κλωστές στο χρόνο

Γύρω από ένα Κυριακάτικο τραπέζι, οικογενειακές ιστορίες από εκείνες που έχεις βαρεθεί να ακούς ή να λες..

Γύρω από ένα Κυριακάτικο τραπέζι, κουτσομπολιά και θύμησες. Αυτή τη φορά, η κουβέντα το 'φερε για τους παλιότερους..

Την θεία 'Λούκα', με τα ουζάκια της και την κοκεταρία της. Πάντα.
Την γιαγιά Πίτσα, που ήταν τόσο όμορφη, μα η ζωή της φέρθηκε πολύ σκληρά.
Τον παππού Αντώνη, που μέσα από την καθημερινή βιοπάλη, κατάφερε να χαρίσει και ζεστές αναμνήσεις στην μητέρα μου.
Τον προ-πάππου Γιάννη που ήταν τσιγκούναρος, αλλά έδινε και χαρτζιλίκι-πενταροδεκάρες στα εγγόνια, και-καλά-κρυφά στον ένα από τον άλλο.

Τον θείο Μπάμπη, που έφτιαχνε τέλειο ούζο και κονιάκ, που όμως κάποτε μαζί με τόσους άλλους, αναγκάστηκε να βιώσει ως παιδί τον ξεριζωμό.

Την γιαγιά Σμαραγδή, που έπιανε την πέτρα και την έστιβε.

Τον παππού Χρήστο, που κι εκείνος αναγκάστηκε κάποτε να αφήσει πίσω του το βιος του και μετανάστης να ζήσει αλλού, σε νεοφτιαγμένα σύνορα..

Για όλους εμάς, η Νεότερη Ιστορία, δεν είναι παρά λέξεις γραμμένες σε χαρτί. Πολιτικές αποφάσεις και γεγονότα κάποιου προηγούμενου αιώνα που επηρρέασαν τόσες πολλές ζωές.
Όχι μόνο κάποιων άλλων πολύ παλιά αλλά και τις δικές μας. Της μητέρας μου, του πατέρα μου, των γονιών τους και των δικών τους γονιών πιο πριν..

Όλοι, μια κλωστή στον χρόνο ο καθένας μόνος του. Που πορεύονταν και κάποτε μπερδεύονταν μεταξύ τους.
Και κόβονταν, μα ήδη συνέχιζαν άλλες κλωστούλες, να βρίσκουν την δική τους πορεία στο χρόνο..


Μερικές φορές αρκεί κάτι λίγο, κάτι μικρό, για να δώσει το έναυσμα για κάτι άλλο / νέο, μια νέα περιπέτεια..
Το ψαχούλεμα σε ένα ξεχασμένο συρτάρι, ένα κουτί με παλιές φωτογραφίες, κάποιες σκόρπιες αναφορές σε εκείνες τις ιστορίες από τα παλιά, που θυμούνταν οι μεγάλοι μαζεμένοι γύρω από ένα τραπέζι γιορτινό..
Νομίζω ότι όλα τελικά εξαρτήθηκαν από το βλέμμα εκείνο των μικρών μου, που στην θύμηση ενός παλιού συγγενή σε κοιτάνε ..αδιάφορα.
Και νιώθεις ότι όλες εκείνες οι μνήμες που έχεις για εκείνον τον άνθρωπο, θα χαθούν κι αυτές μαζί με σένα. Όπως χάθηκαν τόσες άλλες πριν από σένα..


Κάπως έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο.
Πρώτη στάση: το γενεαλογικό μας δέντρο.

Αποδείχθηκε πιο δύσκολο απ' ό,τι φαινόταν στην αρχή.
Το δέντρο γέμισε κλαδιά, βαριά από τις ιστορίες τους..
Ονόματα ξεπήδησαν από τις παιδικές μνήμες να γεμίσουν τα κενά, να απλώσουν όλα τα κλαδιά σωστά.
Και κάθε όνομα, μια ιστορία δικιά του. Διαφορετική.
Και το δέντρο γέμισε, μα ο χώρος μου τελείωσε..
Έφτασα στις άκρες του χαρτιού, μα θέλω κι άλλο χώρο, θέλω κι άλλα κλαδιά, έχω κι άλλα ονόματα να βάλω..



"Αγαπητέ Πρόγονε,
πέρασες από την ζωή κι έφυγες,
κι η μνήμη σου μοιάζει ξεχασμένη στη λήθη του χρόνου.
Δεν με γνώρισες, μα είμαι κομμάτι από εσένα.
Και θα προσπαθήσω να σε τιμήσω.
Θα πω στους νεότερους για σένα, τις ιστορίες σου, τους πολέμους σου, τις αγάπες σου."

Κάπως έτσι, ξεκίνησα ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο..

Ενα δέντρο τελείωσε σχεδόν. Της μητέρας μου. Ένα μικρό δώρο σε εκείνην.
Μπήκαν ήδη τα ονόματα, τώρα πρέπουν κι οι ιστορίες τους.
Ακόμα σκονισμένες, σκόρπιες μνήμες, μα πολύτιμες σαν μικρά, ακατέργαστα πετράδια..

Κάπως έτσι, ξεκίνησα ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο..

Ήρθα τελικά!

Ηρθε λοιπόν κι η Μάνια στο Ελλάντα, από την αγαπημένη της Μορεάλη, κι αμέσως κανόνισε ένα ασμπέτε..
:))

https://www.youtube.com/watch?v=hNBnyiydAzM

Ήρθε λοιπόν και τα κανόνισε τι ωραία για συνάντηση με θέα την Ακρόπολη.

..Κι ήρθε κι ο Γιάννης Πιτ, κι ήρθε κι ο Διονύσης -το alter ego του κου Λι, κι ήρθε κι η Κατερίνα με το δικό της έτερον ήμισυ, κι ήρθε κι η Μαρία..
Φίλοι από τα (πολύ) παλιά, και νέες γνωριμίες..

Κι όμως είχε κάτι το ιδιαίτερο όλο αυτό.. 

Πρωτο-γνώρισα ανθρώπους που... ήξερα, από τα blogs τους.
Γιατί ναι, μπορείς να γνωρίσεις κάποιον έστω κι έτσι.
Αλλωστε, τα blogs είναι σαν μικρές καταθέσεις ψυχής..
Μικρές εξομολογήσεις, στιγμιότυπα μιας συγκεκριμένης στιγμής, σκέψης.
Εκεί ανοίγεσαι διαφορετικά από ό,τι σ' ένα φίλο, σ' ένα σύντροφο, σ' ένα γνωστό.
Ακόμα κι αν μιλάς για μια αγαπημένη σου ταινία ή φαγητό (αυτό λέει πολλά σε κάποιον που προσέχει..)
Κι όμως. Μέσα στον χαοτικό κόσμο των blogs, κάποιοι ξεχώρισαν ο ένας τον άλλο.
Μικρές νησίδες ν' ακουμπήσεις, στον ωκεανό του ίντερνετ: μια ιστορία, μια μουσική, μια προσωπική στιγμή, μια φιλοσοφία, ένα αστείο, ένα ταξίδι, μια μνήμη..
Έσπασαν τον πάγο, αντάλλαξαν κουβέντες, εικόνες, μουσικές, αστειεύτηκαν.

Τόσο διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον, τόσοι 'ξένοι' μικρόκοσμοι ο καθένας μόνος του, μα να.
Ένα όμορφο, ζεστό, καλοκαιρινό απόγευμα συναντηθήκαμε, χαιρετηθήκαμε, συστηθήκαμε και συνεχίσαμε να υφαίνουμε τους ιστούς φιλίας, όπως συνηθίζαμε στον ξεχωριστό κόσμο των blogs..

Και μαζί με τις 'επισκέψεις' στα blogoσπιτικά, τώρα προστέθηκε η γλυκιά ανάμνηση ενός ασμπέτε..

Ναι. 
Από εχθές, είμαι λίγο πιο πλούσια: έκανα νέους, υπέροχους φίλους!

hello Ιούλιε

Mood of the day: 'Βρε-βρεε.. καλώς τον!'
..ή κατά το πιο επίσημο 'Καλώς ήρθες Ιούλη μας!'

Μπορεί να ήταν μια Δευτέρα σαν όλες τις άλλες, όμως εγώ θα αντισταθώ.


Και θα ταξιδέψω νοερά..
...σε μακρινές αμμουδιές, 
    ...στις βουτιές των διακοπών, 
        ...στα μυθεύματα ενός βιβλίου, 
            ...στην αίσθηση θαλασσινής αρμύρας, 
                ....στην μυρωδιά αντηλιακού...

Καλοκαιρινός οδηγός προς αγαπητό εαυτό και family :
- να αγοράσω εισιτήριο για ..κάπου
- να γνωρίσω νέες παραλίες
- να κλωτσήσω μερικά μεγάλα κύματα
- να γεμίσω την βαλίτσα μου με θησαυρούς από κοχύλια και ζωγραφιστές πέτρες
- να διαβάσω νέα βιβλία, που θα γίνουν κι αυτά τα αγαπημένα μου
- να θυμηθώ τι αξίζει
- να λιαστώ, να παίξω, να κολυμπήσω

- να χορέψω, τουλάχιστον μία φορά φέτος, ρούμπα

Καλό μήνα!

θες να κουβεντιάσουμε;

Τελικά το αποφάσισα: δεν μου πολύ-αρέσει η ψιλοκουβέντα.

Μερικές φορές τα βαριέμαι αφόρητα αυτά τα.. 'τι_κάνεις_καλά_είμαι_τα_παιδιά_καλά_ναι_όλοι_καλά'..
Εκείνα τα..  'δουλειά_και_σήμερα_μετά_σπίτι_παιδιά_αχ_πάλι_κόβουν_τις_συντάξεις' 
ή εναλλακτικά σε Σ/Κ 'εε_να_σιδέρωνα_σήμερα_πολλή_ζέστη_σήμερα_αύριο_λέω_να_κάνω_ντουλάπες'
που ανταλλάσσεις συνήθως.
Εκείνους τους τυπικούς διαλόγους, που εξαντλούνται σε μερικά δευτερόλεπτα, ακολουθούμενοι από εκείνο το παγωμένο χαμόγελο που ξέμεινε από την χαιρετούρα και μετά εκείνο το άβολο ..κενό που μοιάζει με ..'α_καλά_άντε_γεια'.


Τελικά το αποφάσισα. (Όπως λέει κι εκείνο το ποστ που πολύ μου άρεσε)...

..Προτιμώ να μιλάω για φυσική,
για εξωγήινους,
για ταξίδια,
τον έρωτα,
τη ζωή μετά,
το νόημα της ζωής,
για μακρινούς γαλαξίες,
για βιβλία,
τα ψέματα που έχεις πει,
τα ελαττώματα μας,
για τις αγαπημένες μυρωδιές σου,
τα παιδικά μας χρόνια,
αυτό που κρατάει ξύπνιο τη νύχτα,
τα όνειρα και τους φόβους σου...

Μια μελωδία απ΄τα παλιά..

Ένα δυσάρεστο νέο ήταν η αφορμή. 
Ένας μεγάλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου, του θεάτρου και της όπερας έσβησε..
Αντίο, κύριε Τζεφιρέλι.. 

Το δυσάρεστο αυτό νέο ήταν η αφορμή να ξανα-ακούσω ένα τραγούδι που είχα, πραγματικά, χρόνια να πετύχω..

Μια μελωδία που με συντρόφευσε αρκετά 'ερωτοχτυπημένα' βράδια, μέχρι αργά,  μέσα από τον αγαπημένο μου τότε ραδιοσταθμό.. Κι ανάλογα την διάθεση, ονειροπολούσα και πάντα σιγοτραγουδούσα..
Πολύ αργότερα έμαθα για ποια ταινία γράφτηκε.. Τότε το αγάπησα ακόμα πιο πολύ..
Ο άνευ όρων έρωτας δύο νέων, που αγαπήθηκαν κόντρα σε όλα.. Η πιο διάσημη ιστορία αγάπης, εδώ και τέσσερις αιώνες..


Μα εγώ τώρα θα κρατήσω αυτή την μουσική.. λίγο και σαν φόρο τιμής στους δημιουργούς της..
Αλλά και γιατί ναι. Ακόμα και τώρα καταφέρνει να με συγκινήσει..

Και θα την σιγοτραγουδώ, ονειροπολώντας και κοιτώντας τ’ αστέρια..

https://www.youtube.com/watch?v=4FHpmn-KYec

A TIME FOR US
(Love Theme from Romeo and Juliet)

A time for us, some day there'll be
When chains are torn by courage born of a love that's free
A time when dreams so long denied can flourish
As we unveil the love we now must hide

A time for us, at last to see

A life worthwhile for you and me

And with our love, through tears and thorns
We will endure as we pass surely through every storm
A time for us, some day there'll be a new world
A world of shining hope for you and me

For you and me

And with our love, through tears and thorns
We will endure as we pass surely through every storm
A time for us, some day there'll be a new world
A world of shining hope for you and me

A world of shining hope for you and me

τυπικότητες, μνήμες και στιγμές

Ζεστή Κυριακή η σημερινή. 
Από εκείνες που θέλεις να ξυπνάς δίπλα στην θάλασσα..

Κι όμως.. Αυτό το Σαββατοκύριακο είχε σύννεφα πάνω του…
από εκείνα που σκιάζουν κρυφά την ψυχή, και δεν φαίνονται απ' τους άλλους..

Είναι σαν τέτοιες μέρες, πριν 3 χρόνια,  που είχε ‘φύγει’ ο πατέρας μου.
Και είναι κάτι τέτοιες μέρες, 3χρόνια μετά, που καλείσαι να κάνεις εκείνες τις διαδικασίες τις πεζές, τις ψυχρές και άκαρδες, σχεδόν ασεβείς, μα προφανώς απαραίτητες..
Ένας δικός σου άνθρωπος που έφυγε.. Τελικά, καλείσαι να αντιμετωπίσεις πολλά περισσότερα από την απώλεια του – ένα κενό που ποτέ δεν γεμίζει.
Γιατί κάπου μετά, εκεί που αρχίζεις να ξεγελιέσαι ότι ο χρόνος ‘γιάνει’  τόσο όσο λένε, έρχεται και μια τέτοια διαδικασία, για να τα ξαναπεράσεις όλα –και μερικά καινούρια επίσης.
Είχες ακουμπήσει εκεί με τον θρήνο σου και την αγάπη σου, μαζί μια μνήμη και μια ανάμνηση –και τώρα πρέπει να τα πάρεις όλα από εκεί.

you drew memories in my mind

I could never erase

you painted colours and scents in my heart

I could never replace

Ο κέρσορας αναβοσβήνει στο κενό, μα το μυαλό τρέχει..
Σαν σε λαβύρινθο, τρέχει χαμένο ανάμεσα στις γλυκές αναμνήσεις του πριν, τις απρόσμενες απώλειες του μετά, και τα απροετοίμαστα κουράγια του τώρα..
Κι εκείνος;
Εκείνος θα στεκόταν αγέρωχος, βράχος, για να πάρουν δύναμη οι υπόλοιποι.
Να. Έτσι θα γίνει λοιπόν.
Θα πάμε στο προκαθορισμένο ραντεβού, θα διευθετήσουμε τις τυπικότητες που πρέπουν, με όσο κουράγιο χρειαστεί.

Άλλωστε, όταν τον σκεφτόμουν, πάντα τον φανταζόμουν ‘εκεί ψηλά’, να γαληνεύει, να κάνει πλακίτσες και πειράγματα, να χαζολογάει σαν σε καφενέ, και να λέει καλαμπούρια με νέα φιλαράκια που βρήκε 'εκεί'… (και να ρίχνει και καμιά ματιά σε εμάς, να είμαστε καλά..)

(Αναρωτιέμαι όμως, λες να τους καταφέρνει και καμιά ζαβολιά στο ταβλάκι,..ε; )…...

πρωτομηνιά - πρωτοβουτιά!

Και ναι, ήρθε ο Ιούνης. 

Κι εμείς τον καλωσορίσαμε όπως του άρμοζε : ζέστη αυτός; παραλία εμείς!

Από μέρες τα μικρά κουτσορώταγαν 'άντε, πότε θα πάμε για μπάνιο' κτλ, είπαμε λοιπόν για την πρωτομηνιά, να αφήσουμε για λίγο στην άκρη τα διαβάσματα (εξετάσεις τέλους της χρονιάς, γαρ) και αδράξαμε την ευκαιρία για μια θαλασσινή απόδραση!

(Και καθώς δεν είμαι και από τους πιο πρωινούς 'παραλιακούς' τύπους, πολύ μου άρεσε που και το έτερον ήμισυ είπε να πάμε μετά τις 11.. και-καλά-να-είνα-πιο-ζεστά..:) )

Σηκωθήκαμε λοιπόν με την ησυχία μας, ετοιμάσαμε το πρωινό μας (τηγανίτες παρήγγειλε η φαμίλια..), ήπιαμε το καφεδάκι μας με το πάσο μας κι αρχίσαμε να μαζευόμαστε.

Το μεσημεριανό στο σπίτι έμοιαζε πια ανούσιο -γιατί κατά τις 12-1 μας βλέπαμε να φεύγουμε. Ναι, αλλά από φαγητό;; (η παραλία για την οποία θα βάζαμε πλώρη δεν έχει 'τίποτα' αρκετά κοντά της)...

Α-χά! Ιδέα! Πικ-νικ-day! 

Ψήσαμε κάτι ωραιότατες κοτομπουκίτσες για μαζί, πήραμε τα ντολμαδάκια μας, τίγκαρα ένα μεγάαααλο τάπερ με ντοματο-αγγουρό-φέτο-ριγανο-ελιο-σαλάτα, με μπόλικο (ΜΠΟΛΙΚΟ) λαδάκι για έξτρα 'βουτιές', μια φρατζόλα ψωμί, αυγουλάκια βραστά, μπανανούλες, αχλαδάκια και voilà!!

Δεν παραλείψαμε και μια-δυο μπυρίτσες και κοκακολίτσες στο μικρό ισοθερμικό (το τιγκαρισμένο με τις ειδικές παγοκύστες) - γιατί πικ-νικ χωρίς τα δροσιστικά του δεν γίνεται, γίνεται;;

Λοιπόν: 

μαγιώ -τσεκ, πετσέτες -τσεκ, καπελάκια/αντηλιακά -τσεκ, καρεκλάκια-παραλίας -τσεκ, ραδιοφωνάκι -τσεκ και φύγαμε!

Μία ώρα αργότερα, είχαμε φτάσει στην παραλία. Ναι. Οπως το φανταζόμασταν. Μικρή, καθαρή και ...μόνη της! Μια παραλία ολόδικιά μας!

Διαλέξαμε την καλύτερη σκιά των δέντρων, απλώσαμε τις ψάθες μας, κρεμάσαμε το ραδιοφωνάκι να παίζει μουσική, μάσκες στο χέρι  και βοουυυρ για βουτιές!!!  
--Οι άλλοι. 
Τόσο αρχές Ιούνη, το νερό ήταν  ..χμμμ. ..μπούζι, να το πω; σπάνε-τα-δόντια-παγωμένο, να το πω; Τα μικρά, δεν κατάλαβαν τίποτα. Ορμήσανε μέσα λες και τους είχε χαριστεί ο κόσμος όλος.. !
Το έτερον ήμισυ, 'την άκουσε' λιγάκι, αλλά κούτσου-κούτσου, βούτηξε. Και να οι απλωτές, και να οι βουτιές, και να τα εκφενδονισμένα πλατσουρίσματα..
Εγώ απ' την άλλη, την απόπειρα την έκανα, αλλά το να βουτήξω κανονικά, δεν το αποτόλμησα (παραήταν παγωμένη η θάλασσα για τα γούστα μου..).  Προτίμησα να τους χαζεύω απ' έξω.. Και τελικά, την καλύτερη δουλειά έκανα.. Ξάπλα στην παραλιοκαρεκλίτσα, στην σκιά των δέντρων, βιβλίο στο χέρι, μουσικούλα να παίζει και ..'σινεμά' η φαμίλια να πλατσουρίζει...

Στιγμές που νιώθεις σαν να είσαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο.... 

Από εκείνες που θέλεις να χωρέσεις όλη την ευτυχία και να την αποτυπώσεις με μια φωτογραφία, αλλά φοβάσαι ότι η φωτογραφία είναι πολύ μικρή και πεζή για να χωρέσει τα γέλια και τα παιχνίδια τους.....

Το απομεσήμερο μας βρήκε ακόμα εκεί, χορτάτους από το πλούσιο πικ-νικοφαγητό μας, να χαζολογάμε ο καθένας με τα δικά του.. Ο μκρός 'μαγείρευε' φύκια, κοχύλια πευκόφυλλα και ό,τι άλλο έβρισκε εκεί τριγύρω.. ενώ ο  ..μεγάλος έπαιζε ρακέτες με κάποιον από εμάς. Και με κάθε αφορμή, νέα τσαλαβούτα και πλατσουρίσματα ('αχουυυ, πήγε η μπαλίτσα στο νερό.. ΣΠΛΑΑΑΤΣΣΣ!!!!)....

Κατά το απόγευμα, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής (τα μικρά με πολύ βαριά καρδιά που έπρεπε να αφήσουν την θάλασσα, κι ας είχαν παγώσει). Και με εξαίρεση τον ήρωα έτερον-ήμισυ που οδηγούσε, όλοι οι υπόλοιποι, αποκαμωμένοι, πέσαμε σε ύπνο ..ελαφρύ..

Ναι. Κάπου μεταξύ διαβασμάτων και δουλειών και προτιμήσαμε να καλωσορίσουμε ετσι φέτος τον Ιούνη. 

Άντε, καλό καλοκαίρι να έχουμε!!