε κάθε πλευρά του. Και αυτός μπορούσε να 'σταθεί' σε μία μίνι-βασούλα σε μία απο τις κορυφές του και να περιστρέφεται.
Εβαλα φωτογραφίες λοιπόν των ..μικρών μου (είπαμε, μεγάλων πια!) και το πρόσφερα στην μητέρα μου (η οποία, να αναφέρω, καημό το έχει πια που με τις ψηφιακές φωτογραφίες δεν τις έχει σε ..χαρτί).
Μόλις το άνοιξε και το είδε, έλαμψε το πρόσωπό της! Τ' αγκάλιασε, σαν να χώραγε στην αγκαλιά της εκείνη την στιγμή όλα της τα παιδιά κι εγγόνια μαζί...
Ήξερα οτι θα της αρέσει, αλλά δεν φανταζόμουν να συγκινηθεί τόσο πολύ.. 
Όταν της έδειξα και οτι στέκεται και περιστρέφεται..!! Εκεί να δεις!
'Καλή Χρονιά, μαμά!'...
Ναι. Ήταν μια σπάνια και δυνατή στιγμή και για τις δυο μας... 


Κάπου εκεί, ανάμεσα στις μουσικές και τα τραγούδια, κάποιος από την παρέα πρότεινε ...'αλλαγή προγράμματος':
- Ε, τι, δεν θα παίξουμε;
- Ας παίξουμε! Επιτραπέζια, Τριανταμία ή Εικοσιμία;
- Τριανταμία, μέρα-που-ναι! 

Το τραπέζι μαζεύτηκε και από τα τελευταία γλυκά και ποτά, στρώθηκε η πράσινη τσόχα κι ετοιμάστηκαν τα χαρτιά και οι μάρκες. Για το θεαθήναι και τα εφέ, μην φαντάζεστε!... 
Ο πατέρας μου έλεγε 'με τσιγκάκια, έτσι; για το καλό'!
Οπότε κι εμείς θα παίζαμε με 'τσιγκάκια' τις πολύχρωμες μάρκες. Κάποιες είναι τόσο παλιές που έχουν ακόμα αξία σε δραχμές! Αλλά τις παίζουμε γιατί είναι εφετζίδικες!
Η νεότερη γενιά φυσικά μέτραγαν περισσότερα ..μηδενικά απ'όσα περίμεναν σε τέτοιες μάρκες..
- Μα καλά, τι είναι αυτά; Τι λέει εδώ '5.000';; 
- Αααχαχαχαααα!!! Γιατί αυτό το μικρούλι που λέει '200';; 
- Και τι αξία θα τα μετράμε;
- Τι αξία καλέ; όλα ένα, το ίδιο θα τα έχουμε, αφού ούτως ή άλλως δεν παίζουμε με λεφτά!
- Πάμε! 'Μάνα' εγώ. Μοιράζω. Άντε, για ποντάρετε να σας δω!
- Ωωω... Εγώ πήρα φιγούρα! πάμε για 31!
- Eγώ πήρα 4! μ' ένα 10άρι, πιάνω 14 κι είμαι βασιλιάς!
Τζιφος φυσικά! Μόνο τα μικρά κέρδιζαν -γιατί 'τράβαγαν' χαρτί απο τα 28 και τους τύχαινε 2 ή 3...! Οπότε κι εμείς μετά τραβάγαμε τα μαλλιά μας!
Το πραγματικό 'τζογάρισμα' γινόταν στο ποιος θα 'έκοβε' πριν τη νέα μοιρασιά.. 
Συγκεκριμένη συμπαίκτρια (αδερφή μου, σου λέει ο άλλος μετά!) όταν 'έκοβε', τύχαινε η μάνα να φέρνει 31 ή 30.. Αχαστα.
Οπότε μετά απο λίγο ήμασταν όλοι 'ΜΗΗηηηη!!!! Οχι εσύ! Αλλος θα 'κόψει'!'!! προσπαθώντας να μην πέσουμε κάτω από τα γέλια...
Και να σου το έτερον-ήμισυ που έκανε την 'μάνα' να λέει 'μην τους ακούς εσύ καλέ, έλα να κόψεις εδώ μαζί μου, κι εγώ μετα ό,τι θες! Θες κι άλλο κανταϊφι να σου φέρω;' και δωσ'του να μην κρατιόμαστε απ' τα γέλια!..

Κάπως έτσι, με δυνατά γέλια και καλή παρέα περάσαμε τις πρώτες ώρες του 2024..
Και λίγο πριν το πρώτο φως του, χαιρετηθήκαμε..

Και κάπως έτσι τελειώνουν οι ταινίες και τα μυθιστορήματα..Στην πραγματική ζωή, κάπως έτσι αρχίζει μετά το μάζεμα..... 

(μαντεύετε γιατί, έτσι; Σαλονοτραπεζαρία χαμός, κουζίνα ακόμα πιο χαμός, πιάτα-ποτήρια-φαγητά χάος... Τι να σου κάνει κι αυτό το πλυντήριο μόνο του;)

Ας είναι. Αύριο (λέμε-τώρα, όταν σηκωθώ εννοούμε), θα είναι όλα μαζεμένα, καθαρά και στολισμένα. 
Πάμε για το πρώτο cleanup της χρονιάς.

Χαλάλι η απίστευτη-ατέλειωτη-πολυήμερη κούραση για τις προετοιμασίες του ρεβεγιόν... Χαλάλι τα άπειρα μαζέματα και ξανα-τακτοποιήσεις μετά..

Ποιος θυμάται την κούραση μετά;
Εγώ κρατάω τις όμορφες στιγμές. 

Τις σφιχτές αγκαλιές. Τα γαϊδουροτραγουδίσματα του 'Πάει ο παλιός ο χρόοοονοοοος...'. Την τέλεια-κρατσανιστή πετσούλα από τέλειο χοιρινό του τραπεζώματος..
Τα γέλια στο παιχνίδι. Την συγκίνηση της μητέρας μου για το δώρο της. Τον χορό του κουμπάρου μου στο 'Ζεμπέκικο της Ευδοκίας'..

Άλλωστε, είπαμε: Δεν έχει σημασία τι έχει κάτω από το δέντρο, αλλά ποιοι είναι γύρω του..

Νέα Χρονιά λοιπόν, νέο κεφάλαιο.

Πρώτ' απ' όλα, ΥΓΕΙΑ. Αγάπη. Χαμόγελα.
Νέα Συναισθήματα.
Νέες Ευκαιρίες.
Νέα Όνειρα.
Νέες Περιπέτειες.
Καινούργια Ξεκινήματα.

Οι μέρες των γιορτών πέρασαν όλες σχεδόν. 
Από αύριο πίσω στην καινούρια ρουτίνα και καθημερινότητα.
Με πείσμα, έμπνευση, ισορροπία και λιγότερο άγχος. 

Με καφέ στο ένα χέρι και αυτοπεποίθηση στο άλλο.

Καλό ξεκίνημα.

Στιγμές, ευχές, φλουρί, Έτοιμοι!

Τα σπίτια μοσχοβολάνε βασιλόπιτες, οι ντουλάπες γεμίζουν κρυφά δώρα του Άη-Βασίλη και η νέα χρονιά κοντοστέκεται έτοιμη μετρώντας τους χτύπους..

Ξεκούραση και ησυχία ακόμα πριν το βραδινό, γιορτινό ξενύχτι.

Η τέλεια ευκαιρία να αφήσω εδώ μια-δυο ευχές μου για όλους..

Τα πάντα είναι έτοιμα: τα δώρα του ..'Αη-Βασίλη' τυλιγμένα και κρυμμένα, για να τα αφήσει αργά το βράδυ κάτω απο το δέντρο, το γράμμα του προς τον μικρό, έτοιμο κι αυτό μαζί με το δώρο του.
Οπως κάθε χρόνο. Αλλά φέτος θα είναι το ..'αποχαιρετιστήριο' γράμμα του, μια και μεγάλωσε πια..
Ετσι ήταν και στον αδερφό του όταν τελείωνε το Δημοτικό. Του εξηγούσε ο Αη-Βασίλης ότι τώρα πια που μεγάλωνε, θα συνέχιζε το ταξίδι του για μικρότερα παιδάκια.

Και στο μυαλό μου στροβιλίζει η κουβέντα που είχα με τον μεγάλο πιτσικόκο σχετικά με το θέμα Αη-Βασίλης..
- 'Εσύ, τι πιστεύεις ακριβώς;'
- 'Πιστεύω ότι ο Άη-Βασίλης είναι πνεύμα. Πάντα ήταν. Και κάθε τέτοια βραδιά έρχεται σε όλα τα παιδιά και τους δίνει την ευχή του, να είναι καλά και να μεγαλώσουν καλά.
Τα δώρα τα αφήνουν οι γονείς, ..γιατί τα μικρά παιδάκια δεν θα καταλάβουν το Δώρο της Ευχής του.. Οπότε παίρνουν κι ένα δώρο μαζί..'

Δεν ήμουν προετοιμασμένη για τέτοια απάντηση..όχι..
Τον κοίταξα, τον φίλησα τρυφερά στο μέτωπο και τον αγκάλιασα..

...

Να λοιπόν μία ευχή μου:

Όλη η μαγεία κι η αστερόσκονη που περιβάλλει τον χοντρομπαλούλη santaClaus να ντύσει την ζωή μας αυτή την νέα χρονιά,
και το πνεύμα κι η σοφία του αληθινού, 'δικού μας' Αγιου Βασίλη (εκείνου που τραγουδούν στα κάλαντα, εκείνου που με το παράδειγμά του μας έμαθε να βοηθάμε αυτούς που έχουν ανάγκη), να φωτίζει τον δρόμο μας, με Αγάπη, Πίστη, Γενναιοδωρία, Δικαιοσύνη, Υγεία και χαμόγελα!
Καλή Χρονιά σε όλους μας, φίλοι μου!

Αγαπημένε Αγιε Βασίλη

Απλώνω συμμετρικά το χαρτί, τυλίγω και διπλώνω με προσοχή το δώρο του Αη-Βασίλη.

Αυτό το δώρο έχει ξεχωριστό, μοναδικό περιτύλιγμα και κορδέλα, δεν είναι σαν όλα τα άλλα. Γιατί αυτό είναι το δώρο του Άγιου-Βασίλη.

Αυτό που αφήνει κάτω από το δέντρο όταν δεν τον βλέπουν, το βράδυ της Πρωτοχρονιάς.
Κι έχει μέσα πάντα και το γράμμα του. Απάντηση στο γράμμα που του έγραψαν.
Με 'ειδικό' φόντο και φυσικά την δική του 'αγιο-βασιλιάτικη' σφραγίδα, πάντα τους γράφει μια καλή κουβέντα, μια πολύτιμη συμβουλή ή κι εξηγήσεις, γιατί δεν 'μπόρεσε' να φέρει το δώρο που ζητήθηκε...

Μου αρέσει αυτό το παραμύθι που παίζω τόσα χρόνια με τα μικρά...
(Την 'πεζή' πραγματικότητα δεν την γλυτώνουν στο μέλλον.. Ας ζήσουν το παραμύθι τους τώρα που είναι ακόμα παιδιά.. Αν όχι τώρα, πότε;)

Ο μικρός φέτος ήταν σε μια κρίσιμη καμπή.. Να συνεχίσει να πιστεύει...; ..ή μήπως κατάλαβε επιτέλους τα παιχνίδια των μεγάλων;
Κατάλαβε;..  Ακόμα έχει τις απορίες του..
'Μα πώς να το αφήνετε εσείς;; Γίνεται; Δεν γίνεται. Αφού κοιτάζω συνέχεια, και δεν το κάνετε εσείς! Πώς;!'..
Λίγο το ..δούλεμα του μεγάλου, λίγο μια 'νέα' χριστουγεννιάτικη ταινία που τα έκανε όλα πιο πιστευτά, και πάμε ξανά.
Έγραψε και γράμμα. Κι είχε την αγωνία, αν θα το πάρουν τα ξωτικά έγκαιρα, ή μήπως άργησε..

Τι όμορφα που είναι αυτά τα παιδικά γράμματα..
Είναι η στιγμή που του ανοίγουν την καρδιά τους, και του λένε τα πιο κρυφά τους 'θέλω'.. Είναι η στιγμή του δικού τους απολογισμού. Και μερικές φορές μοιάζουν με παράθυρο στην ψυχούλα τους..

Φέτος του έφτιαξε κάρτα-γράμμα.
Κρύφτηκε σε μια γωνιά να μην βλέπουμε τι ακριβώς κάνει, πήρε μολύβια και χρώματα κι ετοίμαζε.
Ζωγράφισε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, του έβαλε δώρα από κάτω, κι έγραψε ευχές, αστεράκια και καρδούλες..  Έγραψε το γράμμα του μέσα στην κάρτα του και το άφησε καρτερικά στο γραμματοκιβώτιο --(γιατί και από εκεί τα μαζεύουν τα ξωτικά...)

Και τώρα που πήγαν όλοι για ύπνο, ..η ξωτικιά-μαμά, ετοιμάζει τα δώρα. Αυτά που θα 'φέρει' ο Αγιος-Βασίλης.. (Ίσως για τελευταία φορά φέτος...).
Απλώνω συμμετρικά το χρυσοπράσινο χαρτί και τυλίγω με προσοχή το δώρο. Βάζω μέσα και το γράμμα-απάντηση του Αγιου-Βασίλη στον μικρό.
Ένας μεγάλος, διπλός κόμπος για τελείωμα, κι έτοιμο! 

Χωρίς 'χο-χο-χο'.
Αλλά με ζεστό χαμόγελο και σπινθηροβόλα ματιά, εύχομαι από καρδιάς Καλή Πρωτοχρονιά!