Έτσι, για μια καλησπέρα

          

Καλησπέρα λοιπόν! Ετσι πέρασα.

Να πω ότι είμαι εδώ. Ότι είμαι καλά. 

Κι ας είμασταν χαμένοι όλοι μας μεταξύ δουλειάς (πολλής δουλειάς!), διαβασμάτων των μικρών (κι ας μην είχαν σχολείο) και σπιτοδουλειών..

Λίγο χρόνο ξέκλεψα από το κομπιούτερ που γενικά έχουν υιοθετήσει τα μικρά για τα ιντερνετικά τους μαθήματα, Να πω είνα 'γεια!! Τι κάνετε εσείς;' 

Πόσο περίεργα τα περάσαμε όλοι, αλήθεια..

Και τώρα, επιστροφή σε μια ..μουδιασμένη πραγματικότητα..

Ασταμάτητη δουλειά γραφείου από το τραπέζι της τραπεζαρίας, κουβεντούλες για καλοκαιρινές διακοπές στο χωριό, μπερδεμένες με τις τελευταίες επαναλήψεις πριν τις εξετάσεις των ξενόγλωσσων διπλωμάτων..

Τελειώματα σχολείων, απόηχος αποχαιρετιστήριων εκδηλώσεων..  

Κι επιτέλους, τα διαβάσματα κι οι εξετάσεις για λίγες μέρες ακόμα, μέχρι τέλος του μήνα είναι και μετά τέλος. Μετά, ξένοιαστα παιχνίδια. Για τα πιτσικόκια, έστω.. 

Εμείς, θα περιμένουμε τις διακοπές μας..

Μέχρι τότε, θα απολαύσουμε λίγο παγωτό, λίγο ήλιο και μπόλικη οικογενειακή πιτσικοπαρέα να ζουζουνίζει εν μέσω τηλε-εργασίας......

Σε πείσμα των καιρών

Αλλιώς τον περιμέναμε τον Απρίλη..
Λουλουδάτο, ανοιξιάτικο, μυροφόρο, κατανυκτικό..
Με προσμονή μικρών, εξοχικών εκδρομών κάτω από τον απριλιάτικο ήλιο, με προετοιμασίες και σχέδια για τις μέρες του Πάσχα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημά μας θα ήταν αν θα αρέσει η λαμπάδα στο βαφτιστήρι, ή αν θα μας σπάσουν πολλά αυγά στην βαφή...
Και κυρίως, θα ήταν με συναντήσεις, αγκαλιές, φιλιά κι ανταλλάγματα που ποτέ μέχρι τώρα δεν υπολογίζαμε.. γιατί ήταν δεδομένα...

Σε πείσμα των καιρών θα στείλω ένα χαμόγελο εκεί έξω.
Μπορεί εμείς όλοι να μην βγαίνουμε, αυτό όμως ας ταξιδέψει μακριά, άυλο, γλυκό, ελπιδοφόρο.

Έτσι, ένα χαμόγελο.
..Συντροφιά στους μόνους, τους ηλικιωμένους, που δεν 'κατέχουν' τα ιντερνέτια για να περνάνε την ώρα τους.
..Για κουράγιο σε αυτούς που (απο)κλείστηκαν στα σπίτια τους για προστασία.
..Για δύναμη σε αυτούς που τρέχουν κι αγωνίζονται σ'ένα νοσοκομείο, οίκο ευγηρίας, ίδρυμα, ό,τι..
..Για φάρο ελπίδας σε όσους παλεύουν να ξεπεράσουν ό,τι βασανίζει την υγεία τους..
..Ένα χαμόγελο συμπόνιας και συμπαράστασης σε όσους δεν τους επιτρέπεται προσωρινά να εργάζονται ..κι ας συνεχίζουν να τρέχουν τα έξοδα ενός σπιτικού..
..Και σε πόσους άλλους τα περνάνε δύσκολα ..μόνοι τους, ..ή και όχι μόνοι τους..




Το τραγούδι αυτό, με έβαλε ο μικρός μου να το ακούσω..
Ήταν κάτι που είχαν δουλέψει στο σχολείο λίγο πριν κλείσουν..
Παρά το ότι δεν είχα και πολλή διάθεση εκείνη τη στιγμή, του έκανα το χατίρι..
Και κοίτα να δεις τελικά, πόσες φορές το ξανάκουσα μετά...

Το ακουμπάω εδώ και για εσάς.
Έτσι.
Με διάθεση 'δεν-με-νοιάζει-τι-γίνεται-εκεί-έξω-αλλά-σίγουρα-όλα-καλά-θα-πάνε-..κάπως'.
Σε πείσμα των καιρών.
Καλημέρα σας.

σε πρωτόγνωρα μονοπάτια...

Μα, μα τι ζαριά είναι αυτή...;!

Ενα μεγάλο χάος στο μυαλό των περισσότερων, που προσπαθούμε να βάλουμε σε τάξη, κάπως.
Με ένα μεγάλο ερωτηματικό -κι ένα θαυμαστικό μαζί να αιωρούνται πάνω από τα κεφάλια μας, αναρωτιόμαστε όλοι πώς φτάσαμε ως εδώ, τι κάνουμε, τι συμβαίνει, πώς το ξεπερνάμε και χίλια μύρια άλλα τέτοια..

Είναι κι εκείνη η φωνή μέσα μου, που ουρλιάζει κλαίγοντας. Ουρλιάζει θρηνώντας τα μέχρι τώρα θύματα..
Δεν είναι νούμερα αυτό. Είναι άνθρωποι. Σπίτια, που το καθένα έχει τώρα κι από ένα πένθος.
Δεν είναι νούμερα αυτό. Είναι ξεκλήρισμα..


Μα..
Μα, στην εποχή τέτοιας τεχνολογίας, που τα μηνύματα και η πληροφόρηση φθάνει στιγμιαία από την μία ακρη του κόσμου στην άλλη.. Πώς πρόλαβε ένα πραματάκι του νανομικροεκατοστού να μας σαρώσει όλους;! Ολους!;...


Η Λογική παίρνει θέση: "μα, χάρην αυτής της τεχνολογίας, η χώρα σου το έμαθε έγκαιρα και παίρνει μέτρα".
Ναι, σωστά. Τα μέτρα που πάρθηκαν στην χώρα μας πρόσφατα ήταν -μέχρι τώρα- καίρια και εκτελέστηκαν αμέσως.

..Ερχεται η Άρνηση και σπρώχνει την Λογική : 'Μωρέ τι κάθεσαι και ακούς τώρα; Υπερβολές πια! Αμάν! Αλλωστε αυτά συμβαίνουν μόνο στους άλλους, ποτέ σε σένα!'
Τσουπ, από δίπλα και το Πνεύμα Αντιρησίας : 'Καλέ ναι! Ακου εκεί να κλειστούμε μέσα! Θεωρίες συνομωσίας καλέ, μην τα πιστεύεις!'
Κάπου εκεί, το Άγχος τρέχει γύρω-γύρω, πάνω-κάτω, ανάμεσα σε όλους, κάνοντας φασαρία, προκαλώντας περισσότερες εντάσεις, μεγαλύτερη σύγχυση.
Προσπαθεί να βάλει και τον μικρούλη Πανικό στον χορό του, αλλά δεν τα έχει καταφέρει ακόμα τελείως -μερικές φορές του ξεφεύγει και τον χάνει, και μένει μόνος του.

Κι από πάνω τους, πλανάται σκοτεινός κι απειλητικός ο Φόβος.
Όχι για κάτι συγκεκριμένο, φόβος για το οτιδήποτε! Φόβος για τον ιό, φόβος για τα όποια περιοριστικά μέτρα, φόβος για το μέλλον, φόβος για την γκρίνια, φόβος για τον δίπλα, φόβος, φόβος, φόβος!

Το δίδυμο Αισιοδοξίας-Απαισιοδοξίας κάθεται και κοιτάει την μάχη. Ποιον να πιστέψουν; Τι να κάνουν; Ποιος θα πάρει θέση; ..
Παραπίσω από την Απαισιοδοξία, κρύβεται ο Μεγάλος Πανικός και η Κατάθλιψη.. Λες και περιμένουν το σύνθημα να πεταχτούν και να κυριαρχήσουν σε όλα.
Η Κατάθλιψη όμως κυρίως, φοβάται την λαμπερή Αισιοδοξία και την δυνατή Λογική..

Στρέφει το βλέμμα της η Λογική και τους αγριοκοιτάει όλους. Τους εξηγεί πώς έχουν τα πράγματα.
Οργανωμένα και ήρεμα. Τους βάζει στην θέση τους έναν-έναν, με επιχειρήματα, με ειδήσεις, με πληροφόρηση, με σχεδιαγράμματα, να σταματήσουν να λένε ανοησίες και να βοηθήσουν κι εκείνοι να γίνει αυτό που πρέπει.
Δεν τους έδιωξε. Μόνο τους μάλωσε πως εστίαζαν στα λάθος πράγματα.
Άλλωστε γνωρίζει πολύ καλά πως μόνη της η Λογική δεν θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα. Οχι, τους χρειάζεται όλους! Και αυτό τους εξήγησε.
Να, για παράδειγμα είπε στην Άρνηση πως όντως, 'Αρνούμαστε να δεχθούμε ότι αυτό θα μας νικήσει. Θα το πολεμήσουμε όλοι μαζί, και κάποια στιγμή θα το ξεπεράσουμε.'
Το Πνεύμα Αντιρρησίας είπε 'Μία;;; ΔΥΟ φορές εγώ θα πλένω τα χέρια μου! Ακου εκεί! Μου ζητάνε μόνο μία!'
Στο Αγχος ζήτησε να γυρνοβολάει εκεί γύρω, αλλά χωρίς μεγάλες φασαρίες και χωρίς τον Πανικό. Ίσα-ίσα για να μην ξεχνιόνται οι άλλοι.

Η Λογική μίλησε και στην Ευαισθησία, που έκλαιγε όλη την ώρα βλέποντας στις ειδήσεις τι συμβαίνει στον κόσμο και κυρίως στην γειτονική μας χώρα.

Προσπάθησε να την ηρεμήσει -δύσκολο, αλλά τελικά την ησύχασε. Της θύμισε ότι εκείνη μπορεί να είναι υπεύθυνη ώστε να παίρνουμε τηλέφωνο την Μητέρα -που λόγω ιατρικού ιστορικού (αν και δεν την λες και ηλικιωμένη), απομονώθηκε στο σπίτι για ασφάλεια από την μέρα που έκλεισαν τα σχολεία.
Μόνη της τόσες μέρες -χωρίς άλλη συντροφιά, το τηλέφωνο και η τηλεόραση είναι η μόνη της επικοινωνία με τον έξω κόσμο..
Της είπε λοιπόν της Ευαισθησίας, να παίρνει τηλέφωνο όσο πιο συχνά γίνεται. Γενικά στους παπουδογιαγιάδες μας. (Γιατί η Μοναξιά είναι περίεργο πράμα -δεν είναι να το εμπιστεύεσαι πολύ..)

Και η αλήθεια είναι πως δεν τα κατάφερε όλα αυτά μόνη της.
Είχε και την Ελπίδα εκεί δίπλα της. Μικρή μεν, αλλά φεγγοβολούσα. Την έβλεπαν κι οι άλλοι κι αναθάρρευαν..

Το βλέμμα έμεινε απλανές πάνω από το πληκτρολόγιο..
Μια παιδική φωνή από το μέσα δωμάτιο με επαναφέρει.. Παίζει ο μικρός με τα παιχνίδια του -κι ο μεγάλος παραδίπλα στο ηλεκτρονικό..
Ευτυχώς που υπάρχουν (τελικά) οι τεχνολογίες αυτές, κι ο εγκλεισμός των παιδιών γίνεται πιο υποφερτός (για αυτά)..
Ο σύζυγος ψάχνει να δει στο ίντερνετ, πώς θα κάνουμε αυτό με την βεβαίωση για να μπορέσουμε αύριο να φτάσουμε έστω ως τις δουλειές μας, χωρίς τον κίνδυνο προστίμου..
Θα την βρούμε την άκρη....

Μέχρι τότε, η μόνη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό είναι 'Κουράγιο'.......

Μια ανάσα θάλασσα κι ένα ανέμισμα χαρταετός

Πάει κι ο άλλος, ήρθε ο επόμενος.
Μεγάλος απολογισμός ο μήνας που πέρασε. Κι όσο μικρός ήταν, τόσο γεμάτος κιόλας..  

Κυρίως με δυσάρεστα νέα από διάφορους τριγύρω..  αρκετά να σκοτεινιάσουν τις όποιες χαρές πρόσφερε αυτός ο μήνας.. Λιγοστά τα γέλια και σφιγμένα τα χαμόγελα... 

Εφυγε βαρύς, τον αφήνουμε πίσω μας πια.. 

Και καλωσορίζουμε κάπως απρόθυμα τον νέο Μάρτη..

Ας είναι...  Γυρίζουμε σελίδα.. 

Καθαρά Δευτέρα σήμερα..

Προσπαθώντας να ξεφύγουμε λίγο απο τα διάφορα, έντονα γεγονότα των ειδήσεων, σηκώνουμε το βλέμμα ν' αγναντεύσουμε την θάλασσα. 

Στην άκρη μιας παραλίας λιαζόμαστε στον κρυμμένο ήλιο και τρέχουμε πάνω-κάτω σε μια απέλπιδη προσπάθεια να πετάξει ο χαρταετός μας..

Λευκά βότσαλα, διάφανα νερά, αρμύρα της θάλασσας, δροσιά του Μάρτη και μυρωδιές της νεοφερμένης Σαρακοστής.. 

Κι οι χαρταετοί, χρωματιστοί κι ανάλαφροι ακόμα στα παιδικά, τεντωμένα χεράκια, περιμένοντας αυτό το φύσημα που θα τους πετάξει ψηλά!

.. Κάτι σαν τα όνειρά μας... 

Καλή Σαρακοστή, αγαπημένοι! 

πάει ο ένας, ήρθε ο επόμενος.

Πάει ο ένας, ήρθε ο επόμενος.

Κι είναι τόσο αλλιώτικος ο Φλεβάρης.. 

Αφήνοντας πίσω μας έναν μακρύ, γιορτοστόλιστο -μα σκονισμένο πια- μήνα,

να τος ο Φλεβάρης που μας ερχότανε δειλά-δειλά..

Είναι μινιόν σε μέγεθος και θα 'λεγες κάπως αδιάφορος, στριμωγμένος ανάμεσα στους φανταχτερούς, διπλανούς τους μήνες, ο Φλεβαράκος μας έρχεται περπατώντας στις μύτες των ποδιών, σαν ένα πιτσιρίκι που ετοιμάζει σκανταλιά.
Ναι, έτσι είναι.

Ντυμένος απλά, κουβαλάει κρυφά, πίσω από την πλάτη του, μια φαρέτρα φτιαγμένη από σοκολάτες και καραμέλες.
Εκεί κρύβει τα μικρά αγαπησιάρικα, ζαχαρωτά, κόκκινα βέλη που του δίνει ο Έρωτας  -έρχεται κι αυτός μαζί, πετώντας λίγο παραπίσω του.
Δεν αρέσουν σε πολλούς αυτά, αλλά αυτόν δεν τον νοιάζει!
Εκείνος τα έχει και, κάπου εκεί στην μέση του μήνα, τα εκσφενδονίζει από 'δω κι από 'κει, όπου να 'ναι!
Άλλοι τα πιάνουν, αγαπιόνται πιο πολύ, άλλοι μαλώνουν, άλλοι θυμώνουν και απαξιούν..
Κι αυτός, σε μιαν άκρη, τους χαζεύει όλους και γελάει με τα καμώματά τους..!

Το τι λουλούδια προσφέρουν, καρδούλες χαρίζουν, το τι ποιήματα φτιάχνουν!

Ολα τα βλέπει ο Φλεβάρης, κι όλα τα καταλαβαίνει. Για αυτό που είναι στ'αλήθεια..

Άλλα ψεύτικα, κι άλλα αληθινά.. Κι είναι εκείνα, τ'αληθινά, που τον συγκινούν πολύ..

Μα όσο μικρούλης κι αν είναι ο Φλεβάρης, κουβαλάει κι άλλα σαν έρχεται! 
Φέρνει σερπαντίνες και χαρτοπόλεμους. Φέρνει μάσκες και περίεργα καπέλα.

Ξέρει αυτός... 

Κάπου εκεί στις τσέπες του, κρύβει φαντασιώσεις κι εικόνες σαν όνειρο..

Κι όταν έρθει η ώρα, τα ελευθερώνει όλα ψηλά! Γιατί θέλει να πέσουν σε όλους τους ανθρώπους, μικρούς-μεγάλους!
Κυρίως όμως μεγάλους!
Τους βλέπει, πάντα στην καθημερινότητά τους, σκυφτοί, προβληματισμένοι, σχεδόν ανέλπιδοι..

Και βρίσκει αυτή την ευκαιρία των Αποκρεών, να τους πετάξει λίγη φαντασία! 

Να κοιτάξουν ψηλά, και να γίνουν κάποιοι άλλοι για λίγο στα ψέματα, όπως τα παιδιά, να γελάσουν, να κάνουν πλάκα με τον εαυτό τους, να χορέψουν τρελά, να φωνάξουν δυνατά!
Και ντύνονται μασκαράδες με περίτεχνες ή αυτοσχέδιες στολές, βαριές μπογιές και αλλοπρόσαλλους συνδυασμούς..
Εκκεντρικοί Πειρατές, σκληροί Υπερήρωες, Μάγισσες, Αριστοκράτες μιας άλλης εποχής, τρομακτικά Ζόμπι, Κλέφτες κι Αστυνόμοι, αστεία, γιγάντια Ζωάκια και πόσα άλλα..
Για μια έστω βραδιά, μπορούν να γίνουν κάτι άλλο, έτσι για πλάκα..

Λοιπόν, σε τι κόσμους θα ταξιδέψουμε αυτή τη φορά;...

απογευματινά θησαυράκια

Μπροστά σ' ένα απογευματινό φλυτζάνι καφέ, μια αναδρομή της μέρας στα θέματα του γραφείου. Τι πρόλαβα να τελειώσω, τι μένει για αύριο, τι νέες εκκρεμότητες θα βγουν αύριο, τι δουλειές έχουν να γίνουν τώρα στο σπίτι..
Τα πιτσικόκια έχουν ακόμα διάβασμα, ποιος θα πάει τον μεγάλο στο φροντιστήριο, χρειαζόμαστε και λίγο σούπερμάρκετ, βαρύς βγήκε ο καφές...

Τις σκέψεις διακόπτει ένα γάργαρο παιδικό γέλιο από το μέσα δωμάτιο..

Χάθηκαν όλες οι έννοιες από το νου κι έμεινα να αφουγκράζομαι τα γέλια..

Με κάποια χαζή αφορμή διέκοψαν το διάβασμά τους, κάτι θα είπαν μεταξύ τους, γέλια..

Έχω τόσο ανάγκη κι εγώ από ένα αστείο τώρα.. μα όχι, δεν πάω μέσα, άστους τους.. 

Γελούν ακόμα.. 

Προσπαθώ να αποτυπώσω τη στιγμή.. πριν χαθεί σύντομα στη λήθη της καθημερινότητας..


..Άκου. 
Ντουλάπι βιβλιοθήκης ανοίγει-κλείνει..
Και να 'σου ο μικρός με ένα φυλλάδιο του σχολείου στο χέρι.
'Μαμά, να σε ρωτήσω κάτι;"
Μια μικρή βοήθεια σε μια άσκηση της Γλώσσας. Του εξήγησα..
Κι έφυγε πίσω, προς το γραφείο τους χοροπηδώντας και σιγο-τραγουδώντας...


Μα για ποιες έννοιες τελικά μου μιλάς;....

καινούρια βόλτα ξεκίνησε -γύρω απο τ'αστέρι μας..

Ξεκίνησε η καινούρια βόλτα της Γης γύρω από το αστέρι της.

Τα στολισμένα λαμπιόνια σώπασαν και οι πράσινες γιρλάντες ξανατυλίγονται στις κούτες τους.
Πίσω πια στον καθημερινό ρυθμό οι χτύποι μας.
Με μια μικρή ελπίδα ο καθένας για τη νέα χρονιά, μια μικρή ευχή, ή φοβία κι ανησυχία για το 'τι ζαριές' φέρνει ο καινούριος χρόνος..
Του κλείσαμε το μάτι πονηρά όταν τον καλοδεχτήκαμε, προσφέροντας απλόχερα χαμόγελα -σαν για να ξορκίσουμε τ'άσχημα που φοβόμαστε κρυφά...


Πίσω στον καθημερινό ρυθμό οι χτύποι μας..


Μικρό, νοερό ταξίδι στο χρόνο, απ'όταν ήμασταν νεότεροι (τότε που οι χρονολογίες είχαν το 19..μπροστά τους), για το πώς φανταζόμασταν τον κόσμο εν έτει 2020.
Για κοίτα λοιπόν...
Τα αυτοκίνητα δεν πετάνε, τα καύσιμα δεν γίνονται από σκουπίδια. Δεν διαβάζουμε την σκέψη του άλλου, ούτε διακτινιζόμαστε σε διαστημικό αστρόπλοιο, ούτε πλενόμαστε με ..ιόντα..
Ομως οι πόρτες ανοίγουν αυτόματα, τα μηνύματά μας ταξιδεύουν το γύρο του κόσμου στιγμιαία, και μ'ένα κλικ έχουμε πρόσβαση σε ό,τι είδους πληροφορία φανταζόμαστε, όπου κι αν στεκόμαστε.
Άλλαξε τελικά ο κόσμος...


Μα τα όνειρα τα ίδια μένουν..

Το ίδιο κι οι μικρές και μεγάλες χαρές μας.. Ένα τρυφερό άγγιγμα, ένας παρήγορος λόγος, ένα χαρμόσυνο νέο, μια γλυκιά μυρωδιά, ένα αστείο, ένα βλέμμα, μια αγκαλιά... 

Κρύβονται εκεί, στους καθημερινούς ρυθμούς μας και περιμένουν...

Να χαμογελάσουμε. Και να ονειρευτούμε..