Νέα Χρονιά. Ένα χρόνο μεγαλύτεροι, ένα χρόνο πιο όμορφοι..

 

Ήταν με δυνατές μουσικές, μυρωδάτες γεύσεις, κροταλίσματα των πιρουνιών και  με κουβέντες γύρω από το μακρύ-στρωμένο πλουσιοπάροχο, πρωτοχρονιάτικο οικογενειακό τραπέζι που αποχαιρετούσαμε το 2023.
Αντίστροφη μέτρηση όταν ήρθε η ώρα και σφιχτές αγκαλιές κι ευχές για το ολοκαίνουριο νέο έτος που υποδεχτήκαμε με φωνές και τραγούδια.

Κι ήρθε και η ώρα της μεγαλόπρεπης βασιλόπιτας. 

Φτιαγμένη και στολισμένη με ό,τι τέχνη και χάρη μπόρεσα να επιστρατεύσω ήδη από την προηγούμενη μέρα.
- Φλουρί, βάλαμε;
- Ε, πώς; Δεν βάλαμε; Φυσικά!
Χαραγματιά-χαραγματιά, κομμάτι-κομμάτι, 20 ερευνητικά βλέμματα αποζητούσαν το τυχερό φλουρί. 
- Να, να, αυτό είν..... Μπααα, λάθος!
- Το βρήκαμε τελικά ρε παιδιά;
- Α, να το! Στα δύο τελευταία κομμάτια μαζί!! 
Το φλουρί 'κέρδιζε' ένα συμβολικό δωράκι, έτσι για το καλό, ως είθισται..

Γλυκά; Γλυκάαα;...
Ουουουυυ!... Μελομακάρονα, κουραμπιέδες, ροξάκια, κανταϊφάκια, εκμέκ, τούρτα, κορμός!..

Τα τσουγκρίσματα για τη νέα χρονιά συνόδευσαν εγκάρδιες ευχές, ανταλλαγή δώρων, δυνατή μουσική και χοροί.. 

Ενα από τα δώρα που φέτος χάρισα, το ξεχωρίζω ιδιαίτερα.. Ήταν ένας κύβος, όπου μπορούσες να βάλεις φωτογραφία σε κάθε πλευρά του. Και αυτός μπορούσε να 'σταθεί' σε μία μίνι-βασούλα σε μία απο τις κορυφές του και να περιστρέφεται.
Εβαλα φωτογραφίες λοιπόν των ..μικρών μου (είπαμε, μεγάλων πια!) και το πρόσφερα στην μητέρα μου (η οποία, να αναφέρω, καημό το έχει πια που με τις ψηφιακές φωτογραφίες δεν τις έχει σε ..χαρτί).
Μόλις το άνοιξε και το είδε, έλαμψε το πρόσωπό της! Τ' αγκάλιασε, σαν να χώραγε στην αγκαλιά της εκείνη την στιγμή όλα της τα παιδιά κι εγγόνια μαζί...
Ήξερα οτι θα της αρέσει, αλλά δεν φανταζόμουν να συγκινηθεί τόσο πολύ.. 
Όταν της έδειξα και οτι στέκεται και περιστρέφεται..!! Εκεί να δεις!
'Καλή Χρονιά, μαμά!'...
Ναι. Ήταν μια σπάνια και δυνατή στιγμή και για τις δυο μας... 


Κάπου εκεί, ανάμεσα στις μουσικές και τα τραγούδια, κάποιος από την παρέα πρότεινε ...'αλλαγή προγράμματος':
- Ε, τι, δεν θα παίξουμε;
- Ας παίξουμε! Επιτραπέζια, Τριανταμία ή Εικοσιμία;
- Τριανταμία, μέρα-που-ναι! 

Το τραπέζι μαζεύτηκε και από τα τελευταία γλυκά και ποτά, στρώθηκε η πράσινη τσόχα κι ετοιμάστηκαν τα χαρτιά και οι μάρκες. Για το θεαθήναι και τα εφέ, μην φαντάζεστε!... 
Ο πατέρας μου έλεγε 'με τσιγκάκια, έτσι; για το καλό'!
Οπότε κι εμείς θα παίζαμε με 'τσιγκάκια' τις πολύχρωμες μάρκες. Κάποιες είναι τόσο παλιές που έχουν ακόμα αξία σε δραχμές! Αλλά τις παίζουμε γιατί είναι εφετζίδικες!
Η νεότερη γενιά φυσικά μέτραγαν περισσότερα ..μηδενικά απ'όσα περίμεναν σε τέτοιες μάρκες..
- Μα καλά, τι είναι αυτά; Τι λέει εδώ '5.000';; 
- Αααχαχαχαααα!!! Γιατί αυτό το μικρούλι που λέει '200';; 
- Και τι αξία θα τα μετράμε;
- Τι αξία καλέ; όλα ένα, το ίδιο θα τα έχουμε, αφού ούτως ή άλλως δεν παίζουμε με λεφτά!
- Πάμε! 'Μάνα' εγώ. Μοιράζω. Άντε, για ποντάρετε να σας δω!
- Ωωω... Εγώ πήρα φιγούρα! πάμε για 31!
- Eγώ πήρα 4! μ' ένα 10άρι, πιάνω 14 κι είμαι βασιλιάς!
Τζιφος φυσικά! Μόνο τα μικρά κέρδιζαν -γιατί 'τράβαγαν' χαρτί απο τα 28 και τους τύχαινε 2 ή 3...! Οπότε κι εμείς μετά τραβάγαμε τα μαλλιά μας!
Το πραγματικό 'τζογάρισμα' γινόταν στο ποιος θα 'έκοβε' πριν τη νέα μοιρασιά.. 
Συγκεκριμένη συμπαίκτρια (αδερφή μου, σου λέει ο άλλος μετά!) όταν 'έκοβε', τύχαινε η μάνα να φέρνει 31 ή 30.. Αχαστα.
Οπότε μετά απο λίγο ήμασταν όλοι 'ΜΗΗηηηη!!!! Οχι εσύ! Αλλος θα 'κόψει'!'!! προσπαθώντας να μην πέσουμε κάτω από τα γέλια...
Και να σου το έτερον-ήμισυ που έκανε την 'μάνα' να λέει 'μην τους ακούς εσύ καλέ, έλα να κόψεις εδώ μαζί μου, κι εγώ μετα ό,τι θες! Θες κι άλλο κανταϊφι να σου φέρω;' και δωσ'του να μην κρατιόμαστε απ' τα γέλια!..

Κάπως έτσι, με δυνατά γέλια και καλή παρέα περάσαμε τις πρώτες ώρες του 2024..
Και λίγο πριν το πρώτο φως του, χαιρετηθήκαμε..

Και κάπως έτσι τελειώνουν οι ταινίες και τα μυθιστορήματα..Στην πραγματική ζωή, κάπως έτσι αρχίζει μετά το μάζεμα..... 

(μαντεύετε γιατί, έτσι; Σαλονοτραπεζαρία χαμός, κουζίνα ακόμα πιο χαμός, πιάτα-ποτήρια-φαγητά χάος... Τι να σου κάνει κι αυτό το πλυντήριο μόνο του;)

Ας είναι. Αύριο (λέμε-τώρα, όταν σηκωθώ εννοούμε), θα είναι όλα μαζεμένα, καθαρά και στολισμένα. 
Πάμε για το πρώτο cleanup της χρονιάς.

Χαλάλι η απίστευτη-ατέλειωτη-πολυήμερη κούραση για τις προετοιμασίες του ρεβεγιόν... Χαλάλι τα άπειρα μαζέματα και ξανα-τακτοποιήσεις μετά..

Ποιος θυμάται την κούραση μετά;
Εγώ κρατάω τις όμορφες στιγμές. 

Τις σφιχτές αγκαλιές. Τα γαϊδουροτραγουδίσματα του 'Πάει ο παλιός ο χρόοοονοοοος...'. Την τέλεια-κρατσανιστή πετσούλα από τέλειο χοιρινό του τραπεζώματος..
Τα γέλια στο παιχνίδι. Την συγκίνηση της μητέρας μου για το δώρο της. Τον χορό του κουμπάρου μου στο 'Ζεμπέκικο της Ευδοκίας'..

Άλλωστε, είπαμε: Δεν έχει σημασία τι έχει κάτω από το δέντρο, αλλά ποιοι είναι γύρω του..

Νέα Χρονιά λοιπόν, νέο κεφάλαιο.

Πρώτ' απ' όλα, ΥΓΕΙΑ. Αγάπη. Χαμόγελα.
Νέα Συναισθήματα.
Νέες Ευκαιρίες.
Νέα Όνειρα.
Νέες Περιπέτειες.
Καινούργια Ξεκινήματα.

Οι μέρες των γιορτών πέρασαν όλες σχεδόν. 
Από αύριο πίσω στην καινούρια ρουτίνα και καθημερινότητα.
Με πείσμα, έμπνευση, ισορροπία και λιγότερο άγχος. 

Με καφέ στο ένα χέρι και αυτοπεποίθηση στο άλλο.

Καλό ξεκίνημα.

κοβιντοΧριστούγεννα πέρα-για-πέρα!

 

(Τρίγωνααααα, Κάλαντααααα, μες την γειτονιάααααα).....Σουτ!!

Αα, ναι, ξεχάστηκα. Ακυρώθηκαν τα κάλαντα φέτος.. 

Με αυτή την σκέψη ξύπνησα σήμερα....

Το λέω και νομίζω ότι είμαι μέρος κάποιων φουτουριστικών, ταλαίπωρων ηρώων σε κάποια μίζερη κι απαισιόδοξη ιστορία ενός δυστοπικού βιβλίου ..
Ακυρώθηκαν τα κάλαντα φέτος. Οπως ακυρώθηκαν και οι αγκαλιές. 
Και οι συναθροίσεις. Και οι εκκλησιασμοί. Και τα πήγαινέλα. 
Δεν ακυρώθηκαν, λέει, όμως τα Χριστούγεννα εντελώς. Οχι. Αφήνουμε τα ψώνια για να ..κρατήσουμε την Αγορά. Αλλά, είπαμε, χωρίς πήγαινέλα. 
Δεν έχω αντίρρηση με το άνοιγμα των καταστημάτων. Αντιθέτως, πάλι καλά, να κινηθεί λίγο η αγορά, να 'κρατηθούν' όσα περισσότερα σπίτια.
Μα όλα τ'άλλα;..

"Δεν θα πουν τα παιδιά αύριο τα κάλαντα;;" ρώτησε το έτερον-ήμισυ. "Κι αν μας χτυπήσουν το κουδούνι;" 
-"Δεν θα μας χτυπήσουν το κουδούνι. Δεν θα πουν κάλαντα φέτος τα παιδιά"..

Οχι ότι δεν ήξερε την απάντηση, ή ότι δεν την φανταζόταν από βδομάδες τώρα. 
Αλλά είναι η συνειδητοποίηση της θλιβερής κατάστασης...

Είναι κι εκείνη η λέξη που τριβελλίζει στα αυτιά μου και το μυαλό μου και με θλίβει ακόμα περισσότερο.... "Ιδρυματοποίηση".....
...για τα παιδιά... 

Τα κινητά και τα σημερινά μέσα δικτύωσης και εφαρμογών είχαν φέρει ούτως ή άλλως τα πάντα τούμπα.. 
Τώρα, με το μάντρωμα στους τέσσερις τοίχους, μόνο χειροτερεύει....
"Πάμε μια βόλτα να περπατήσουμε μέχρι την τάδε πλατεία και γυρίζουμε;" / "Ελα μαζί μου ως το σούπερμάρκετ, έτσι να σε φυσήξει λίγος αέρας" / "Βγες λίγο έξω, όπως είσαι με τη φόρμα, να κάνεις ένα γύρο το τετράγωνο μόνο να σε δει ο ήλιος" ...κτλ..
Ολα έχουν την ίδια απάντηση: "μπααα, βαριέμαι τώρα".. 
Μετά από ένα μισάωρο εξαντλητικής επιχειρηματολογίας στο 'γιατί να έρθουν μαζί' (είναι και 'μεγάλα' παιδιά πια..), καταφέρνουμε να πείσουμε τον ένα από τους δυο την φορά..
Κάτι είναι κι αυτό λέμε....

Το μυαλό παλεύει να διορθώσει την πεσμένη διάθεση..

Οι σκέψεις διαδέχονται η μία την άλλη πολύ πιο γρήγορα από την δακτυλογράφηση....

κορόνος-παντού;.., προστασία.., μέτρα,..προφύλαξη,.... υπερβολή;... απώτερος σκοπός, ... κοινωνική αποστασιοποίηση,... διδαχή της μη-επαφής,.. διδαχή του 'αγαπάω=μένω μακριά',... κίνδυνος,... όφελος;...υγεία...
Δεν έχω αποφασίσει ακόμα.... Υπερβολή; ή Απαραίτητα; Προσωρινά;....
..Ισως σε όλα..... 


Ισως είναι και μια ευκαιρία για εναλλακτικές λύσεις...
Να, σήμερα για παράδειγμα εμείς πάντως πήραμε τηλέφωνο τις γιαγιάδες και είπαμε τα κάλαντα, με βιντεοκλήση (χάριν σ'εκείνες τις μονδέρνες εφαρμογές που λέγαμε πιο πάνω...).
Εδώ επίσης να αναφέρω, ότι οι γιαγιάδες έχουν πάρει μάστερ σε ό,τι κλησο-βιντεο-βάιμπερ-μέσσεντζερ-σκάιπ-κτλ υπάρχει εκεί έξω!!

Και ναι. Θα φάμε μαζί γύρω από ένα γιορτινό τραπέζι. Απλές συναθροίσεις αγαπημένων προσεκτικά και με δόσεις. Πρώτα οι μεν, μετά οι δε, ύστερα οι άλλοι....

κοβιντο-κατάσταση (εντελώς τυχαίο; παράδειγμα)
Στα θετικά: μου έφεραν το καινούριο πλυντήριο πριν απο λίγο (μέρες που βρήκε το άλλο να χαλάσει!! Πάντα εν μέσω γιορτών χαλάνε όλα!), και οι μαγαζοντιλιβεράδες δεν μπήκαν μέχρι μέεεεεσα στο σπίτι να τα κάνουν χάλια. Γιου-χουυ, την γλύτωσαν τα χαλιά.
Στα αρνητικά: φάση 'κάντο-μόνος-σου'. Θα τα κάνει χάλια το έτερον-ήμισυ κάνοντας την εγκατάσταση.
(μύχιες σκέψεις) : ώρα να του δίνω. "Κάτι ψώνια ξέχασα κι όταν τελειώσεις αγάπη μου, γυρίζω". ...(χιχιιιιχιι)...

Τελικά άμα δεν κάνουμε και λίγη πλακίτσα και δεν γελάσουμε με τα χάλια μας, δεν περνάει η ζωή.
Και μάλλον αυτό είναι τελικά που με πειράζει το περισσότερο: δεν χαμογελάμε. Κι αν χαμογελάμε, δεν φαίνεται!

Για αυτό, χαρίζω ένα πλατύ κι ανοιχτόκαρδο, χαμόγελο! Ξέρετε, από εκείνα που χαμογελούν και τα μάτια!

Και ακουμπάω αυτό εδώ για όλους μας. Χαρείτε το!

Συμβουλή: παίξτε το βίντεο, γελάστε χωρίς λόγο και πάρτε τηλέφωνο όλον τον κόσμο να τους ευχηθείτε!!
Ετσι!


Ναι. 

Με ΤΕΤΟΙΑ διάθεση, εύχομαι ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!! 

Υγεία, 

Αγάπη, 

Κουράγια και 

Καλή Διάθεση!

Και Χαμόγελα!!

μυρωδιές Χριστουγέννων

Είναι κι εκείνες οι μυρωδιές, που σε γεμίζουν ζεστασιά.. απο εκείνη που ευφραίνει την ψυχή.. που δημιουργεί νέες αναμνήσεις..

Ξύπνημα Χριστουγέννων με την μυρωδιά του φρεσκοψημένου, χειροποίητου ψωμιού και του φρεσκοφτιαγμένου ελληνικού καφέ..

Μπορεί η μέρα σήμερα να ήταν 'γεμάτη' και κουραστική λόγω όλων των ετοιμασιών για το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι με καλεσμένη όλη την οικογένεια (μαζευτήκαμε πάλι πολλοί, ζωή να 'χουμε), αλλά το 'φχαριστηθήκαμε!

Απ'όλα τα καλούδια είχε το τραπέζι μας σήμερα! Γουρουνόπουλο (με σούπερ κρατσανιστή πετσούλα -ευχαριστούμε κύριε caruso, εγγύηση κάθε χρονιά), μοσχαράκι μπουργκινιόν (ή τέλος-πάντων-κάτι-παραπλήσιο), και γέμιση και ρυζάκι, πατατούλες στον φούρνο, κοτοπουλάκι, τέσσερις διαφορετικές σαλάτες, ψητά λαχανικά και άλλα διάφορα συνοδευτικά/ορεκτικά/και συναφή... 

Και νά 'σου οι μυρωδιές να φτάνουν ως το ισόγειο και να έρχονται με την μύτη τεντωμένη, σαν λαγωνικά, οι καλεσμένοι :)

Χαλάλι όλη η κούραση πριν και μετά.
Αλλωστε τα 'παμε. Αυτά έχουν αυτές οι μέρες.
Τα τραπεζώματα, τα τσουγκρίσματα, τις ευχές, τις αγκαλιές, τα ξαφνικά αστεία, τα μαγειρέματα, τα δωρο-τυλίγματα και ξε-τυλίγματα, τα πλουμιστά φωτάκια στο δέντρο, τις πιατέλες με τα χειροποίητα γλυκά που ανταλλάχθηκαν..

Στον απόηχο της γιορτής, οι σκέψεις που ταξιδεύουν..
Ευλογημένο το τραπέζι μας σήμερα..
Με Υγεία -για εμάς και όλους όσους είχαμε κοντά μας,
και Αγάπη -που μας έφερε και πάλι όλους γύρω από το ίδιο τραπέζι να ανταλλάσουμε γέλια και τσουγκρίσματα..

Αυτό εύχομαι κι εγώ..
Ξυπνήματα με υπέροχες μυρωδιές,
Αγκαλιάσματα σφιχτά, γεμάτα Τρυφερότητα,
Αγάπη,
Ευλογία
και Υγεία

Χρόνια Πολλά, από καρδιάς

mood of the day..

Κι έχω μια διάθεση σήμερα για χουχούλιασμα, για καφέ και ζεστή σοκολάτα, για πυτζάμα-day.

Η μόνη μου δουλειά να είναι να αλλάζω θέση στα στολίδια του δέντρου, να κάνω λίστες με τα δώρα χριστουγέννων. 

Να φορέσω αστείες χριστουγεννιάτικες κάλτσες, να κουβαλήσω το επιτραπέζιο ως το τραπέζι για να παίξουμε. 

Να επιθεωρήσω την λίστα του Χριστουγεννιάτικου μενού, να σκεφτώ κι άλλες, καλύτερες ιδέες δώρων για τους πιτσικόκους..

Ενα πρωινό, γλυκό φιλί από τους πρίγκηπες και χριστουγεννιάτικες νότες από το ράδιο.

Για λίγο, ας μη με νοιάξουν οι δουλειές του σπιτιού που πρέπει να γίνουν σήμερα, ή τα διαβάσματα, ή τα ψώνια, ή ό,τι άλλο.

Για λίγο, για τώρα, θα αφεθώ στην ξεγνοιασιά της Κυριακής.
Μια γρήγορη ευκαιρία να γράψω μια κουβέντα κι εδώ --κι ας μην έχει σχέση με όλα όσα θέλω να σας γράψω κάθε μέρα..

We do not need Magic
to transform the world.

We carry all the power we need 

inside ourselves already.

  J.K.Rowling 

(ναι, παρασύρθηκα λίγο από τις ταινίες των παιδιών) 

Αυτή είναι η διάθεση της μέρας.
Καλημέρα σας.

Αγαπημένε Αγιε Βασίλη

Απλώνω συμμετρικά το χαρτί, τυλίγω και διπλώνω με προσοχή το δώρο του Αη-Βασίλη.

Αυτό το δώρο έχει ξεχωριστό, μοναδικό περιτύλιγμα και κορδέλα, δεν είναι σαν όλα τα άλλα. Γιατί αυτό είναι το δώρο του Άγιου-Βασίλη.

Αυτό που αφήνει κάτω από το δέντρο όταν δεν τον βλέπουν, το βράδυ της Πρωτοχρονιάς.
Κι έχει μέσα πάντα και το γράμμα του. Απάντηση στο γράμμα που του έγραψαν.
Με 'ειδικό' φόντο και φυσικά την δική του 'αγιο-βασιλιάτικη' σφραγίδα, πάντα τους γράφει μια καλή κουβέντα, μια πολύτιμη συμβουλή ή κι εξηγήσεις, γιατί δεν 'μπόρεσε' να φέρει το δώρο που ζητήθηκε...

Μου αρέσει αυτό το παραμύθι που παίζω τόσα χρόνια με τα μικρά...
(Την 'πεζή' πραγματικότητα δεν την γλυτώνουν στο μέλλον.. Ας ζήσουν το παραμύθι τους τώρα που είναι ακόμα παιδιά.. Αν όχι τώρα, πότε;)

Ο μικρός φέτος ήταν σε μια κρίσιμη καμπή.. Να συνεχίσει να πιστεύει...; ..ή μήπως κατάλαβε επιτέλους τα παιχνίδια των μεγάλων;
Κατάλαβε;..  Ακόμα έχει τις απορίες του..
'Μα πώς να το αφήνετε εσείς;; Γίνεται; Δεν γίνεται. Αφού κοιτάζω συνέχεια, και δεν το κάνετε εσείς! Πώς;!'..
Λίγο το ..δούλεμα του μεγάλου, λίγο μια 'νέα' χριστουγεννιάτικη ταινία που τα έκανε όλα πιο πιστευτά, και πάμε ξανά.
Έγραψε και γράμμα. Κι είχε την αγωνία, αν θα το πάρουν τα ξωτικά έγκαιρα, ή μήπως άργησε..

Τι όμορφα που είναι αυτά τα παιδικά γράμματα..
Είναι η στιγμή που του ανοίγουν την καρδιά τους, και του λένε τα πιο κρυφά τους 'θέλω'.. Είναι η στιγμή του δικού τους απολογισμού. Και μερικές φορές μοιάζουν με παράθυρο στην ψυχούλα τους..

Φέτος του έφτιαξε κάρτα-γράμμα.
Κρύφτηκε σε μια γωνιά να μην βλέπουμε τι ακριβώς κάνει, πήρε μολύβια και χρώματα κι ετοίμαζε.
Ζωγράφισε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, του έβαλε δώρα από κάτω, κι έγραψε ευχές, αστεράκια και καρδούλες..  Έγραψε το γράμμα του μέσα στην κάρτα του και το άφησε καρτερικά στο γραμματοκιβώτιο --(γιατί και από εκεί τα μαζεύουν τα ξωτικά...)

Και τώρα που πήγαν όλοι για ύπνο, ..η ξωτικιά-μαμά, ετοιμάζει τα δώρα. Αυτά που θα 'φέρει' ο Αγιος-Βασίλης.. (Ίσως για τελευταία φορά φέτος...).
Απλώνω συμμετρικά το χρυσοπράσινο χαρτί και τυλίγω με προσοχή το δώρο. Βάζω μέσα και το γράμμα-απάντηση του Αγιου-Βασίλη στον μικρό.
Ένας μεγάλος, διπλός κόμπος για τελείωμα, κι έτοιμο! 

Χωρίς 'χο-χο-χο'.
Αλλά με ζεστό χαμόγελο και σπινθηροβόλα ματιά, εύχομαι από καρδιάς Καλή Πρωτοχρονιά! 

το πραγματικό νόημα

Παραμονή Χριστουγέννων..
Κι όλα όσα 'κλείνουν' μέσα τους αυτές οι δύο λέξεις για τον καθένα μας..

Κλείνω τα μάτια..
''Παραμονή Χριστουγέννων''...

Σήμερα (και για μένα) σήμαινε κάλαντα, τριγωνάκια και παιδιά στους δρόμους πάνω-κάτω με εκείνο το χαρωπό 'να-τα-πούμε;'. Παιδιά με αγιοβασιλιάτικα σκουφάκια, που κοιτάνε με λαχτάρα τα λεφτάκια που μαζεύουν (κι ας είναι και λιγοστά, είναι δικά ΤΟΥΣ, και βγαλμένα με 'κόπο')…

Για τους περισσότερους, σημαίνει δώρα και χρωματιστά περιτυλίγματα. Ειδικά για εκείνους που αγαπάμε. 

Για πολλούς σημαίνει ψώνια, τραπέζι, επισκέψεις, ρεβεγιόν, γαλοπούλα, μαγειρέματα και κουζινικές μυρωδιές.. Με πολλούς ή λίγους στο τραπέζι μαζεμένους, αλλά κυρίως, εκείνους που 'μετράνε'..

Για όλους, σημαίνει Ευχές. Μοιάζουν κοινές, αλλά όταν είναι αληθινές αποκτούν άλλο νόημα.. Ακόμα κι εκείνες, οι ..ευχές-κονσέρβα, ας είναι. Κάποιος μπήκε στον κόπο να στείλει σε κάποιον άλλο μια ευχή..

Και μπόλικο Santa Claus (γιατί όπως και να το δεις, Χριστούγεννα χωρίς λίγο κόκκινο, είναι σαν ουράνιο τόξο χωρίς χρώματα)..

Σχεδόν όλοι σκεφτόμαστε συνειρμικά Σκρουτζ, ΜιαΥπέροχηΖωή, ΠολικόΕξπρές και όλα εκείνα τα όμορφα νοήματα πίσω από το θέαμα της κάθε ταινίας…

Υγεία, Αγάπη, Ελπίδα, Πίστη, Αλληλεγγύη, Τρυφερότητα, Ανθρωπισμός, Προσφορά, Αγάπη (το ξέρω, το ξαναείπα, αλλά είναι πολύ σημαντικό)…


Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας αυτή την εικόνα.. για να θυμηθούμε για ποιον λόγο κάνουμε όλα τα παραπάνω (επειδή 'μοιάζει' να τον ξεχνάμε)..

Με μια ταπεινή προσευχή, εύχομαι από καρδιάς όλα τα παραπάνω (για όλους -μας)..

Καλά Χριστούγεννα!

παίζω-παίζεις-παίζουμε

Πρώτη μέρα διακοπών σήμερα. Και για τα πιτσικοκάκια και για εμάς. 
Και σαν τέτοια, την τιμήσαμε όλοι μας!  
(Δουλίτσες είχαμε, αλλά όλοι θα τις κάναμε με την ησυχίιιιια μας!)

Εμείς ονειρευόμασταν από καιρό χουζούρεμα και καφέ στο κρεβάτι. 
Οπότε λοιπόν, κλήρωσε στο έτερον-ήμισυ να κάνει τα καφεδάκια σήμερα, τα έκανε, τα έφερε και μοσχοβόλησε καφέ το ξύπνημά μας....

Όσο για τα πιτσικόκια...
Αυτά ξύπνησαν από νωρίς το πρωί (μιλάμε για ΠΟΛΥ πρωί), για να παίξουν ηλεκτρονικά.
Καθώς περιμένουν πώς-και-πώς τις διακοπές για να παίξουν τέτοια παιχνίδια, έκαναν από εχθές ήδη συνεννόηση να κάνουν τα απαραίτητα μόλις σηκωθούν για να μπορούν να παίξουν.

Πάντως όταν σηκωθήκαμε εμείς, είχαν στρωμένα κρεβάτια, ψιλο-μαζεμένο δωμάτιο, είχαν φάει πρωινό (και το τραπέζι ξανά μαζεμένο, παρακαλώ) και ήδη παίζανε. Με την σειρά, πότε ο ένας, πότε ο άλλος. Ούτε μαλώματα, ούτε όχι-τώρα-εσύ, ούτε τίποτα.
Συμπέρασμα : όταν πρόκειται για το κοινό (τους) συμφέρον (βλ. παιχνίδι στο κομπιούτερ μέχρι να λιώσουν), μια χαρά ξέρουν να συνεργάζονται και να τα βρίσκουν μεταξύ τους....
Και, δεν μπορώ να πω, μόλις ανακοινώθηκε 'λήξις παιχνιδιού', αμέσως το έκλεισαν και βοήθησαν, στο βαθμό που μπορούσαν, στα μαζέματα, στην καθαριότητα του σπιτιού, σε ψώνια κτλ..

Και ξανά, μετά από αυτό το μεγάααααααλο διάλειμμα, 'μαμά, να παίξουμε ξανά τώρα;' -'Βουρ!' τους λέω.
Κι εκεί που ασχολιόμουν με τα διάφορα κουζινικά και τις ετοιμασίες μεσημεριανού, τα άκουγα που παίζανε..

- 'Όχι, όχι εκεί! Στα αριστερά σου!' ο ένας
- 'Πάτα το τρίγωνο, το ΤΡΙΓΩΝΟ!'  ο άλλος..
- 'Πού πάμε τώρα;' ξανά ο ένας
(και δωσ'του να πετάγονται ξαφνικά για να εφορμήσουν στην οθόνη!)
Και πάμε πάλι.
- 'Να, τις πολλές παίρνει...' ξανά ο άλλος..
- 'Πήγαινε εκεί που λέει ΄μχπδγβδθπμ!' ξανά ο ένας
- 'Τελειώνει ο χρόνος!' μετά ο άλλος..

Νόημα δεν έβγαζα.. 
Είχε πλάκα κι έτσι.. 
Και κάπου-κάπου, τα χάζευα εκεί αφοσιωμένα στον καναπέ, ολόκληρα παιδιά πια, και τα λαχταρούσα..
Πόσο μου είχε λείψει να περνάω, έστω κι έτσι, την μέρα μου μαζί τους.. Κι ας κάνει ο καθένας μας τα δικά του τώρα..
Είναι εκεί. 
Και κάθε τόσο, τρέχω, τα ζουπάω, τ' αγκαλιάζω, τα φιλάω, τα κατσιάζω! (ή τουλάχιστον προσπαθώ, γιατί ...έχουν μεγαλώσει κάπως και κάνουν τους δύσκολους...)



Έξω στάθηκε απόγευμα πια.. Μ' εκείνο το χρώμα του ουρανού που σε λίγο θα ζωγραφίζει σκιές όλο και πιο σκούρες..
Ήρθε η ώρα για τις απογευματιάτικες μυρωδιές καφέ.. 
..Κι εκείνο το επιτραπέζιο με όλους μας που υποσχεθήκαμε για σήμερα.. :)
Παίζουμε;;