στο βεραντάκι του χωριού

Εκεί, απλωμένο ανάμεσα σε χωράφια, σπαρτά, μαντριά και κάμπους, ένα μικρό, αγροτικό, ταπεινό χωριό.
Με ασβεστωμένα ισόγεια σπίτια και κεραμιδένιες στέγες.
Με αυλές, μπαχτσέδες και κοτούλες αμολητές να τσιμπολογάνε.
Αυλές με αχλαδιές, μουσμουλιές και βασιλικούς.
Μπαχτσέδες με λογιών-λογιών λαχανικά και φρούτα.

Στο βεραντάκι του χωριού.
Τα λιγοστά πρωινά των διακοπών, παρέα με το έτερον ήμισυ, ένα καφέ κι ένα βιβλίο.
Εκεί, στην ησυχία..
Θροϊσματα των φύλλων και ζεστό αεράκι νεοφερμένο απ' τις άκρες του χωριού.
Θαμπές ομιλίες από τον πέρα καφενέ και απόηχοι των αυτοκινήτων της εθνικής, στο βάθος.
Που-και-που, κάνα τρακτέρ.

Στην μουσμουλιά που στέκεται εμπρός μου, ένας μεγάλος, περίτεχνος ιστός αράχνης, που ενώνει κλαδιά με κάγκελα.
Αόρατος, τον ανακαλύπτεις σιγά-σιγά, ανάλογα με το πώς πέφτει το φως πάνω του -κι όσο πιο πολύ το χαζεύεις, τόσο πιο πολύ θαυμάζεις το άρτιο, απόλυτα ισορροπημένο έργο ενός τοσοδούλικου εντόμου..
Κι η φίλτατη αράχνη παραμονεύει στην κορφή, τα θύματά της: μύγες, κουνούπια κτλ. (Φίλη μας).

Κοίτα! Στην ξύλινη κολώνα της ΔΕΗ κοντοστάθηκε ένας πελαργός. Όμορφο, μεγάλο, λεπτοκαμωμένο, περήφανο πουλί.
Λελέκια τα λένε εδώ.
Κροταλίζει με το μακρύ ράμφος του κι αντηχεί παντού.. Ανοίγει διάπλατα φτερά κι απογειώνεται ξανά.


Στο βεραντάκι του χωριού.
Ο όποιος περαστικός, θα χαιρετήσει εγκάρδια και θα έρθει να κεραστεί καφέ.
Και κάποιοι μερικοί θα 'ρθούν με γιομάτα χέρια. Ντομάτες, πιπέρια, κολοκύθια απ'τον μπαχτσέ τους, φρέσκα αυγά απ'το κοτέτσι τους, φτιαχτό κατίκι, ζεστές λαλαγγίτες με βούτυρο, τυλιχτά μιλινάκια με τυρί.
Κι όλα προσφερμένα με αγάπη, βροντερή φωνή και ανοιχτές αγκάλες.
Γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι εδώ.
Απλόχεροι και γενναιόδωροι. Σε όλα τους. Είτε στους μπαχτσέδες τους, είτε στις αγκαλιές τους.

Τα μικρά προσπαθούν ακόμα να συνηθίσουν ..την ηρεμία του τόπου..
Κι ας είναι τόσο γραφικό το βεραντάκι του χωριού...
Τους πέφτει κάπως βαριά η παντελής έλλειψη τεχνολογίας εδώ.
Βλέπεις, το σπίτι στο χωριό είναι απλό, λιτό κι απέριττο. Οι πιο sci-fi συσκευές είναι ο ανεμιστήρας και το ψυγείο.
Οπότε το όποιο κινητό ή ό,τι άλλο gadget στα χέρια τους αποκτά την χρησιμότητα ενός πρώιμου Νόκια..

Και πάλι όμως.
Οι μέρες περνάνε γρήγορα εδώ.
Λίγο οι εξορμήσεις στην (όχι-και-τόσο-κοντινή) παραλία, λίγο οι σιφουνο-επισκέψεις στους θείους-θείες κτλ, κτλ, όλο και περνάνε την ώρα τους.

Τα βραδάκια μαζευόμαστε οι τέσσερίς μας σ'ένα ήρεμο καφέ με παραδοσιακά, σπιτικά, δικά τους γλυκά, διαλέγουμε το πιο άνετο τραπέζι κι απλώνουμε τα επιτραπέζιά μας, δίπλα στα εκμέκ, τα γαλακτομπούρεκα και τους μπακλαβάδες..
Κάθε βράδυ δοκιμάζουν κι από ένα 'νέο' γλυκό.
Και μετά βουρ σε παιχνίδια. Ζωγραφομαχίες, κόντρες των 5δευτερολέπτων, μπιρίμπα, ονόματα-φυτά-ζώα-πράγματα, κτλ..
Οι ομάδες σχεδόν πάντα ίδιες: εγώ με τον μεγάλο μας κι ο σύζυγος με τον μικρό μας.

Ειδικά εχθές, παίζαμε σε ομάδες Ζωγραφομαχίες -κι εγώ με τον μεγάλο μου, σαρώναμε!
Βρίσκαμε τις λέξεις εύκολα, φέρναμε μεγάλες ζαριές, πηγαίναμε για τρελή νίκη!
Παραμίλαγε το έτερον-ήμισυ:
-Πωω-πω, ρε τι ζαριές φέρνουνε;! Πριν πέντε κι έξι, τώρα εξάρες! Μας σκίζουνε!..
Και ο μικρός απαντώντας στην αναστάτωση του πατέρα του:
-Τι;; Πλάκα κάνεις; Δεν βλέπεις που τόσην ώρα προχωράνε το λάθος πούλι;;;

...........

Φσσσσςςςςτ! Μπόινγκ!


..Στο βεραντάκι του χωριού.. κι ακόμα λιώνω απ'τα γέλια...…...

Αγαπημένε Αγιε Βασίλη

Απλώνω συμμετρικά το χαρτί, τυλίγω και διπλώνω με προσοχή το δώρο του Αη-Βασίλη.

Αυτό το δώρο έχει ξεχωριστό, μοναδικό περιτύλιγμα και κορδέλα, δεν είναι σαν όλα τα άλλα. Γιατί αυτό είναι το δώρο του Άγιου-Βασίλη.

Αυτό που αφήνει κάτω από το δέντρο όταν δεν τον βλέπουν, το βράδυ της Πρωτοχρονιάς.
Κι έχει μέσα πάντα και το γράμμα του. Απάντηση στο γράμμα που του έγραψαν.
Με 'ειδικό' φόντο και φυσικά την δική του 'αγιο-βασιλιάτικη' σφραγίδα, πάντα τους γράφει μια καλή κουβέντα, μια πολύτιμη συμβουλή ή κι εξηγήσεις, γιατί δεν 'μπόρεσε' να φέρει το δώρο που ζητήθηκε...

Μου αρέσει αυτό το παραμύθι που παίζω τόσα χρόνια με τα μικρά...
(Την 'πεζή' πραγματικότητα δεν την γλυτώνουν στο μέλλον.. Ας ζήσουν το παραμύθι τους τώρα που είναι ακόμα παιδιά.. Αν όχι τώρα, πότε;)

Ο μικρός φέτος ήταν σε μια κρίσιμη καμπή.. Να συνεχίσει να πιστεύει...; ..ή μήπως κατάλαβε επιτέλους τα παιχνίδια των μεγάλων;
Κατάλαβε;..  Ακόμα έχει τις απορίες του..
'Μα πώς να το αφήνετε εσείς;; Γίνεται; Δεν γίνεται. Αφού κοιτάζω συνέχεια, και δεν το κάνετε εσείς! Πώς;!'..
Λίγο το ..δούλεμα του μεγάλου, λίγο μια 'νέα' χριστουγεννιάτικη ταινία που τα έκανε όλα πιο πιστευτά, και πάμε ξανά.
Έγραψε και γράμμα. Κι είχε την αγωνία, αν θα το πάρουν τα ξωτικά έγκαιρα, ή μήπως άργησε..

Τι όμορφα που είναι αυτά τα παιδικά γράμματα..
Είναι η στιγμή που του ανοίγουν την καρδιά τους, και του λένε τα πιο κρυφά τους 'θέλω'.. Είναι η στιγμή του δικού τους απολογισμού. Και μερικές φορές μοιάζουν με παράθυρο στην ψυχούλα τους..

Φέτος του έφτιαξε κάρτα-γράμμα.
Κρύφτηκε σε μια γωνιά να μην βλέπουμε τι ακριβώς κάνει, πήρε μολύβια και χρώματα κι ετοίμαζε.
Ζωγράφισε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, του έβαλε δώρα από κάτω, κι έγραψε ευχές, αστεράκια και καρδούλες..  Έγραψε το γράμμα του μέσα στην κάρτα του και το άφησε καρτερικά στο γραμματοκιβώτιο --(γιατί και από εκεί τα μαζεύουν τα ξωτικά...)

Και τώρα που πήγαν όλοι για ύπνο, ..η ξωτικιά-μαμά, ετοιμάζει τα δώρα. Αυτά που θα 'φέρει' ο Αγιος-Βασίλης.. (Ίσως για τελευταία φορά φέτος...).
Απλώνω συμμετρικά το χρυσοπράσινο χαρτί και τυλίγω με προσοχή το δώρο. Βάζω μέσα και το γράμμα-απάντηση του Αγιου-Βασίλη στον μικρό.
Ένας μεγάλος, διπλός κόμπος για τελείωμα, κι έτοιμο! 

Χωρίς 'χο-χο-χο'.
Αλλά με ζεστό χαμόγελο και σπινθηροβόλα ματιά, εύχομαι από καρδιάς Καλή Πρωτοχρονιά! 

παίζω-παίζεις-παίζουμε

Πρώτη μέρα διακοπών σήμερα. Και για τα πιτσικοκάκια και για εμάς. 
Και σαν τέτοια, την τιμήσαμε όλοι μας!  
(Δουλίτσες είχαμε, αλλά όλοι θα τις κάναμε με την ησυχίιιιια μας!)

Εμείς ονειρευόμασταν από καιρό χουζούρεμα και καφέ στο κρεβάτι. 
Οπότε λοιπόν, κλήρωσε στο έτερον-ήμισυ να κάνει τα καφεδάκια σήμερα, τα έκανε, τα έφερε και μοσχοβόλησε καφέ το ξύπνημά μας....

Όσο για τα πιτσικόκια...
Αυτά ξύπνησαν από νωρίς το πρωί (μιλάμε για ΠΟΛΥ πρωί), για να παίξουν ηλεκτρονικά.
Καθώς περιμένουν πώς-και-πώς τις διακοπές για να παίξουν τέτοια παιχνίδια, έκαναν από εχθές ήδη συνεννόηση να κάνουν τα απαραίτητα μόλις σηκωθούν για να μπορούν να παίξουν.

Πάντως όταν σηκωθήκαμε εμείς, είχαν στρωμένα κρεβάτια, ψιλο-μαζεμένο δωμάτιο, είχαν φάει πρωινό (και το τραπέζι ξανά μαζεμένο, παρακαλώ) και ήδη παίζανε. Με την σειρά, πότε ο ένας, πότε ο άλλος. Ούτε μαλώματα, ούτε όχι-τώρα-εσύ, ούτε τίποτα.
Συμπέρασμα : όταν πρόκειται για το κοινό (τους) συμφέρον (βλ. παιχνίδι στο κομπιούτερ μέχρι να λιώσουν), μια χαρά ξέρουν να συνεργάζονται και να τα βρίσκουν μεταξύ τους....
Και, δεν μπορώ να πω, μόλις ανακοινώθηκε 'λήξις παιχνιδιού', αμέσως το έκλεισαν και βοήθησαν, στο βαθμό που μπορούσαν, στα μαζέματα, στην καθαριότητα του σπιτιού, σε ψώνια κτλ..

Και ξανά, μετά από αυτό το μεγάααααααλο διάλειμμα, 'μαμά, να παίξουμε ξανά τώρα;' -'Βουρ!' τους λέω.
Κι εκεί που ασχολιόμουν με τα διάφορα κουζινικά και τις ετοιμασίες μεσημεριανού, τα άκουγα που παίζανε..

- 'Όχι, όχι εκεί! Στα αριστερά σου!' ο ένας
- 'Πάτα το τρίγωνο, το ΤΡΙΓΩΝΟ!'  ο άλλος..
- 'Πού πάμε τώρα;' ξανά ο ένας
(και δωσ'του να πετάγονται ξαφνικά για να εφορμήσουν στην οθόνη!)
Και πάμε πάλι.
- 'Να, τις πολλές παίρνει...' ξανά ο άλλος..
- 'Πήγαινε εκεί που λέει ΄μχπδγβδθπμ!' ξανά ο ένας
- 'Τελειώνει ο χρόνος!' μετά ο άλλος..

Νόημα δεν έβγαζα.. 
Είχε πλάκα κι έτσι.. 
Και κάπου-κάπου, τα χάζευα εκεί αφοσιωμένα στον καναπέ, ολόκληρα παιδιά πια, και τα λαχταρούσα..
Πόσο μου είχε λείψει να περνάω, έστω κι έτσι, την μέρα μου μαζί τους.. Κι ας κάνει ο καθένας μας τα δικά του τώρα..
Είναι εκεί. 
Και κάθε τόσο, τρέχω, τα ζουπάω, τ' αγκαλιάζω, τα φιλάω, τα κατσιάζω! (ή τουλάχιστον προσπαθώ, γιατί ...έχουν μεγαλώσει κάπως και κάνουν τους δύσκολους...)



Έξω στάθηκε απόγευμα πια.. Μ' εκείνο το χρώμα του ουρανού που σε λίγο θα ζωγραφίζει σκιές όλο και πιο σκούρες..
Ήρθε η ώρα για τις απογευματιάτικες μυρωδιές καφέ.. 
..Κι εκείνο το επιτραπέζιο με όλους μας που υποσχεθήκαμε για σήμερα.. :)
Παίζουμε;;