νότες της θάλασσας..

 

Ένα μήνα, ένα Πάσχα, και μια άρση lockdown αργότερα....

Η προηγούμενη εγγραφή, τα σχόλιά σας, και κυρίως οι ε,κάπως πιο ξένοιαστες μέρες του Πάσχα, κάπως βοήθησαν την κατάσταση..

Μικρές, κοντινές εξορμήσεις και ακρογιαλιές..

Και μικρές, απελπισμένες προσπάθειες να μαζέψω τα κομμάτια μου...

Μα τι βάλσαμο τελικά αυτή η θάλασσα....

Πάντα είχε μια μαγική επίδραση σε μένα.. Έναv μαγνητισμό εντελώς απόκοσμο...

Η επιφάνειά της, ένα μοναδικό, αόρατο πέπλο, με σκοπό να υπνωτίζει όσους το κοιτούν, με τις κρυσταλλένιες αντανακλάσεις που παιχνιδίζουν στο φως του δικού μας ήλιου......

Ο παφλασμός στην ακρογιαλιά, ένας τέλειος, γεωμετρικός, κινούμενος σχεδιασμός.. Εκείνο το κυματάκι, που υψώνει, καμπυλώνει, σε μια στιγμή μονάχα τυλίγεται και δημιουργεί την τέλεια σφαίρα, για να σκάσει πάνω στα βότσαλα, και χαϊδεύοντάς τα απαλά, ξανά να αποτραβηχτεί πίσω στην μαγεία της μαμάς-θάλασσας.. 

Και ξανά μετά. Και πάλι από την αρχή. Αέναα. 

Κι η μουσική του; Ωωω.. η μουσική του.. Την ακούτε;....

Κι όταν βαρεθείς τον παφλασμό, ακολουθείς με το βλέμμα την απεραντοσύνη της και βυθίζεσαι στα νερά της.. Εκεί που σε αγκαλιάζει και σε τυλίγει ολάκερο.. Κι ο δικός σου κόσμος, ό,τι σε βασάνιζε, τώρα είναι μακριά, έξω από σένα, γιατί εσύ αιωρείσαι σε μια υδάτινη αγκαλιά.. 

Κι όταν έχεις πετάξει από πάνω σου ό,τι σε βάραινε, αναδύεσαι ξανά στην κρυσταλλένια επιφάνεια, κι αναπνέεις. Μ' εκείνη την βαθιά, έντονη ανάσα που σε ελευθερώνει.. Κάθαρση...

Κι όπως το κυματάκι στην ακρογιαλιά, όταν γυρίζεις πίσω στην ζωή σου, ξαναρχίζεις κι εσύ, όλα πάλι από την αρχή...

Ελεύθερος.....

ο θρύλος λέει..

Με νέο, λίγο αλλαγμένο look, και σε καλοκαιρινό ακόμα mood, ήθελα από μέρες να μοιραστώ μαζί σας ένα, παλιό μεν, αγαπημένο δε, κομμάτι.

Με μουσική που 'ντύνει' το πάθος, τον έρωτα, την ζήλεια, την αφοσίωση, την παντοτινή προσμονή, μια ιστορία αγάπης, ένας θρύλος της θάλασσας, από εκείνους που σε κάνουν να ταξιδεύεις νοερά στα βάθη της..

The sun has not come out yet
and Ana and Miguel
are already on fire.
She's on him,
a man and a woman
making a jumble of their bed.

And the sea - that is mad about Ana -
prefers not to look;
jealousy does not spare
neither the water, nor the seaweed, nor the salt.

By dawn
Miguel is already
in his boat
"Kiss me my love,"
he says, "and stand still on the beach
awaiting my return."

The sea murmurs in its language,
"Wretched fisherman!,
do say goodbye to her.
I don't want to share her heart."
 
And she cries and cries and cries for him.
She stands on the beach
waiting and waiting and waiting for Miguel.

Some say in the village
that that white rock is Ana.
She still waits on the beach
her body covered with salt and corals.

"Don't wait any longer, stone girl.
Miguel will not return.
The sea took him prisoner
because he did not want to let him have his woman."

And she cries and cries and cries for him.
She stands on the beach
waiting and waiting and waiting for Miguel.

Some people even say
that when there is a storm
it is Miguel who stirs the waves
fighting to death against the sea.

And she cries and cries and cries for him.
She stands on the beach
waiting and waiting and waiting for Miguel.

*******

Ο ήλιος δεν έχει βγει ακόμα
και η Ana και Miguel έχουν ήδη πάρει φωτιά.
Είναι μαζί του,

ένας άνδρας και μια γυναίκα κάνοντας έρωτα. 

  

Και η θάλασσα - που είναι τρελή για την Ana - προτιμά να μην κοιτάζει.
H ζήλια δεν χαρίζεται ούτε στο νερό, ούτε στα φύκια, ούτε στο αλάτι.

   

Από την αυγή ο Miguel είναι ήδη στην βάρκα του
"Φίλα με αγάπη μου," λέει,
"Να στέκεσαι στην παραλία περιμένοντας την επιστροφή μου. "  

Κι η θάλασσα μουρμουρίζει στη γλώσσα της,

"Παλιό-ψαρά! Πες της αντίο!. Δεν θέλω να μοιραστώ την καρδιά της. "  

Και δακρύζει και δακρύζει και δακρύζει γι 'αυτόν.
Μένει πάντα στην παραλία περιμένοντας και περιμένοντας τον Miguel.  

Κάποιοι λένε στο χωριό ότι αυτός ο λευκός βράχος είναι Ana.
Εξακολουθεί να περιμένει στην παραλία
το σώμα της καλυμμένο με αλάτι και κοράλλια. 

"Μην περιμένεις άλλο, πέτρινο κορίτσι.
Ο Miguel δεν θα επιστρέψει.
Η θάλασσα τον πήρε φυλακισμένο 

γιατί δεν ήθελε να τον αφήσει να έχει τη γυναίκα του."  

Και δακρύζει και δακρύζει και δακρύζει γι 'αυτόν.

Μένει πάντα στην παραλία περιμένοντας και περιμένοντας τον Miguel.  

Μερικοί άνθρωποι λένε ακόμη ότι όταν υπάρχει καταιγίδα
είναι ο Miguel που ανταρεύει  τα κύματα 

πολεμώντας μέχρι θανάτου με την θάλασσα.   

Και δακρύζει και δακρύζει και δακρύζει γι 'αυτόν.

Μένει πάντα στην παραλία περιμένοντας και περιμένοντας τον Miguel…

hello Ιούλιε

Mood of the day: 'Βρε-βρεε.. καλώς τον!'
..ή κατά το πιο επίσημο 'Καλώς ήρθες Ιούλη μας!'

Μπορεί να ήταν μια Δευτέρα σαν όλες τις άλλες, όμως εγώ θα αντισταθώ.


Και θα ταξιδέψω νοερά..
...σε μακρινές αμμουδιές, 
    ...στις βουτιές των διακοπών, 
        ...στα μυθεύματα ενός βιβλίου, 
            ...στην αίσθηση θαλασσινής αρμύρας, 
                ....στην μυρωδιά αντηλιακού...

Καλοκαιρινός οδηγός προς αγαπητό εαυτό και family :
- να αγοράσω εισιτήριο για ..κάπου
- να γνωρίσω νέες παραλίες
- να κλωτσήσω μερικά μεγάλα κύματα
- να γεμίσω την βαλίτσα μου με θησαυρούς από κοχύλια και ζωγραφιστές πέτρες
- να διαβάσω νέα βιβλία, που θα γίνουν κι αυτά τα αγαπημένα μου
- να θυμηθώ τι αξίζει
- να λιαστώ, να παίξω, να κολυμπήσω

- να χορέψω, τουλάχιστον μία φορά φέτος, ρούμπα

Καλό μήνα!

πρωτομηνιά - πρωτοβουτιά!

Και ναι, ήρθε ο Ιούνης. 

Κι εμείς τον καλωσορίσαμε όπως του άρμοζε : ζέστη αυτός; παραλία εμείς!

Από μέρες τα μικρά κουτσορώταγαν 'άντε, πότε θα πάμε για μπάνιο' κτλ, είπαμε λοιπόν για την πρωτομηνιά, να αφήσουμε για λίγο στην άκρη τα διαβάσματα (εξετάσεις τέλους της χρονιάς, γαρ) και αδράξαμε την ευκαιρία για μια θαλασσινή απόδραση!

(Και καθώς δεν είμαι και από τους πιο πρωινούς 'παραλιακούς' τύπους, πολύ μου άρεσε που και το έτερον ήμισυ είπε να πάμε μετά τις 11.. και-καλά-να-είνα-πιο-ζεστά..:) )

Σηκωθήκαμε λοιπόν με την ησυχία μας, ετοιμάσαμε το πρωινό μας (τηγανίτες παρήγγειλε η φαμίλια..), ήπιαμε το καφεδάκι μας με το πάσο μας κι αρχίσαμε να μαζευόμαστε.

Το μεσημεριανό στο σπίτι έμοιαζε πια ανούσιο -γιατί κατά τις 12-1 μας βλέπαμε να φεύγουμε. Ναι, αλλά από φαγητό;; (η παραλία για την οποία θα βάζαμε πλώρη δεν έχει 'τίποτα' αρκετά κοντά της)...

Α-χά! Ιδέα! Πικ-νικ-day! 

Ψήσαμε κάτι ωραιότατες κοτομπουκίτσες για μαζί, πήραμε τα ντολμαδάκια μας, τίγκαρα ένα μεγάαααλο τάπερ με ντοματο-αγγουρό-φέτο-ριγανο-ελιο-σαλάτα, με μπόλικο (ΜΠΟΛΙΚΟ) λαδάκι για έξτρα 'βουτιές', μια φρατζόλα ψωμί, αυγουλάκια βραστά, μπανανούλες, αχλαδάκια και voilà!!

Δεν παραλείψαμε και μια-δυο μπυρίτσες και κοκακολίτσες στο μικρό ισοθερμικό (το τιγκαρισμένο με τις ειδικές παγοκύστες) - γιατί πικ-νικ χωρίς τα δροσιστικά του δεν γίνεται, γίνεται;;

Λοιπόν: 

μαγιώ -τσεκ, πετσέτες -τσεκ, καπελάκια/αντηλιακά -τσεκ, καρεκλάκια-παραλίας -τσεκ, ραδιοφωνάκι -τσεκ και φύγαμε!

Μία ώρα αργότερα, είχαμε φτάσει στην παραλία. Ναι. Οπως το φανταζόμασταν. Μικρή, καθαρή και ...μόνη της! Μια παραλία ολόδικιά μας!

Διαλέξαμε την καλύτερη σκιά των δέντρων, απλώσαμε τις ψάθες μας, κρεμάσαμε το ραδιοφωνάκι να παίζει μουσική, μάσκες στο χέρι  και βοουυυρ για βουτιές!!!  
--Οι άλλοι. 
Τόσο αρχές Ιούνη, το νερό ήταν  ..χμμμ. ..μπούζι, να το πω; σπάνε-τα-δόντια-παγωμένο, να το πω; Τα μικρά, δεν κατάλαβαν τίποτα. Ορμήσανε μέσα λες και τους είχε χαριστεί ο κόσμος όλος.. !
Το έτερον ήμισυ, 'την άκουσε' λιγάκι, αλλά κούτσου-κούτσου, βούτηξε. Και να οι απλωτές, και να οι βουτιές, και να τα εκφενδονισμένα πλατσουρίσματα..
Εγώ απ' την άλλη, την απόπειρα την έκανα, αλλά το να βουτήξω κανονικά, δεν το αποτόλμησα (παραήταν παγωμένη η θάλασσα για τα γούστα μου..).  Προτίμησα να τους χαζεύω απ' έξω.. Και τελικά, την καλύτερη δουλειά έκανα.. Ξάπλα στην παραλιοκαρεκλίτσα, στην σκιά των δέντρων, βιβλίο στο χέρι, μουσικούλα να παίζει και ..'σινεμά' η φαμίλια να πλατσουρίζει...

Στιγμές που νιώθεις σαν να είσαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο.... 

Από εκείνες που θέλεις να χωρέσεις όλη την ευτυχία και να την αποτυπώσεις με μια φωτογραφία, αλλά φοβάσαι ότι η φωτογραφία είναι πολύ μικρή και πεζή για να χωρέσει τα γέλια και τα παιχνίδια τους.....

Το απομεσήμερο μας βρήκε ακόμα εκεί, χορτάτους από το πλούσιο πικ-νικοφαγητό μας, να χαζολογάμε ο καθένας με τα δικά του.. Ο μκρός 'μαγείρευε' φύκια, κοχύλια πευκόφυλλα και ό,τι άλλο έβρισκε εκεί τριγύρω.. ενώ ο  ..μεγάλος έπαιζε ρακέτες με κάποιον από εμάς. Και με κάθε αφορμή, νέα τσαλαβούτα και πλατσουρίσματα ('αχουυυ, πήγε η μπαλίτσα στο νερό.. ΣΠΛΑΑΑΤΣΣΣ!!!!)....

Κατά το απόγευμα, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής (τα μικρά με πολύ βαριά καρδιά που έπρεπε να αφήσουν την θάλασσα, κι ας είχαν παγώσει). Και με εξαίρεση τον ήρωα έτερον-ήμισυ που οδηγούσε, όλοι οι υπόλοιποι, αποκαμωμένοι, πέσαμε σε ύπνο ..ελαφρύ..

Ναι. Κάπου μεταξύ διαβασμάτων και δουλειών και προτιμήσαμε να καλωσορίσουμε ετσι φέτος τον Ιούνη. 

Άντε, καλό καλοκαίρι να έχουμε!!