Σε πείσμα των καιρών

Αλλιώς τον περιμέναμε τον Απρίλη..
Λουλουδάτο, ανοιξιάτικο, μυροφόρο, κατανυκτικό..
Με προσμονή μικρών, εξοχικών εκδρομών κάτω από τον απριλιάτικο ήλιο, με προετοιμασίες και σχέδια για τις μέρες του Πάσχα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημά μας θα ήταν αν θα αρέσει η λαμπάδα στο βαφτιστήρι, ή αν θα μας σπάσουν πολλά αυγά στην βαφή...
Και κυρίως, θα ήταν με συναντήσεις, αγκαλιές, φιλιά κι ανταλλάγματα που ποτέ μέχρι τώρα δεν υπολογίζαμε.. γιατί ήταν δεδομένα...

Σε πείσμα των καιρών θα στείλω ένα χαμόγελο εκεί έξω.
Μπορεί εμείς όλοι να μην βγαίνουμε, αυτό όμως ας ταξιδέψει μακριά, άυλο, γλυκό, ελπιδοφόρο.

Έτσι, ένα χαμόγελο.
..Συντροφιά στους μόνους, τους ηλικιωμένους, που δεν 'κατέχουν' τα ιντερνέτια για να περνάνε την ώρα τους.
..Για κουράγιο σε αυτούς που (απο)κλείστηκαν στα σπίτια τους για προστασία.
..Για δύναμη σε αυτούς που τρέχουν κι αγωνίζονται σ'ένα νοσοκομείο, οίκο ευγηρίας, ίδρυμα, ό,τι..
..Για φάρο ελπίδας σε όσους παλεύουν να ξεπεράσουν ό,τι βασανίζει την υγεία τους..
..Ένα χαμόγελο συμπόνιας και συμπαράστασης σε όσους δεν τους επιτρέπεται προσωρινά να εργάζονται ..κι ας συνεχίζουν να τρέχουν τα έξοδα ενός σπιτικού..
..Και σε πόσους άλλους τα περνάνε δύσκολα ..μόνοι τους, ..ή και όχι μόνοι τους..




Το τραγούδι αυτό, με έβαλε ο μικρός μου να το ακούσω..
Ήταν κάτι που είχαν δουλέψει στο σχολείο λίγο πριν κλείσουν..
Παρά το ότι δεν είχα και πολλή διάθεση εκείνη τη στιγμή, του έκανα το χατίρι..
Και κοίτα να δεις τελικά, πόσες φορές το ξανάκουσα μετά...

Το ακουμπάω εδώ και για εσάς.
Έτσι.
Με διάθεση 'δεν-με-νοιάζει-τι-γίνεται-εκεί-έξω-αλλά-σίγουρα-όλα-καλά-θα-πάνε-..κάπως'.
Σε πείσμα των καιρών.
Καλημέρα σας.

πάει ο ένας, ήρθε ο επόμενος.

Πάει ο ένας, ήρθε ο επόμενος.

Κι είναι τόσο αλλιώτικος ο Φλεβάρης.. 

Αφήνοντας πίσω μας έναν μακρύ, γιορτοστόλιστο -μα σκονισμένο πια- μήνα,

να τος ο Φλεβάρης που μας ερχότανε δειλά-δειλά..

Είναι μινιόν σε μέγεθος και θα 'λεγες κάπως αδιάφορος, στριμωγμένος ανάμεσα στους φανταχτερούς, διπλανούς τους μήνες, ο Φλεβαράκος μας έρχεται περπατώντας στις μύτες των ποδιών, σαν ένα πιτσιρίκι που ετοιμάζει σκανταλιά.
Ναι, έτσι είναι.

Ντυμένος απλά, κουβαλάει κρυφά, πίσω από την πλάτη του, μια φαρέτρα φτιαγμένη από σοκολάτες και καραμέλες.
Εκεί κρύβει τα μικρά αγαπησιάρικα, ζαχαρωτά, κόκκινα βέλη που του δίνει ο Έρωτας  -έρχεται κι αυτός μαζί, πετώντας λίγο παραπίσω του.
Δεν αρέσουν σε πολλούς αυτά, αλλά αυτόν δεν τον νοιάζει!
Εκείνος τα έχει και, κάπου εκεί στην μέση του μήνα, τα εκσφενδονίζει από 'δω κι από 'κει, όπου να 'ναι!
Άλλοι τα πιάνουν, αγαπιόνται πιο πολύ, άλλοι μαλώνουν, άλλοι θυμώνουν και απαξιούν..
Κι αυτός, σε μιαν άκρη, τους χαζεύει όλους και γελάει με τα καμώματά τους..!

Το τι λουλούδια προσφέρουν, καρδούλες χαρίζουν, το τι ποιήματα φτιάχνουν!

Ολα τα βλέπει ο Φλεβάρης, κι όλα τα καταλαβαίνει. Για αυτό που είναι στ'αλήθεια..

Άλλα ψεύτικα, κι άλλα αληθινά.. Κι είναι εκείνα, τ'αληθινά, που τον συγκινούν πολύ..

Μα όσο μικρούλης κι αν είναι ο Φλεβάρης, κουβαλάει κι άλλα σαν έρχεται! 
Φέρνει σερπαντίνες και χαρτοπόλεμους. Φέρνει μάσκες και περίεργα καπέλα.

Ξέρει αυτός... 

Κάπου εκεί στις τσέπες του, κρύβει φαντασιώσεις κι εικόνες σαν όνειρο..

Κι όταν έρθει η ώρα, τα ελευθερώνει όλα ψηλά! Γιατί θέλει να πέσουν σε όλους τους ανθρώπους, μικρούς-μεγάλους!
Κυρίως όμως μεγάλους!
Τους βλέπει, πάντα στην καθημερινότητά τους, σκυφτοί, προβληματισμένοι, σχεδόν ανέλπιδοι..

Και βρίσκει αυτή την ευκαιρία των Αποκρεών, να τους πετάξει λίγη φαντασία! 

Να κοιτάξουν ψηλά, και να γίνουν κάποιοι άλλοι για λίγο στα ψέματα, όπως τα παιδιά, να γελάσουν, να κάνουν πλάκα με τον εαυτό τους, να χορέψουν τρελά, να φωνάξουν δυνατά!
Και ντύνονται μασκαράδες με περίτεχνες ή αυτοσχέδιες στολές, βαριές μπογιές και αλλοπρόσαλλους συνδυασμούς..
Εκκεντρικοί Πειρατές, σκληροί Υπερήρωες, Μάγισσες, Αριστοκράτες μιας άλλης εποχής, τρομακτικά Ζόμπι, Κλέφτες κι Αστυνόμοι, αστεία, γιγάντια Ζωάκια και πόσα άλλα..
Για μια έστω βραδιά, μπορούν να γίνουν κάτι άλλο, έτσι για πλάκα..

Λοιπόν, σε τι κόσμους θα ταξιδέψουμε αυτή τη φορά;...

απόδραση σαν παραμύθι..

Ήταν μια εκδρομή του Σαββατοκύριακου.. 
Μια οικογενειακή απόδραση από την πόλη για λίγο έξτρα οξυγόνο και λίγη παραπάνω παρέα μεταξύ μας.
Που έτσι, έμελλε να μας εκπλήξει όλους..

Ταξίδι, κάπου εκεί ανάμεσα στα βουνά, σε μικρό, φιδίσιο δρόμο, που ξετυλιγόταν μπροστά μας στροφούλα-στροφούλα, ενώ στ'ανοιχτά απέναντί μας απλώνονταν πολύχρωμες πεδιάδες, αγροτοχώραφα τετράγωνα σαν παζλ έτοιμα να παίξεις,
ή πυκνοπράσινες βουνοπλαγιές, με έλατα, καρυδιές, σφενδάμια, βελανιδιές..
Όπου κι αν κοιτούσαμε, η φύση μια πολύχρωμη παλέττα: πράσινες αποχρώσεις όλων των λογιών, φθινοπωρινά χρυσαφένια, φανταχτερά πορτοκαλί.

Ο προορισμός συγκεκριμένος: Φενεός, Λίμνη Δόξας. Εκεί στο μικρό, γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου.
Σαν ακουμπισμένο με ευλάβεια, στην άκρη ενός λεπτού ακρωτηριού, στο κέντρο μιας μαγικής λίμνης, προστατευμένο από άρχοντες-βουνά..

Ετσι έμοιαζε όταν φτάσαμε.. Σχεδόν μαγικό, απόλυτα μυστηριακό..
Αρχικά κρυμμένο κάτω από ένα παχύ, αδιάφανο πέπλο νεφών που σκέπαζε όλη την λίμνη.. 

Μα σιγά-σιγά τα σύννεφα σηκώνονταν, μόνο και μόνο για να αποκαλύψουν τις κιτρινοκόκκινες ακτογραμμές της λίμνης..
Και μετά να αιωρούνται εκεί.
Σαν σύντροφος μακρινός, αέρινος που αποπνέει γαλήνη και σέβας σ'ένα τέτοιο τόπο.
Και πιο μετά ν'αποχωρούν, ως φίλος αλλοτινός, και να αφήνουν να θαυμάσεις όλη την ομορφιά του τοπίου..

Πήραμε μαζί μας όση πιο πολλή μαγεία μπορούσαμε να κρύψουμε στην ψυχή μας.
Πλατσουρίσαμε λίγο στα βότσαλα, ανακαλύψαμε μικροσκοπικά μανιτάρια και κλέψαμε μερικά πλατανόφυλλα..
Κι όταν γυρίσαμε, μείναμε όλοι για κάμποσο ακόμα, κρυμμένοι στ' όνειρο..

Ήταν μέρες που σκεφτόμασταν αυτή την εκδρομή.
Δεν κάναμε συγκεκριμένα σχέδια, απλά λέγαμε πόσο θα θέλαμε να πάμε. Όλα εξαρτιόνταν απο τον καιρό, τα διαβάσματά τους, την παρέα που θα βρίσκαμε να πάμε 'τσούρμο', το αν θα βόλευε Σάββατο ή Κυριακή..
Το Σάββατο τελικά ξυπνήσαμε κάπως αργούτσικα, νωχελικά, με διάθεση ρέκλας, ξεκούρασης και χουχουλιάσματος..
Κι εκεί που ψηνόταν ο πρώτος καφές της μέρας, κάπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, έπεσε το ερώτημα των πιτσικόκων: 'Τελικά, τι θα κάνουμε σήμερα;'
Αυτό ήταν. Δεν θέλαμε πολύ. Κοιταχτήκαμε κι επιβεβαιώσαμε.
'Τσούρμο, ντυνόμαστε και φεύγουμε!'
Ντυθήκαμε, κάναμε μερικά σαντουιτσάκια για αυτοκινητο-κολατσιό, μισοήπιαμε τον καφέ και βουρ!

Η εκδρομούλα, μακρινή, μα ο προορισμός δεν θα άλλαζε, παρά το ..καθυστερημένο ξεκίνημα. Τι μας ένοιαζε; Δική μας όλη η μέρα!

Είχαμε χρόνια να πάμε, και μόνο για εκεί θα ξεκινούσαμε αυτή τη φορά.

Και ναι. Είχαμε δίκιο. Ήταν ίσως από τις πιο όμορφες, μονοήμερες αποδράσεις που έχουμε κάνει..

Η φύση, με σύμμαχο τον καιρό, μας μάγεψαν όσο τίποτε άλλο..
Σαν ένας κόσμος μυστηρίου, σαν όνειρο..


Εις το επανειδείν..