πάει ο ένας, ήρθε ο επόμενος.

Πάει ο ένας, ήρθε ο επόμενος.

Κι είναι τόσο αλλιώτικος ο Φλεβάρης.. 

Αφήνοντας πίσω μας έναν μακρύ, γιορτοστόλιστο -μα σκονισμένο πια- μήνα,

να τος ο Φλεβάρης που μας ερχότανε δειλά-δειλά..

Είναι μινιόν σε μέγεθος και θα 'λεγες κάπως αδιάφορος, στριμωγμένος ανάμεσα στους φανταχτερούς, διπλανούς τους μήνες, ο Φλεβαράκος μας έρχεται περπατώντας στις μύτες των ποδιών, σαν ένα πιτσιρίκι που ετοιμάζει σκανταλιά.
Ναι, έτσι είναι.

Ντυμένος απλά, κουβαλάει κρυφά, πίσω από την πλάτη του, μια φαρέτρα φτιαγμένη από σοκολάτες και καραμέλες.
Εκεί κρύβει τα μικρά αγαπησιάρικα, ζαχαρωτά, κόκκινα βέλη που του δίνει ο Έρωτας  -έρχεται κι αυτός μαζί, πετώντας λίγο παραπίσω του.
Δεν αρέσουν σε πολλούς αυτά, αλλά αυτόν δεν τον νοιάζει!
Εκείνος τα έχει και, κάπου εκεί στην μέση του μήνα, τα εκσφενδονίζει από 'δω κι από 'κει, όπου να 'ναι!
Άλλοι τα πιάνουν, αγαπιόνται πιο πολύ, άλλοι μαλώνουν, άλλοι θυμώνουν και απαξιούν..
Κι αυτός, σε μιαν άκρη, τους χαζεύει όλους και γελάει με τα καμώματά τους..!

Το τι λουλούδια προσφέρουν, καρδούλες χαρίζουν, το τι ποιήματα φτιάχνουν!

Ολα τα βλέπει ο Φλεβάρης, κι όλα τα καταλαβαίνει. Για αυτό που είναι στ'αλήθεια..

Άλλα ψεύτικα, κι άλλα αληθινά.. Κι είναι εκείνα, τ'αληθινά, που τον συγκινούν πολύ..

Μα όσο μικρούλης κι αν είναι ο Φλεβάρης, κουβαλάει κι άλλα σαν έρχεται! 
Φέρνει σερπαντίνες και χαρτοπόλεμους. Φέρνει μάσκες και περίεργα καπέλα.

Ξέρει αυτός... 

Κάπου εκεί στις τσέπες του, κρύβει φαντασιώσεις κι εικόνες σαν όνειρο..

Κι όταν έρθει η ώρα, τα ελευθερώνει όλα ψηλά! Γιατί θέλει να πέσουν σε όλους τους ανθρώπους, μικρούς-μεγάλους!
Κυρίως όμως μεγάλους!
Τους βλέπει, πάντα στην καθημερινότητά τους, σκυφτοί, προβληματισμένοι, σχεδόν ανέλπιδοι..

Και βρίσκει αυτή την ευκαιρία των Αποκρεών, να τους πετάξει λίγη φαντασία! 

Να κοιτάξουν ψηλά, και να γίνουν κάποιοι άλλοι για λίγο στα ψέματα, όπως τα παιδιά, να γελάσουν, να κάνουν πλάκα με τον εαυτό τους, να χορέψουν τρελά, να φωνάξουν δυνατά!
Και ντύνονται μασκαράδες με περίτεχνες ή αυτοσχέδιες στολές, βαριές μπογιές και αλλοπρόσαλλους συνδυασμούς..
Εκκεντρικοί Πειρατές, σκληροί Υπερήρωες, Μάγισσες, Αριστοκράτες μιας άλλης εποχής, τρομακτικά Ζόμπι, Κλέφτες κι Αστυνόμοι, αστεία, γιγάντια Ζωάκια και πόσα άλλα..
Για μια έστω βραδιά, μπορούν να γίνουν κάτι άλλο, έτσι για πλάκα..

Λοιπόν, σε τι κόσμους θα ταξιδέψουμε αυτή τη φορά;...

απόδραση σαν παραμύθι..

Ήταν μια εκδρομή του Σαββατοκύριακου.. 
Μια οικογενειακή απόδραση από την πόλη για λίγο έξτρα οξυγόνο και λίγη παραπάνω παρέα μεταξύ μας.
Που έτσι, έμελλε να μας εκπλήξει όλους..

Ταξίδι, κάπου εκεί ανάμεσα στα βουνά, σε μικρό, φιδίσιο δρόμο, που ξετυλιγόταν μπροστά μας στροφούλα-στροφούλα, ενώ στ'ανοιχτά απέναντί μας απλώνονταν πολύχρωμες πεδιάδες, αγροτοχώραφα τετράγωνα σαν παζλ έτοιμα να παίξεις,
ή πυκνοπράσινες βουνοπλαγιές, με έλατα, καρυδιές, σφενδάμια, βελανιδιές..
Όπου κι αν κοιτούσαμε, η φύση μια πολύχρωμη παλέττα: πράσινες αποχρώσεις όλων των λογιών, φθινοπωρινά χρυσαφένια, φανταχτερά πορτοκαλί.

Ο προορισμός συγκεκριμένος: Φενεός, Λίμνη Δόξας. Εκεί στο μικρό, γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου.
Σαν ακουμπισμένο με ευλάβεια, στην άκρη ενός λεπτού ακρωτηριού, στο κέντρο μιας μαγικής λίμνης, προστατευμένο από άρχοντες-βουνά..

Ετσι έμοιαζε όταν φτάσαμε.. Σχεδόν μαγικό, απόλυτα μυστηριακό..
Αρχικά κρυμμένο κάτω από ένα παχύ, αδιάφανο πέπλο νεφών που σκέπαζε όλη την λίμνη.. 

Μα σιγά-σιγά τα σύννεφα σηκώνονταν, μόνο και μόνο για να αποκαλύψουν τις κιτρινοκόκκινες ακτογραμμές της λίμνης..
Και μετά να αιωρούνται εκεί.
Σαν σύντροφος μακρινός, αέρινος που αποπνέει γαλήνη και σέβας σ'ένα τέτοιο τόπο.
Και πιο μετά ν'αποχωρούν, ως φίλος αλλοτινός, και να αφήνουν να θαυμάσεις όλη την ομορφιά του τοπίου..

Πήραμε μαζί μας όση πιο πολλή μαγεία μπορούσαμε να κρύψουμε στην ψυχή μας.
Πλατσουρίσαμε λίγο στα βότσαλα, ανακαλύψαμε μικροσκοπικά μανιτάρια και κλέψαμε μερικά πλατανόφυλλα..
Κι όταν γυρίσαμε, μείναμε όλοι για κάμποσο ακόμα, κρυμμένοι στ' όνειρο..

Ήταν μέρες που σκεφτόμασταν αυτή την εκδρομή.
Δεν κάναμε συγκεκριμένα σχέδια, απλά λέγαμε πόσο θα θέλαμε να πάμε. Όλα εξαρτιόνταν απο τον καιρό, τα διαβάσματά τους, την παρέα που θα βρίσκαμε να πάμε 'τσούρμο', το αν θα βόλευε Σάββατο ή Κυριακή..
Το Σάββατο τελικά ξυπνήσαμε κάπως αργούτσικα, νωχελικά, με διάθεση ρέκλας, ξεκούρασης και χουχουλιάσματος..
Κι εκεί που ψηνόταν ο πρώτος καφές της μέρας, κάπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, έπεσε το ερώτημα των πιτσικόκων: 'Τελικά, τι θα κάνουμε σήμερα;'
Αυτό ήταν. Δεν θέλαμε πολύ. Κοιταχτήκαμε κι επιβεβαιώσαμε.
'Τσούρμο, ντυνόμαστε και φεύγουμε!'
Ντυθήκαμε, κάναμε μερικά σαντουιτσάκια για αυτοκινητο-κολατσιό, μισοήπιαμε τον καφέ και βουρ!

Η εκδρομούλα, μακρινή, μα ο προορισμός δεν θα άλλαζε, παρά το ..καθυστερημένο ξεκίνημα. Τι μας ένοιαζε; Δική μας όλη η μέρα!

Είχαμε χρόνια να πάμε, και μόνο για εκεί θα ξεκινούσαμε αυτή τη φορά.

Και ναι. Είχαμε δίκιο. Ήταν ίσως από τις πιο όμορφες, μονοήμερες αποδράσεις που έχουμε κάνει..

Η φύση, με σύμμαχο τον καιρό, μας μάγεψαν όσο τίποτε άλλο..
Σαν ένας κόσμος μυστηρίου, σαν όνειρο..


Εις το επανειδείν..

ο κόσμος -ένας καμβάς

Όταν μερικές βίδες φοριούνται στην πλάτη ενός σκαντζόχοιρου,
Όταν μ' ένα μπισκότο, έχεις τον κόσμο όλο στα χέρια σου,
κι ένα τσαμπάκι σταφύλια σε ταξιδεύει ψηλά.

Όταν σε μια '90s floppy δισκέτα συστήνεις την νέα SD καρτούλα,
Όταν μ' ένα πέταλο λουλουδιού παίζεις δίσκους στον φωνόγραφο,
και μ' ένα συνδετήρα παίζεις τρομπέτα.

Όταν μ' ένα τετράδιο σπιράλ, σε αγριοκοιτάει ένας κροκόδειλος 
και με μια μπάλα νήμα φτάνεις στον πλανήτη του Μικρού Πρίγκηπα,

...τότε,.. ποιος είπε ότι τα καθημερινά αντικείμενα είναι βαρετά;

Καλό μήνα, καλά νέα, εμπνευσμένα ξεκινήματα!

Κυριακάτικο σχέδιο πτήσης

Κυριακάτικο ξύπνημα με μια ύποπτη ησυχία..
Α, ναι. Ο μεγάλος έχει μπάσκετ οπότε γι' αυτό έχουν φύγει από νωρίς μπαμπάς και γιος.

Ο μικρός, τον ακούω, παίζει σιγά με τα παιχνίδια του στο δωμάτιό τους.
Σηκώνομαι, ρίχνω κάτι στην πλάτη, πάω στο δωμάτιο του μικρού, ξαπλώνω στο χαλί τους κοντά του, κι αρχίζω να χαζεύω.
Επιτήδεια δακτυλάκια ενώνουν μικροσκοπικά κομματάκια λέγκο, ενώ απ'την άλλη τοσοδούλικοι υπερήρωες με περίεργα προσωπεία ετοιμάζουν φοβερές μάχες!
Αεροπλανικοί ήχοι κι απειλητικοί βρυχηθμοί αποτελούν ένα μέρος από το σκηνικό. Ο (τοσοδούλης) αρχηγός της φυλής με την δύναμη του κόκκινου 'τζι' ετοιμάζεται να επιτεθεί σε... (έναν λέγκο-τοίχο; ), συγνώμη-- στην Περιφέρεια της φυλής με το μπλε 'τζι' που είναι κακό. Έχουν και μυστικά όπλα αυτοί! Κάτι άλλα λεγκοφτιαγμένα αυτοσχέδια αυτοκινητάκια, με κάτι εξωγήινες κεραίες που 'διαβάζουν' το σήμα του καλού κόκκινου 'τζι' όταν πλησιάζει..
Κάπου εκεί, κατά την διάρκεια της μάχης, ο 'καλός' αρχηγός μοιάζει να νικιέται, ..μέχρι που! Φφφρρρ…..! Ένας πτεροδάκτυλος περνάει από κοντά, με αυτοθυσία τον παίρνει στην ράχη του, και με τις καταπληκτικές ικανότητες πιλοταρίσματος του αναβάτη, αλλά και τα πτητικά χαρίσματα του πτεροδάκτυλου, ο καλός αρχηγός τελικά τα καταφέρνει! 
-Ε, μαμά; είδες τη φοβερή πτήση;!!
Οι αεροπλανικοί απόηχοι συνεχίστηκαν, το ίδιο και οι βρυχηθμοί και τα πφσσσ.. και τα φφφττττ, και τα μπγκδτρρρρ…  
Απέμεινα εκεί, να χαζεύω τις παιδικές μάχες, τα σχέδια πτήσης, τις επιδέξιες κατασκευές διαφόρων ακαθορίστου-σχήματος μαχητικών οχημάτων...
Κι εγώ, εκεί, νυσταγμένος θεατής πάνω σ'ένα πορτοκαλί χαλί, να βλέπω τελικά να εξελίσσονται καταιγίδες, να σηκώνονται αόρατα σκηνικά,  να συμβαίνουν τρομακτικές μάχες με αμφίρροπη έκβαση, πλάσματα του δάσους και της φαντασίας, του τζι και του τσι να οργανώνουν, να φοβούνται, να πεθαίνουν, να επιτίθενται, ν' απειλούν, να πετούν και τέλος να νικούν...

Μα τι απίστευτοι, μαγικοί και φανταστικοί οι κόσμοι στο μυαλό των παιδιών..!
….

Η ώρα πέρασε, η υπόλοιπη φαμίλια επέστρεψε κι οι μάχες τελείωσαν..
Είναι η τέλεια ώρα για πρωινό και καφέ (ειδικά τώρα που νίκησαν οι 'καλοί' με το κόκκινο 'τζι'! χιχιχι! Πάμε να το γιορτάσουμε!)..