Σαν τις πεσμένες νότες

The Sound of Silence.
Αυτό ακριβώς. 
Ο Ήχος της Ησυχίας.

Νομίζω ότι είναι ίσως το μόνο που θα έλεγα ότι με περιγράφει εδώ και καιρό.

Η 'ησυχία' εγγραφών εδώ.. 
Εγώ η ίδια..  
Άδεια. 

Από νότες, από όμορφα, από ελπίδα..

Σαν τις πεσμένες νότες της εικόνας. Οι νότες είναι εκεί. Αλλά όχι εκεί που θα 'πρεπε...

Πεσμένες σ' ένα μάτσο. Κατάχαμα.
Έχοντας χάσει τον ιερό σκοπό τους.
Στραπατσαρισμένες. Μουγκές. Απογυμνωμένες από κάθε ομορφιά κι ελπίδα..

Έτσι αισθάνομαι. Αυτή είμαι τώρα εδώ και καιρό.

Είμαστε όλοι καλά -από υγεία. Αυτό είναι το θετικό. Και μέχρι εκεί.
Γιατί από όλα τα άλλα, όχι.
Σχεδόν όλοι μας, έχουμε πια ξεπεράσει τα όριά μας με όλη την κατάσταση.
Πολλή δουλειά και ο καθένας μας σε διαφορετικά δωμάτια, μπροστά σε μια οθόνη όλη μέρα, λόγω περιστάσεων. Μήνες τώρα. 

Η αλήθεια είναι ότι ήταν αρκετές εκείνες οι φορές που ήταν αληθινά όμορφες και πολύτιμες.
Απ' την μία, είναι αυτές που μας 'κράτησαν' τόσο καιρό. Αλλά δεν φτάνουν, τελικά.
Το 'λίγη υπομονή ακόμα' (σαν φθηνή παρηγοριά), πια μου χτυπάει στ' αυτιά σαν κόκκινο πανί σε ταύρο.

Υπήρχε κι εκείνη η ελπίδα της απόδρασης για το Πάσχα που εξαϋλώθηκε.. 

Μας φανταζόμουν να μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και να φεύγουμε για τα βόρεια σαν τους κυνηγημένους. 

Να φτάσουμε στο σπίτι του χωριού, να πατήσουμε σε χώμα, σε χορτάρια, να κοιτάξουμε στην ευθεία και να βλέπουμε τον ουρανό και τον ορίζοντα. 

Όχι την απέναντι πολυκατοικία στα 2μέτρα.
Πάσχα στα τσιμέντα πάλι. 

Κι από μέσα μου πνίγομαι κι ουρλιάζω. Ουρλιάζω!

Γιατί τα όρια δεν κρατάνε άλλο. 
Και τώρα σιγά-σιγά ξεχύνονται κι απλώνουν και κατακλύζουν στο πέρασμά τους..

Προσπαθώ να πιαστώ από κάτι, οτιδήποτε, όσο μικρό.. Λίγο ακόμα...

Κοιτάω το άδειο πεντάγραμμο της εικόνας..

Και τις πεσμένες νότες...
Τουλάχιστον είναι ακόμα εκεί... 

Μήπως;.... Ίσως.. Ίσως να 'ναι αυτό...

..Τίποτα δεν χάθηκε ακόμα....
...Οι νότες είναι ακόμα εκεί...

.....Χρειάζονται απλώς ένα 'κάτι' και θα αρχίσουν πάλι να σκαρφαλώνουν διστακτικά για να αγκαλιάσουν το πεντάγραμμό τους... 
Και (γιατί όχι; ) να ξαναλάμψουν.....

στον μικρόκοσμο του μπαλκονιού

Αλκυονίδες μέρες κι ένα Κυριακάτικο πρωινό που μοιάζει με άνοιξη..

Εδώ, στο ηλιόλουστο μπαλκόνι απολαμβάνοντας τον απολαυστικό καφέ -στην Κυριακάτικη φλυτζάνα, παρακαλώ.
Στον μικρόκοσμο του μπαλκονιού, φτάνει αχνή η μουσική από το ράδιο του σαλονιού, ο καφές μοιάζει να ζεσταίνει την ψυχή κι ένα τιτίβισμα θυμίζει ξέγνοιαστες στιγμές.

Γλυκιά ηρεμία του μυαλού, προτού προλάβει να καταπλακωθεί από έγνοιες, σκέψεις και σχέδια για τις υποχρεώσεις της μέρας.
Πόσα τα ονειροπόλα ταξίδια του μυαλού....
Από εκείνες τις στιγμές που ξεδιπλώνουν ομορφιά μέσα από τα πιο απλά, τα πιο λίγα...

.....

Ομιλίες από μέσα που απλώνονται κι έξω.. 

Μπερδεμένη φασαρία της φαμίλιας... χαοτικοί ήχοι από ποδοβολητά και αυτοκινητάκια που τρέχουν και συγκρούονται με ντρίφτ στο πάτωμα του σαλονιού, κυριακάτικοι χαιρετισμοί της γειτονιάς, σκυλάκια που σεργιανίζουν γαβγίζοντας....
Κάθε ήχος μια ιστορία μοναχός του.

Τόσο διήρκησε η γαλήνη κι η ησυχία του πρωινού μου.. Μόλις μερικά λεπτά.... Ας είναι.
Πάω να συμβάλλω στο πρωινό που ετοιμάζει το έτερον ήμισυ, να ανακατευτώ στα ντριφτ, να χαζέψω μαζί με την φαμίλια..

Καλή κι ηλιόλουστη Κυριακή!

Ωρέ βρε καλώς το!

 
Καλώς το, το 2021!

Με μπόλικη χαρά, αφού μοιάζει να ξεφορτωθήκαμε την γκαντεμιά και την μιζέρια του 2020.. 
Με κάμποση επιφύλαξη, γιατί ..ποτέ δεν ξέρεις..

Και με φωτεινή ελπίδα, να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε αυτή την νέα χρονιά -που, κακά τα ψέματα, θα είναι εξίσου δύσκολη με την προηγούμενη, ίσως όμως σε άλλα επίπεδα..

Αν το ξεκίνημα του 2021 ήταν εικόνα, νομίζω θα ήταν κάπως έτσι...
Χιονισμένο, παγωμένο, σαν τον χειμωνιάτικο μήνα του. 
Με χιονιφάδες κάθε μία ξεχωριστή και πολύτιμη, για όλες τις δυσκολίες που μας περιμένουν εκεί έξω, κάθε μία διαφορετική, κι έτοιμη να τεστάρει τις αντοχές μας και να μας δώσει μια καινούρια πρόκληση.
Με μοναχικό τοπίο -σαν όλες εκείνες τις στιγμές που αισθανόμαστε ότι τον γολγοθά μας τον ανεβαίνουμε ο καθένας μόνος του.
Μα με μπόλικο, ζεστό, ελπιδοφόρο, σχεδόν εκτυφλωτικό φως, έτοιμο να ξεχυθεί και να φωτίσει και να ζεστάνει. Τις ανησυχίες μας, τις αγκαλιές μας, τις έγνοιες μας, τις μοναξιές μας.

Κι έτσι, στεκούμενοι κι ηλιόλουστοι, με την θέρμη του ήλιου και την δροσιά του πάγου, θα αντέξουμε, θα δυναμώσουμε, θα προχωρήσουμε, θα ταξιδέψουμε, θα χορέψουμε, θα φλερτάρουμε, θα γίνουμε ένας καλύτερος εαυτός μας.

****//**   **//****

“Remember to look up at the stars and not down at your feet. 

Try to make sense of what you see and wonder about what makes the Universe exist. 

Be curious. 

And however difficult life may seem, there is always something you can do and succeed at. 

It matters that you don’t just give up.”

 -Stephen Hawking

"Να θυμάσαι να κοιτάς πάνω στα αστέρια και όχι κάτω στα πόδια σου. 

Προσπάθησε να βγάλεις νόημα με αυτό που βλέπεις και να αναρωτιέσαι για το τι κάνει το Σύμπαν να υπάρχει. 

Να έχεις περιέργεια. 

Και όσο δύσκολη κι αν μοιάζει η ζωή, πάντα υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις και στο οποίο μπορείς να επιτύχεις. 

Αυτό που έχει σημασία είναι να μην παραιτηθείς".

****//**   **//****

Ευχές για ό,τι καλύτερο, αυτή τη νέα χρονιά που ξεκίνησε.. 

Αγάπη -μέσα μας κυρίως, Υγεία -για όλους, Καλοτυχία -για να φέρει κι ευημερία, έμπνευση, υπομονή. Και πολλά χαμόγελα..

κοβιντοΧριστούγεννα πέρα-για-πέρα!

 

(Τρίγωνααααα, Κάλαντααααα, μες την γειτονιάααααα).....Σουτ!!

Αα, ναι, ξεχάστηκα. Ακυρώθηκαν τα κάλαντα φέτος.. 

Με αυτή την σκέψη ξύπνησα σήμερα....

Το λέω και νομίζω ότι είμαι μέρος κάποιων φουτουριστικών, ταλαίπωρων ηρώων σε κάποια μίζερη κι απαισιόδοξη ιστορία ενός δυστοπικού βιβλίου ..
Ακυρώθηκαν τα κάλαντα φέτος. Οπως ακυρώθηκαν και οι αγκαλιές. 
Και οι συναθροίσεις. Και οι εκκλησιασμοί. Και τα πήγαινέλα. 
Δεν ακυρώθηκαν, λέει, όμως τα Χριστούγεννα εντελώς. Οχι. Αφήνουμε τα ψώνια για να ..κρατήσουμε την Αγορά. Αλλά, είπαμε, χωρίς πήγαινέλα. 
Δεν έχω αντίρρηση με το άνοιγμα των καταστημάτων. Αντιθέτως, πάλι καλά, να κινηθεί λίγο η αγορά, να 'κρατηθούν' όσα περισσότερα σπίτια.
Μα όλα τ'άλλα;..

"Δεν θα πουν τα παιδιά αύριο τα κάλαντα;;" ρώτησε το έτερον-ήμισυ. "Κι αν μας χτυπήσουν το κουδούνι;" 
-"Δεν θα μας χτυπήσουν το κουδούνι. Δεν θα πουν κάλαντα φέτος τα παιδιά"..

Οχι ότι δεν ήξερε την απάντηση, ή ότι δεν την φανταζόταν από βδομάδες τώρα. 
Αλλά είναι η συνειδητοποίηση της θλιβερής κατάστασης...

Είναι κι εκείνη η λέξη που τριβελλίζει στα αυτιά μου και το μυαλό μου και με θλίβει ακόμα περισσότερο.... "Ιδρυματοποίηση".....
...για τα παιδιά... 

Τα κινητά και τα σημερινά μέσα δικτύωσης και εφαρμογών είχαν φέρει ούτως ή άλλως τα πάντα τούμπα.. 
Τώρα, με το μάντρωμα στους τέσσερις τοίχους, μόνο χειροτερεύει....
"Πάμε μια βόλτα να περπατήσουμε μέχρι την τάδε πλατεία και γυρίζουμε;" / "Ελα μαζί μου ως το σούπερμάρκετ, έτσι να σε φυσήξει λίγος αέρας" / "Βγες λίγο έξω, όπως είσαι με τη φόρμα, να κάνεις ένα γύρο το τετράγωνο μόνο να σε δει ο ήλιος" ...κτλ..
Ολα έχουν την ίδια απάντηση: "μπααα, βαριέμαι τώρα".. 
Μετά από ένα μισάωρο εξαντλητικής επιχειρηματολογίας στο 'γιατί να έρθουν μαζί' (είναι και 'μεγάλα' παιδιά πια..), καταφέρνουμε να πείσουμε τον ένα από τους δυο την φορά..
Κάτι είναι κι αυτό λέμε....

Το μυαλό παλεύει να διορθώσει την πεσμένη διάθεση..

Οι σκέψεις διαδέχονται η μία την άλλη πολύ πιο γρήγορα από την δακτυλογράφηση....

κορόνος-παντού;.., προστασία.., μέτρα,..προφύλαξη,.... υπερβολή;... απώτερος σκοπός, ... κοινωνική αποστασιοποίηση,... διδαχή της μη-επαφής,.. διδαχή του 'αγαπάω=μένω μακριά',... κίνδυνος,... όφελος;...υγεία...
Δεν έχω αποφασίσει ακόμα.... Υπερβολή; ή Απαραίτητα; Προσωρινά;....
..Ισως σε όλα..... 


Ισως είναι και μια ευκαιρία για εναλλακτικές λύσεις...
Να, σήμερα για παράδειγμα εμείς πάντως πήραμε τηλέφωνο τις γιαγιάδες και είπαμε τα κάλαντα, με βιντεοκλήση (χάριν σ'εκείνες τις μονδέρνες εφαρμογές που λέγαμε πιο πάνω...).
Εδώ επίσης να αναφέρω, ότι οι γιαγιάδες έχουν πάρει μάστερ σε ό,τι κλησο-βιντεο-βάιμπερ-μέσσεντζερ-σκάιπ-κτλ υπάρχει εκεί έξω!!

Και ναι. Θα φάμε μαζί γύρω από ένα γιορτινό τραπέζι. Απλές συναθροίσεις αγαπημένων προσεκτικά και με δόσεις. Πρώτα οι μεν, μετά οι δε, ύστερα οι άλλοι....

κοβιντο-κατάσταση (εντελώς τυχαίο; παράδειγμα)
Στα θετικά: μου έφεραν το καινούριο πλυντήριο πριν απο λίγο (μέρες που βρήκε το άλλο να χαλάσει!! Πάντα εν μέσω γιορτών χαλάνε όλα!), και οι μαγαζοντιλιβεράδες δεν μπήκαν μέχρι μέεεεεσα στο σπίτι να τα κάνουν χάλια. Γιου-χουυ, την γλύτωσαν τα χαλιά.
Στα αρνητικά: φάση 'κάντο-μόνος-σου'. Θα τα κάνει χάλια το έτερον-ήμισυ κάνοντας την εγκατάσταση.
(μύχιες σκέψεις) : ώρα να του δίνω. "Κάτι ψώνια ξέχασα κι όταν τελειώσεις αγάπη μου, γυρίζω". ...(χιχιιιιχιι)...

Τελικά άμα δεν κάνουμε και λίγη πλακίτσα και δεν γελάσουμε με τα χάλια μας, δεν περνάει η ζωή.
Και μάλλον αυτό είναι τελικά που με πειράζει το περισσότερο: δεν χαμογελάμε. Κι αν χαμογελάμε, δεν φαίνεται!

Για αυτό, χαρίζω ένα πλατύ κι ανοιχτόκαρδο, χαμόγελο! Ξέρετε, από εκείνα που χαμογελούν και τα μάτια!

Και ακουμπάω αυτό εδώ για όλους μας. Χαρείτε το!

Συμβουλή: παίξτε το βίντεο, γελάστε χωρίς λόγο και πάρτε τηλέφωνο όλον τον κόσμο να τους ευχηθείτε!!
Ετσι!


Ναι. 

Με ΤΕΤΟΙΑ διάθεση, εύχομαι ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!! 

Υγεία, 

Αγάπη, 

Κουράγια και 

Καλή Διάθεση!

Και Χαμόγελα!!

στιγμές μιας Παρασκευής

Και να 'μαστε ήδη τέλος Σεπτέμβρη, με το φθινόπωρο να μας πλησιάζει στο δικό του ρυθμό.
Τρέχοντας με τις δουλειές, τις υποχρεώσεις και τα διάφορα από τότε που γυρίσαμε από διακοπές -και τώρα μόλις ενάμιση μήνα μετά, να μοιάζουν σαν να ήταν πριν έναν αιώνα..

Ομως όλα καλά.

Τα πιτσικόκια ξεκίνησαν σχολείο -και προσπαθούν να εγκλιματιστούν στο νέο περιβάλλον ο καθένας τους.
Ο μικρός δηλαδή, γιατί ο μεγάλος προς το παρόν πάει-ψηφίζει-γυρίζει κι ανακοινώνει 'Κατάληψη'... 
..(Αλλά ας μην το πιάσω το θέμα αυτό.. Καλή κι απαραίτητη η Δύναμη της 'Κατάληψης', αλλά στον βαθμό που δεν αποτελεί την τεμπελιά και την εύκολη λύση για μη-μάθημα..)

Όμως εγώ γράφω για άλλο.

Για να πατήσω ένα 'pause' στην καθημερινή φρενίτιδα, της πολύωρης δουλειάς.
Για να κάνω μια μικρή παύση στο χρόνο και να κοιτάξω την Πραγματικότητα. Γεμάτη με προβλήματα γύρω μας, με ουσιαστικά, ανυπέρβλητα προβλήματα.
Να αναπολέσω την μικρή, στιγμιαία χαρά των καλών νέων ότι το έτερον ήμισυ (έχοντας έρθει σε επαφή με συνεργάτες που αρρώστησαν με τον διάσημο covidακο), έκανε το τεστ και βγήκε καλό. Και τις τρεις φορές.
Να απολαύσω την χαρά της μάνας όταν μαθαίνει ότι τα παιδιά της πέρασαν εκείνες τις δύσκολες εξετάσεις του Ιουνίου -και τα πήραν τα διπλώματα για τα οποία δούλεψαν τόσο. (Τα τελευταία νέα τα πήραμε μόλις πριν λίγες μέρες)..
Για να θυμηθώ ότι σήμερα έχουμε γενέθλια με τον μικρό πιτσικόκο (κι εγώ μαζί του, γιατί εμείς οι δυο το ζήσαμε αυτό!). Και ότι θα σβήσουμε κεράκια σε τούρτα! 

Και με αφορμή αυτές τις σκέψεις, να πω μια ΚΑΛΗΜΕΡΑ!! ΠΕΡΑ ΩΣ ΠΕΡΑ!!

Ο ήλιος πάλι σηκώθηκε φωτεινός και λαμπερός. Νέα μέρα σήμερα! Κι είναι και Παρασκευή! Πάμε!

καλοκαίρι λίγο από χωριό

Και να που οι διακοπές φτάνουν στο τέλος τους..

Λίγες ήταν, μα προσπαθήσαμε να τις κάνουμε σημαντικές.

Ήταν πριν από καμιά 10αριά μέρες, που φορτώσαμε τίγκα το αυτοκίνητο, αποχαιρετήσαμε προσωρινά την πόλη, οδηγήσαμε 840χλμ, διασχίζοντας την περισσότερη Ελλάδα, και ήρθαμε στο χωριό του μπαμπά μου, εκεί όπου τα σύνορα με την γείτονα-φασαριόζα χώρα απέχουν μόλις 5 λεπτά με αυτοκίνητο.

Το σπίτι, ερημοκλεισμένο τον υπόλοιπο χρόνο, μας περίμενε εκεί, ολόρθο και μοναχό του.

Γέμισε ο τόπος με το φτάσαμε εμείς.

Και οι μέρες κυλούσαν ήρεμα, νωχελικά, είτε με μερεμετοδουλειές που χρειάζονταν στο σπίτι, είτε με εξορμήσεις για μπάνιο και βόλτες.

Και τώρα μου μοιάζει πως πέρασαν γρήγορα, μια και πλησιάζει να φύγουμε πίσω ξανά.

Βραδάκι, περασμένη η ώρα, έξω στην άπλετη αυλή του οικοπέδου, με μια δροσούλα που σε κάνει να ξεχνάς τον μεσημεριανό καύσωνα..

Ησυχία; όχι, δεν είναι.. 

Τα διάφορα τριζόνια και κουκουβάγιες, νυχτόβια πλάσματα, σου κάνουν παρέα καθώς απολαμβάνεις την γλυκιά βραδιά.

Εδώ, όλα μοιάζουν μακρινά. Covid, κρούσματα, ωράρια, πολιτικές εντάσεις, δουλειά, άγχος, δεν έχουν καμία θέση εδώ.

Απολογισμός..

Βάψαμε το καινούριο παντζούρι που αλλάξαμε στον βορινό τοίχο (το προηγούμενο είχε πια διαλύσει από το σαράκι), ασβεστώσαμε, στοκάραμε και βάψαμε την κεντρική πόρτα.

Τα αγόρια κυρίως (το δικό μου έτερον ήμισυ, και της αδερφής μου) επιστράτευσαν όλα τους τα εργαλεία και την τέχνη για να κάνουν αριστοτεχνική δουλειά!

Και στα διαλείμματα, καφέ στο βεραντάκι. 

Με διάφορους περαστικούς να χαιρετούν στο πέρασμά τους, κι άλλους να κάνουν μια γρήγορη στάση για ένα κέρασμα.

Τα πιτσιρίκια πήγαν και στο μαντρί της ξαδέρφης να βοηθήσουν με τα πρόβατα. Πρωινό (μα πολύ πρωινό!) εγερτήριο και βουρ! Να ξεφύγουν από την ευκολία της πόλης και να μάθουν την προέλευση αγαθών, ιδίας πείρας. 

σ.σ. Λάτρεψαν την επιστροφή στο σπίτι, στην ανοιχτή καρότσα του ημιφορτηγού της ξαδέρφης! Από όπου περνούσαν, χαιρετούσαν όλο το κόσμο με περίσσια περηφάνια, ωσάν την βασίλισσα της Αγγλίας!!..)

Μα το αγαπημένο μου ήταν πάντα τα πρωινά, ή το απομεσήμερο.

Σε εκείνη την ησυχία, που δεν ακούγεται παρά το θρόισμα των δέντρων από τον Αυγουστιάτικο, ζεστό αέρα που φυσάει κάθε τόσο.

Πού και πού, κάποιο κακάρισμα από τις γειτονικές κοτούλες, ή το πελεκητό ράμφισμα των λελεκιών από τον στύλο της ΔΕΗ στην γωνία του οικοπέδου..

Ολόγυρα, ασβεστωμένα σπίτια με κεραμιδένιες, πυραμιδάτες οροφές και χαμηλούς αυλόγυρους με μπαχτσέδες.

Ο ήλιος, Αυγουστιάτικος, αντανακλά ακόμα πιο άσπρο το ασβέστωμα των σπιτιών.

Μου μοιάζουν ταπεινά, σαν να αποκοιμιούνται στην γαλήνη της επαρχίας, μα άμεμπτοι φρουροί, ανεπηρέαστα στο πέρασμα των χρόνων..

Κάποια, λίγο πιο γερασμένα από άλλα.

Και το κάθε ένα, με τις ιστορίες του, εκείνες που χάνονται πίσω στον χρόνο και θυμούνται οι πιο γέροντες..

Τις ψιθυρίζουν στα θροΐσματα των φύλλων, στους καρπερούς μπαχτσέδες, στις χορταριασμένες πέτρες των παλιών, παράπλευρων αποθηκών..

Ας είναι.. 

Χρωστάω. Χρωστάω για την επόμενη φορά που θα έρθουμε στο χωριό.

Αποφασίσαμε στον ένα τοίχο του σπιτιού, να γράψουμε την δική μας ιστορία. 

Σχεδιάζοντας το γενεαλογικό μας δέντρο, θα αποτυπώσουμε τα ονόματα όσων περισσότερων γενιών μπορούμε.

Και θα πλέξουμε τις ιστορίες τους -εκεί κι αυτές, ακουμπισμένες στα κλαδιά του Δέντρου μας --ταξιδεύοντας σαν τις κλωστές στον χρόνο..

Η ώρα πέρασε και το αεράκι παραδρόσισε.

Χαζεύω τα αστέρια που μου μοιάζουν τρίγωνο. Τα ψάχνω εκεί που κοιτούσα νωρίτερα, μα μετακινήθηκαν στον ουράνιο θόλο.

Πέρασε η ώρα..

Αύριο μια καινούρια μέρα ξεκινά -ακόμα λίγες διακοπές...

σχολική εκκαθάριση ψυγείου

Κυριακή της 'σχολικής' εκκαθάρισης του ψυγείου σήμερα.

Εκεί, στην πόρτα του ψυγείου εγώ, τα γραφεία και ντουλάπια τους τα πιτσικόκια..

Δώσαμε πια και τις τελευταίες εξετάσεις Προφορικών και στην άλλη γλώσσα και τελειώσαμε.

Είναι καιρός που εμείς στην πόρτα του ψυγείου μας δεν έχουμε λογαριασμούς ή λίστες με ψώνια, αλλά τα προγράμματα των εξετάσεων των ξένων γλωσσών.

Τάδε μέρα ο ένας, γραπτά στο τάδε δίπλωμα, στο τάδε σχολείο, τάδε μέρα ο άλλος προφορικά στο τάδε δίπλωμα στην άλλη γλώσσα κτλ..

Επί 10μέρες έδινε μια ο ένας, μια ο άλλος, και από κάτι, οπότε για μην χάσουμε τίποτα, τα τοιχοκολλήσαμε στο ψυγείο (απλωθήκαμε και λίγο στην τροφοθήκη δίπλα, γιατί ήταν πολλά) και μαρκάραμε με διαφορετικό χρώμα στάμπιλο τις εξετάσεις του καθενός. Και όλα ξεκάθαρα με μια ματιά.

Τέλος όλα τώρα, δεν χρειάζονται πια.

-'Να τα πετάξω;' με ρώτησε το έτερον ήμισυ.

-'Οχι!' πρόλαβα να απαντήσω. 'Θα τα μαζέψω εγώ'.

Ενα μάτσο χαρτιά, που όμως κρύβουν πίσω τους όλον εκείνο το χρόνο διαβασμάτων, γνώσεων, άγχους, αγωνίας, τρεξιμάτων, διαδρομών..

Ολες εκείνες οι στιγμές προετοιμασίας προς το εξεταστικό κέντρο -το άγχος τους πριν μπουν, και τα δικά μας λόγια και προσπάθειες να χειριστούμε και να απαλύνουμε τις έννοιες τους..

Γονείς -όλοι με το ίδιο σφίξιμο στο στομάχι, και παιδιά σε 'πηγαδάκια' με χαρτιά στα χέρια να μιλάνε χαμογελαστά κι έντονα.

Ωρες αναμονής έξω μετά, περιμένοντας να δει ο καθένας το δικό του πιτσικόκι, ελπίζοντας να το δει να τρέχει προς τα έξω χαμογελαστό, χαρούμενο που τα πήγε καλά και που 'πάει-κι-αυτό-τώρα-ξεμπέρδεψα'..

Κι εκείνη η στιγμή, που το βλέπεις από μακριά να βγαίνει -και να μην μπορείς να καταλάβεις ακριβώς, αλλά τελικά όλα καλά πήγαν.

Και μετά η βόλτα για παγωτό με βάφλα, η έξοδος με φίλους..

Τα ξεκολλούσα ένα-ένα προσεκτικά..

Να, κι οι προηγούμενοι βαθμοί του τετραμήνου από πίσω.. 

Να και το εβδομαδιαίο, σχολικό πρόγραμμα του Ζουμ.. 

Όλα εκεί ακόμα. Δυνατοί τελάληδες του πιο παράξενου, απρόσμενου κι ανατρεπτικού σχολικού τριμήνου ever..

Μα πώς είναι δυνατόν να τα πετάξω..; 

Τα χώρισα σε δύο 'ντάνες', καθεμιά για το καθένα πιτσικόκι, και τα έβαλα όλα μαζί με το φετινό Απολυτήριό τους. 

Ακόμα κι αν ποτέ κανείς δεν ξανανοίξει αυτά τα ντοσιεδάκια, αυτά τα φύλλα, θα είναι πάντα εκεί, πιθανοί ενθυμητές αυτής της πρωτόγνωρης χρονιάς..

Κοίτα!

Να κι η πρόσκληση στο πάρτυ αποφοίτησης του μικρού πιτσικόκου! -για την Τετάρτη που μας πέρασε.

Ήμασταν όλοι εκεί. Στις μεγάλες σχολικές αυλές, σε μια υπέροχη γιορτή αποχαιρετισμού του Δημοτικού!

Από του χρόνου, κι ο μικρός πιτσικόκος πια Γυμνάσιο!

Και όλοι οι δάσκαλοί τους φέτος φρόντισαν να μας συγκινήσουν και να μας χαρίσουν μια από τις πιο δυνατές βραδιές της σχολικής φετινής χρονιάς..

Με ένα καταπληκτικό βίντεο-συρραφή όλης της διαδρομής τους στο δημοτικό, με φωτογραφίες, στιγμές, γιορτές, εκδρομές..

Με τον προσωπικό τους λόγο ο κάθε δάσκαλος για το κάθε τμήμα του, τα 'δικά του' παιδάκια, --που δεν άφησαν κανένα γονιό τελικά ασυγκίνητο..

Με τα μοναδικά αναμνηστικά και την υπόσχεση για μια μελλοντική συνάντηση..

Και με την φοβερή μουσική και φαγητό, γιατί -σοβαρά τώρα- πάρτυ δίχως μουσική δεν γίνεται! :)

Βγήκαν τις τελευταίες τους αναμνηστικές δημοτικό-φωτογραφίες και χόρεψαν μέχρι τελικής πτώσης!

Και κάπως έτσι, την Τετάρτη που πέρασε, αργά το βράδυ στο κλείσιμο του πάρτυ, περάσαμε όλοι το κατώφλι της ζωής του Δημοτικού, αφήνοντας πίσω μας τα πιο ξένοιαστα κι ανέμελα παιδικά χρόνια..

Κυριακή πρωί..

Και το 'ξεκαθάρισμα' της πόρτας του ψυγείου, με σφιγμένη καρδιά μετατράπηκε σε ένα δεύτερο αποχαιρετιστήριο.. Και μια προοπτική, για μια νέα αρχή.

Δύο νέα κεφάλαια ξεκινάνε και νέα μονοπάτια θα χαραχτούν από δω και πέρα. Ένα του Λυκείου και ένα ακόμα του Γυμνασίου θα ανοίξουν μπροστά τους, με νέους στόχους και διαδρομές.

Προς το παρόν, ας απολαύσουμε όλοι την ξεγνοιασιά -και την ηλιόλουστη ανία- του καλοκαιριού, ξαναγεμίζοντας δυνατά τις μπαταρίες μας με ήλιο, ενέργεια και καλή διάθεση.

Λοιπόν, τι λέτε; 

Ξεκινάμε με παγωτάκι, θάλασσα και μετά μια καλή ταινία;