Σαν τις πεσμένες νότες

The Sound of Silence.
Αυτό ακριβώς. 
Ο Ήχος της Ησυχίας.

Νομίζω ότι είναι ίσως το μόνο που θα έλεγα ότι με περιγράφει εδώ και καιρό.

Η 'ησυχία' εγγραφών εδώ.. 
Εγώ η ίδια..  
Άδεια. 

Από νότες, από όμορφα, από ελπίδα..

Σαν τις πεσμένες νότες της εικόνας. Οι νότες είναι εκεί. Αλλά όχι εκεί που θα 'πρεπε...

Πεσμένες σ' ένα μάτσο. Κατάχαμα.
Έχοντας χάσει τον ιερό σκοπό τους.
Στραπατσαρισμένες. Μουγκές. Απογυμνωμένες από κάθε ομορφιά κι ελπίδα..

Έτσι αισθάνομαι. Αυτή είμαι τώρα εδώ και καιρό.

Είμαστε όλοι καλά -από υγεία. Αυτό είναι το θετικό. Και μέχρι εκεί.
Γιατί από όλα τα άλλα, όχι.
Σχεδόν όλοι μας, έχουμε πια ξεπεράσει τα όριά μας με όλη την κατάσταση.
Πολλή δουλειά και ο καθένας μας σε διαφορετικά δωμάτια, μπροστά σε μια οθόνη όλη μέρα, λόγω περιστάσεων. Μήνες τώρα. 

Η αλήθεια είναι ότι ήταν αρκετές εκείνες οι φορές που ήταν αληθινά όμορφες και πολύτιμες.
Απ' την μία, είναι αυτές που μας 'κράτησαν' τόσο καιρό. Αλλά δεν φτάνουν, τελικά.
Το 'λίγη υπομονή ακόμα' (σαν φθηνή παρηγοριά), πια μου χτυπάει στ' αυτιά σαν κόκκινο πανί σε ταύρο.

Υπήρχε κι εκείνη η ελπίδα της απόδρασης για το Πάσχα που εξαϋλώθηκε.. 

Μας φανταζόμουν να μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και να φεύγουμε για τα βόρεια σαν τους κυνηγημένους. 

Να φτάσουμε στο σπίτι του χωριού, να πατήσουμε σε χώμα, σε χορτάρια, να κοιτάξουμε στην ευθεία και να βλέπουμε τον ουρανό και τον ορίζοντα. 

Όχι την απέναντι πολυκατοικία στα 2μέτρα.
Πάσχα στα τσιμέντα πάλι. 

Κι από μέσα μου πνίγομαι κι ουρλιάζω. Ουρλιάζω!

Γιατί τα όρια δεν κρατάνε άλλο. 
Και τώρα σιγά-σιγά ξεχύνονται κι απλώνουν και κατακλύζουν στο πέρασμά τους..

Προσπαθώ να πιαστώ από κάτι, οτιδήποτε, όσο μικρό.. Λίγο ακόμα...

Κοιτάω το άδειο πεντάγραμμο της εικόνας..

Και τις πεσμένες νότες...
Τουλάχιστον είναι ακόμα εκεί... 

Μήπως;.... Ίσως.. Ίσως να 'ναι αυτό...

..Τίποτα δεν χάθηκε ακόμα....
...Οι νότες είναι ακόμα εκεί...

.....Χρειάζονται απλώς ένα 'κάτι' και θα αρχίσουν πάλι να σκαρφαλώνουν διστακτικά για να αγκαλιάσουν το πεντάγραμμό τους... 
Και (γιατί όχι; ) να ξαναλάμψουν.....

στον μικρόκοσμο του μπαλκονιού

Αλκυονίδες μέρες κι ένα Κυριακάτικο πρωινό που μοιάζει με άνοιξη..

Εδώ, στο ηλιόλουστο μπαλκόνι απολαμβάνοντας τον απολαυστικό καφέ -στην Κυριακάτικη φλυτζάνα, παρακαλώ.
Στον μικρόκοσμο του μπαλκονιού, φτάνει αχνή η μουσική από το ράδιο του σαλονιού, ο καφές μοιάζει να ζεσταίνει την ψυχή κι ένα τιτίβισμα θυμίζει ξέγνοιαστες στιγμές.

Γλυκιά ηρεμία του μυαλού, προτού προλάβει να καταπλακωθεί από έγνοιες, σκέψεις και σχέδια για τις υποχρεώσεις της μέρας.
Πόσα τα ονειροπόλα ταξίδια του μυαλού....
Από εκείνες τις στιγμές που ξεδιπλώνουν ομορφιά μέσα από τα πιο απλά, τα πιο λίγα...

.....

Ομιλίες από μέσα που απλώνονται κι έξω.. 

Μπερδεμένη φασαρία της φαμίλιας... χαοτικοί ήχοι από ποδοβολητά και αυτοκινητάκια που τρέχουν και συγκρούονται με ντρίφτ στο πάτωμα του σαλονιού, κυριακάτικοι χαιρετισμοί της γειτονιάς, σκυλάκια που σεργιανίζουν γαβγίζοντας....
Κάθε ήχος μια ιστορία μοναχός του.

Τόσο διήρκησε η γαλήνη κι η ησυχία του πρωινού μου.. Μόλις μερικά λεπτά.... Ας είναι.
Πάω να συμβάλλω στο πρωινό που ετοιμάζει το έτερον ήμισυ, να ανακατευτώ στα ντριφτ, να χαζέψω μαζί με την φαμίλια..

Καλή κι ηλιόλουστη Κυριακή!

καλοκαίρι λίγο από χωριό

Και να που οι διακοπές φτάνουν στο τέλος τους..

Λίγες ήταν, μα προσπαθήσαμε να τις κάνουμε σημαντικές.

Ήταν πριν από καμιά 10αριά μέρες, που φορτώσαμε τίγκα το αυτοκίνητο, αποχαιρετήσαμε προσωρινά την πόλη, οδηγήσαμε 840χλμ, διασχίζοντας την περισσότερη Ελλάδα, και ήρθαμε στο χωριό του μπαμπά μου, εκεί όπου τα σύνορα με την γείτονα-φασαριόζα χώρα απέχουν μόλις 5 λεπτά με αυτοκίνητο.

Το σπίτι, ερημοκλεισμένο τον υπόλοιπο χρόνο, μας περίμενε εκεί, ολόρθο και μοναχό του.

Γέμισε ο τόπος με το φτάσαμε εμείς.

Και οι μέρες κυλούσαν ήρεμα, νωχελικά, είτε με μερεμετοδουλειές που χρειάζονταν στο σπίτι, είτε με εξορμήσεις για μπάνιο και βόλτες.

Και τώρα μου μοιάζει πως πέρασαν γρήγορα, μια και πλησιάζει να φύγουμε πίσω ξανά.

Βραδάκι, περασμένη η ώρα, έξω στην άπλετη αυλή του οικοπέδου, με μια δροσούλα που σε κάνει να ξεχνάς τον μεσημεριανό καύσωνα..

Ησυχία; όχι, δεν είναι.. 

Τα διάφορα τριζόνια και κουκουβάγιες, νυχτόβια πλάσματα, σου κάνουν παρέα καθώς απολαμβάνεις την γλυκιά βραδιά.

Εδώ, όλα μοιάζουν μακρινά. Covid, κρούσματα, ωράρια, πολιτικές εντάσεις, δουλειά, άγχος, δεν έχουν καμία θέση εδώ.

Απολογισμός..

Βάψαμε το καινούριο παντζούρι που αλλάξαμε στον βορινό τοίχο (το προηγούμενο είχε πια διαλύσει από το σαράκι), ασβεστώσαμε, στοκάραμε και βάψαμε την κεντρική πόρτα.

Τα αγόρια κυρίως (το δικό μου έτερον ήμισυ, και της αδερφής μου) επιστράτευσαν όλα τους τα εργαλεία και την τέχνη για να κάνουν αριστοτεχνική δουλειά!

Και στα διαλείμματα, καφέ στο βεραντάκι. 

Με διάφορους περαστικούς να χαιρετούν στο πέρασμά τους, κι άλλους να κάνουν μια γρήγορη στάση για ένα κέρασμα.

Τα πιτσιρίκια πήγαν και στο μαντρί της ξαδέρφης να βοηθήσουν με τα πρόβατα. Πρωινό (μα πολύ πρωινό!) εγερτήριο και βουρ! Να ξεφύγουν από την ευκολία της πόλης και να μάθουν την προέλευση αγαθών, ιδίας πείρας. 

σ.σ. Λάτρεψαν την επιστροφή στο σπίτι, στην ανοιχτή καρότσα του ημιφορτηγού της ξαδέρφης! Από όπου περνούσαν, χαιρετούσαν όλο το κόσμο με περίσσια περηφάνια, ωσάν την βασίλισσα της Αγγλίας!!..)

Μα το αγαπημένο μου ήταν πάντα τα πρωινά, ή το απομεσήμερο.

Σε εκείνη την ησυχία, που δεν ακούγεται παρά το θρόισμα των δέντρων από τον Αυγουστιάτικο, ζεστό αέρα που φυσάει κάθε τόσο.

Πού και πού, κάποιο κακάρισμα από τις γειτονικές κοτούλες, ή το πελεκητό ράμφισμα των λελεκιών από τον στύλο της ΔΕΗ στην γωνία του οικοπέδου..

Ολόγυρα, ασβεστωμένα σπίτια με κεραμιδένιες, πυραμιδάτες οροφές και χαμηλούς αυλόγυρους με μπαχτσέδες.

Ο ήλιος, Αυγουστιάτικος, αντανακλά ακόμα πιο άσπρο το ασβέστωμα των σπιτιών.

Μου μοιάζουν ταπεινά, σαν να αποκοιμιούνται στην γαλήνη της επαρχίας, μα άμεμπτοι φρουροί, ανεπηρέαστα στο πέρασμα των χρόνων..

Κάποια, λίγο πιο γερασμένα από άλλα.

Και το κάθε ένα, με τις ιστορίες του, εκείνες που χάνονται πίσω στον χρόνο και θυμούνται οι πιο γέροντες..

Τις ψιθυρίζουν στα θροΐσματα των φύλλων, στους καρπερούς μπαχτσέδες, στις χορταριασμένες πέτρες των παλιών, παράπλευρων αποθηκών..

Ας είναι.. 

Χρωστάω. Χρωστάω για την επόμενη φορά που θα έρθουμε στο χωριό.

Αποφασίσαμε στον ένα τοίχο του σπιτιού, να γράψουμε την δική μας ιστορία. 

Σχεδιάζοντας το γενεαλογικό μας δέντρο, θα αποτυπώσουμε τα ονόματα όσων περισσότερων γενιών μπορούμε.

Και θα πλέξουμε τις ιστορίες τους -εκεί κι αυτές, ακουμπισμένες στα κλαδιά του Δέντρου μας --ταξιδεύοντας σαν τις κλωστές στον χρόνο..

Η ώρα πέρασε και το αεράκι παραδρόσισε.

Χαζεύω τα αστέρια που μου μοιάζουν τρίγωνο. Τα ψάχνω εκεί που κοιτούσα νωρίτερα, μα μετακινήθηκαν στον ουράνιο θόλο.

Πέρασε η ώρα..

Αύριο μια καινούρια μέρα ξεκινά -ακόμα λίγες διακοπές...

στον καμβά του Νοέμβρη

Αυτό είναι ο Νοέμβρης.
Κάτι να πλανιέται, μεταξύ του χειμώνα που κι ολοένα πλησιάζει κι ενός γλυκόκαιρου φθινοπώρου που απομακρύνεται..

Ένα ημιδιάφανο πέπλο, τόσο χαμηλά, σαν να σου κρύβεται ένα μυστήριο, μια λίγη μαγεία που θα έρθει να σου αποκαλυφθεί αργότερα, σε σένα μόνο..

Ισχνά σύννεφα που κατεβαίνουν κοντά σου, φέρνοντας μαζί τους -όχι τόσο μακριά- έναν χειμώνα, έναν Δεκέμβρη..

Κι οι αχτίνες του ήλιου να περνούν λιγοστές μέσα από φυλλωσιές και σύννεφα, σαν χορδές που θα τις πιάσεις για να παίξεις μαζί τους.

Και παρηγοριέσαι από το αιώνιο πράσινο του βουνού, καθαρό ακόμα, πριν το σκεπάσει ο χειμώνας.

Κρυμμένος κάτω από την ξύλινη στέγη, νιώθεις ένα ρίγος, ένα κρύο, ξεγελασμένος από την γλυκάδα του φθινοπώρου.
Ψάχνεις μια ζεστή παρηγοριά στην χνουδωτή κουβερτούλα, σ' ένα φλυτζάνι αχνιστού καφέ που θ 'αρωματίσει το καταφύγιό σου..
Και καθώς κουλουριάζεσαι δίπλα στο παγωμένο παράθυρο, κοιτάζεις έξω την νεοφερμένη αγριάδα κι αναγαλλιάζεις..

Να, κάπως έτσι έρχεται ο Νοέμβρης..

Καλό μας μήνα..

ο κόσμος -ένας καμβάς

Όταν μερικές βίδες φοριούνται στην πλάτη ενός σκαντζόχοιρου,
Όταν μ' ένα μπισκότο, έχεις τον κόσμο όλο στα χέρια σου,
κι ένα τσαμπάκι σταφύλια σε ταξιδεύει ψηλά.

Όταν σε μια '90s floppy δισκέτα συστήνεις την νέα SD καρτούλα,
Όταν μ' ένα πέταλο λουλουδιού παίζεις δίσκους στον φωνόγραφο,
και μ' ένα συνδετήρα παίζεις τρομπέτα.

Όταν μ' ένα τετράδιο σπιράλ, σε αγριοκοιτάει ένας κροκόδειλος 
και με μια μπάλα νήμα φτάνεις στον πλανήτη του Μικρού Πρίγκηπα,

...τότε,.. ποιος είπε ότι τα καθημερινά αντικείμενα είναι βαρετά;

Καλό μήνα, καλά νέα, εμπνευσμένα ξεκινήματα!