περηφάνια, ανακούφιση ..και κάτι ακόμα...

 

Και κάπως έτσι, με ένα μήνυμα, ήρθε και η επιβεβαίωση: 
"Σχολή εισαγωγής - 

Κωδικός τάδε - 

Όνομα Σχολής τάδε - 

Σειρά επιτυχίας τάδε - 

Αποτελέσματα τάδε..."

..Ναι..

Και τυπικά πια, η επιβεβαίωση ότι πέρασε! -και μάλιστα Αθήνα

Αυτή τη φορά ήταν η σειρά του μικρού-Μικρού-μου-Πρίγκηπα να μας πει τα νέα...

Πριν τρία χρόνια, τα νέα αυτά ήρθαν από τον ..μεγάλο-Μικρό-μου-Πρίγκηπα. 

Ηταν η πρώτη φορά που δίναμε πανελλήνιες (γιατί ναι...όλοι δίναμε) - και ήμασταν υπέρ-χαρούμενοι που πέρασε στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, σε σχολή που ήθελε (και δεν είχαμε και την έννοια πια για έξοδα-επαρχίας).. 

Μετά.. η σειρά του μικρού μου.. Προετοιμασίες, διαβάσματα, και-τα-λοιπά-και-τα-λοιπά, και φέτος δίναμε! (Ναι, όλοι δίναμε πάλι..)

Οπότε τα δικά του νέα ήρθαν κι επίσημα πια να πάρουν μακριά την έννοια για τα αποτελέσματα (γιατί ήδη είχαμε 'εικόνα' από τους βαθμούς που είχαν βγει κάνα 20ήμερο πριν)..

Είμαι περήφανη για το πόσο κόπιασε, προσπάθησε και τελικά κατάφερε! 

Αλλάα... να... μεγάλωσε πια και το μικρό μου πιτσικοκάκι!! Φοιτητάκι κι αυτό πια! 

Άιντε παιδί μου, να σου φτιάξεις σιγά-σιγά το δικό σου μέλλον, όπως τ'ονειρεύεσαι..

Κι εμείς εδώ στο πλάι σου πάντα, μαζί με τον μπαμπά σου, να σε στηρίζουμε -εσένα και τον αδερφό σου, και να σας καμαρώνουμε..

Ενας μεγάλος κύκλος κλείνει πια - των σχολιαρό-παιδιών..... 

Οι ζωές μας θα έχουν όλες έναν άλλο ρυθμό..

Τώρα μπαίνουμε στον κύκλο των ολιγο-ενηλίκων παιδιών μας...

'Καινούριο' για εμάς δεν πολυ-είναι, αλλά και πάλι ψαχτικά θα το πάμε.....

Είπαμε.. το νήμα της ζωής (τους) που απλώνει!.... 

Τέλος εποχής - Αντίο Σχολείο, Μεγαλώσαμε τώρα

 

"Εσείς οι νέοι άνθρωποι των εποχών που έρχονται

και της καινούριας χαραυγής πάνω στις πολιτείες που δεν χτίστηκαν ακόμα, 

και σεις που δε γεννηθήκατε,

ακούστε τώρα τη φωνή την δική μου....

Ούτε μια λέξη 

δεν ξέρω να πω σε σας, γενιές των εποχών που έρχονται,

μήτε μια υπόδειξη δε θα μπορούσα να σας κάνω

γιατί πώς το δρόμο να δείξει 

αυτός που δεν το διάβηκε..

Αλλά μόνοι σας ν' αποφασίσετε 

ποιο το καλό για σας και τι σας βοηθάει

και για να κάνετε τις πολιτείες κατοικήσιμες." 

 **Μπέρτολτ Μπρεχτ

Αυτό ήταν το ποίημα με το οποίο αποχαιρέτησαν οι καθηγητές και το σχολείο, το παιδί μου και την υπόλοιπη την φετινή Γ' Λυκείου.

Μαζί με το απολυτήριο, τις αναμνηστικές φωτογραφίες κι ένα αναμνηστικό δωράκι, έκλεισε ένα ολόκληρο κεφάλαιο. 

Αυτό του Σχολείου.

Τελείωσε το Σχολείο πια στον κόσμο της δικής μας καθημερινότητας..

Και στην αποχαιρετιστήρια γιορτή, αυτό το συναίσθημα φάνηκε πιο έντονα..

Γιορτή-πάρτυ έκαναν.

Με δυνατή μουσική στην αυλή, photobooth για αναμνηστικές φωτογραφίες και κεράσματα από τα καλούδια που όλοι οι γονείς είχαμε φέρει για μπουφέ-ρεφενέ..

Και ως μέρος της εκδήλωσης, τα παιδιά επίσης παρουσίασαν τα αποχαιρετιστήρια ποιήματα που έγραψαν ξεχωριστά για κάθε έναν από τους καθηγητές τους.. Αληθινά απολαυστικά! Ακόμα κι αν δεν ήξερες πώς γίνεται το μάθημα από τον καθένα τους, το σύντομο ποιηματάκι έδινε μια σαφή εικόνα- αναδεικνύοντας σεβασμό προς το έργο τους.. με πολλές αστείες πινελιές, βέβαια! -όπως ορίζει μια γιορτή..

Μα όταν ήταν η στιγμή της εκδήλωσης, που οι καθηγητές τους φώναζαν έναν-έναν για να τους απονείμουν το απολυτήριό τους μαζί με ένα δωράκι, εκεί ήταν αλλιώς...

Τα χειροκροτήματά μας έκρυβαν τα δάκρυα και την απέραντη συγκίνηση που ένιωθε ο κάθε ένας μας όταν έβλεπε το δικό του παιδί να πηγαίνει για την παραλαβή του πολύτιμου εγγράφου.. 

Γιατί ενώ όλοι μας βλέπαμε νεαρά παλικαράκια και κοπέλες, καλοντυμένους και χαμογελαστούς, ο καθένας μας χώρια έβλεπε κάτι άλλο... 

Στο πρόσωπό τους, ο καθένας μας έβλεπε νοερά το ζουζούνι-μωρό, το πιτσικοκάκι να τρέχει στο σπίτι με το μπεμπιλίνο, το πιτσικόκι να παίζει με τα νερά σε μια εξοχή, το προεφηβάκι να σβήνει κεράκια με τους φίλους τους... κι όλες τις μικρές-μικρές στιγμές να φτάνουν εδώ, στο τώρα. Στο νεαρούδι που κρατώντας πια το απολυτήριο και το αναμνηστικό δωράκι απομακρύνεται κι αποχωρεί. 

Για πάντα πια απο το Σχολείο, ως Μαθητής.

...

Η μουσική ξαναδυνάμωσε για το υπόλοιπο πάρτυ και η αυλή γέμισε αγκαλιές κι ευχές για τα νέα μονοπάτια και τα αποτελέσματα των πανελληνίων..

Κι όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε και περάσαμε την μεγάλη πόρτα της αυλής για τελευταία φορά.. ήταν διαφορετικά εκείνα τα βήματα...

Σαν να είχαν δική τους σκέψη.. 

διστακτικά να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα, σαν να μην θέλουν να κλείσουν ακόμα αυτό το κεφάλαιο... ας κρατήσει λίγο ακόμα, κι ας είναι στην αυλή της γιορτής..

μα κι ανυπόμονα.. να περπατήσουν νέα βήματα, νέα μονοπάτια.. αυτά που ανοίγονται μπροστά.. για κάθε παιδί και κάθε γονιό που παραστέκεται δίπλα σε αυτή την νέα αρχή......

Καλή Ζωή να έχεις, Παιδί μου.... Να χαράξεις το δικό σου μονοπάτι, με κουράγιο για τις δυσκολίες, αυτοπεποίθηση στις δυνατότητές σου και με έμπνευση τα όνειρά σου... 

 

Τέλος η Σιγή Ασυρμάτου: Ξανά στον Αέρα

 

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα γράφω συχνότερα -τουλάχιστον μια φορά τον μήνα..

Αλλά το σύμπαν κάπου εκεί γέλασε.. και απάντησε 'challenge accepted!'..

Οπότε ανταποκρίθηκε στην μεγαλύτερη ανάγκη μου να αλλάξω δουλειά και μου βρήκε μία, με καλύτερες προοπτικές μεν, αλλά πιο απαιτητική και δυναμική. Αποτέλεσμα: περισσότερη δουλειά, λιγότερος χρόνος..

Είναι πολλές οι φορές όμως που έχω γράψει εδώ ..νοερά πάντα.. 

Για τις στιγμές εκείνες με φίλους, όταν μαζευτήκαμε παρέα μεγάλη, για εκείνες τις λίγο πιο σκοτεινές που νιώθεις μόνος, ή για εκείνες που αποζητούσα την μοναξιά σαν μικρό βάλσαμο στην τρέλα και τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας. Μα κυρίως για εκείνες που μου χάρισαν μικρές ευτυχίες -και ήθελα να αποτυπώσω εδώ εκείνο το φως των στιγμών, αυτή την γλυκιά, ΑΠΟΛΥΤΗ πληρότητα, ναι, αυτή την απόλυτη ΕΥΤΥΧΙΑ.

Μα οι στιγμές ήρθαν και πέρασαν. Και αντικαταστάθηκαν από άλλες, ρουτινιάρικες, καθημερινές.. Μέχρι ξανά την επόμενη στενοχώρια ή χαρά. Έτσι κύλησαν οι εβδομάδες, οι μήνες, ο καιρός..

Αυτή τη φορά δεν θα μου υποσχεθώ να γράφω συχνότερα. Θα μου πω 'μια ανάμνηση την φορά'.......

Ξανά στον Αέρα, λοιπόν.....

Απόπνοια...

Και να 'μαι εδώ, 
χαμένη στις σκέψεις και πάλι,
όλων αυτών των λιστών, των δουλειών, των πρέπει, των πότε..


Για μια στιγμή, το μυαλό ταξιδεύει
ονειροπολώντας πάλι για εκείνη την αργότερη ζωή...

Εκείνη που θα έρθει, μετά τις δουλειές, τις υποχρεώσεις, τα τρεχάματα.. 
Εκείνη των ύστερων χρόνων...


Βλέπω τον εαυτό μου εκεί,

Να κάθομαι μπροστά από ένα παράθυρο με θέα τη θάλασσα,
σε κάποιο κυκλαδίτικο, λιτό χωριατόσπιτο,

ατμοσφαιρικό,
λουσμένο με όλο το φως του φθινοπώρου.

Χωρίς τον θόρυβο της καθημερινότητας, και τις ανησυχίες της,
μόνο η γλυκιά ηρεμία μιας πολυαναμενόμενης μοναξιάς
και η ακινησία ενός χειμωνιάτικου, αιγαιοπελαγίτικου νησιού.

Βλέπω τον εαυτό μου εκεί,
να κοιτάζω τη θέα, 
την ατελείωτη, τραχιά θάλασσα,
τους μαγικούς ανοιχτούς ουρανούς,

εμπνευσμένη, 

μπροστά από τα γραπτά μου -εκείνα που πάντα έμεναν εγκλωβισμένα από την ρουτίνα, στις γωνιές του μυαλού μου, 
μπροστά στους πίνακες -με πινελιές που πάντα ήθελα να ελευθερώσω

Ακριβώς όπως ονειρευόμουν..

Ιδανικό, ε;

Μα, αλίμονο! αντ’αυτού... ένας μικρός απόηχος...

..εκεί.. ανάμεσα στα πινέλα, τα μολύβια, τους καμβάδες, 

στιγμιαία αναπολώ τις καλές, παλιές εποχές του τώρα,
τις γεμάτες ζωή και πράγματα να κάνω,
ανθρώπους να μιλήσω,
φίλους ν’αγκαλιάσω,
μέρη να επισκεφθώ.

Tελικά ποιος είναι ο μεγαλύτερός μου καημός;............

Φλεβάρης: το level 2 του χειμώνα κι ένα Νιάου

 

Και να που ήρθε ο Φλεβάρης. 

Και μπήκε ήδη από το Σαββατοκύριακο... σαν να προσπαθεί να μας πάει καλά ο μήνας..

Μικρός, σύντομος, μα τόσο γεμάτος.. 

Νομίζω ότι την ..τσαχπινιά του Φλεβάρη την είχα περιγράψει καλύτερα σε μία (αρκετά) παλαιότερη ανάρτησή μου...

Τώρα όμως, μου φαντάζει αλλιώτικος.. Μάλλον γιατί συνειδητοποιώ -ακόμα μια φορά, πώς μας παρασέρνει ο καιρός.. 

Οι μέρες περνούν γρήγορα, σχεδόν απαρατήρητες.. Πρωί, δουλειά, υποχρεώσεις, βραδιάζει.. 

Οι ατέλειωτες ώρες στην δουλειά, με ευθύνες και απαιτήσεις που γεμίζουν κι εγκλωβίζουν το μυαλό..

Μια ρουτίνα που καταπίνει τις σκέψεις, τα όνειρα, τις μικρές στιγμές που θα έπρεπε να αφιερώσουμε στον εαυτό μας.. (ή εγώ εδώ.. στην μπλογκογειτονίτσα μου..)

Κι όμως.. 

Μέσα στον γκρίζο καμβά των ημερών που έρχονται και φεύγουν, υπάρχουν όντως τελικά, πάντα, εκείνες οι μικρές αφορμές να σταματήσουμε για λίγο..

Ένας ήλιος που ξεγελάει τον χειμώνα, μια κούπα ζεστός, κυριακάτικος καφές δίπλα στο παράθυρο, ένα σαββατόβραδο με αγαπημένους φίλους..

Μια αγκαλιά του μικρού μου πρίγκηπα, εκείνη την έτσι-χωρίς-αφορμή, ή ένα γλυκό χάδι από τον συνοδοιπόρο-μου-στην-ζωή, τον δικό-μου-ήρωα.. (κι ας μου γέμισε πατημασιές το πρωί...)..

Και τώρα πια, ένα ζευγάρι μικρά, σκανταλιάρικα μάτια που παρακολουθούν κάθε μας κίνηση!

Ο νέος μας, μικρός γατούλης μπήκε 'σχεδόν' απρόσμενα στην ζωή μας πριν λίγους μήνες..

Τον βρήκαμε, το αποφασίσαμε και τον πήραμε!

Είναι χνουδωτός, παιχνιδιάρης, αγαπησιάρικος και αγκαλίτσας.

Ένας γατούλης, σαν αφράτος συννεφάκης, με μάτια που λάμπουν από περιέργεια και μια ουρά που χορεύει συνεχώς, σαν να διηγείται τις σκέψεις του..

Τρέχει σαν σίφουνας από το ένα σημείο στο άλλο, παίζει μανιασμένα με τα λούτρινα ή λαστιχένια παιχνιδάκια του, ή ανεβαίνει σε σημεία που έμοιαζαν απρόσιτα....

Χουζουρεύει σε γωνιές που δεν είχαμε προσέξει ποτέ, κουλουριάζεται δίπλα μας και γουργουρίζει απαλά, και με μια νυσταγμένη κίνηση απλώνει το πατουσάκι του πάνω μας..

Η αγάπη του είναι απλή.. Δεν ζητάει πολλά.. λίγο χάδι, λίγη προσοχή (κι αν δεν προσέξουμε) ίσως κι ένα κομματάκι από το φαγητό μας..

Τον χαζεύω μερικές φορές, να τεντώνεται νωχελικά σαν να μην υπάρχει τίποτα επείγον ή σημαντικό στον κόσμο.. 

Έτσι..... 

Μέσα από τα μικρά του νιαουρίσματα, τα απρόσμενα σκαρφαλώματα, τα τρελά παιχνιδίσματα και τις στιγμές που τρίβεται στα πόδια μας με λατρεία, μας θυμίζει κάθε φορά πως η καθημερινότητα αποκτά μια δόση ζεστασιάς, λίγη παραπάνω τρυφερότητα και κάπως μαγικά, γίνεται πιο όμορφη απ' ό,τι πριν....

Ο χρόνος πάντα θα κυλάει.. είτε τον προσέχουμε, είτε όχι.

Το θέμα είναι να βρούμε τρόπους να γεμίζουμε (κάποιες;) από τις στιγμές του..

Και να θυμόμαστε καμιά φορά, ότι οι πιο πολύτιμες, δεν είναι αυτές που σχεδιάζουμε, αλλά εκείνες που απλά συμβαίνουν...

Καλό μήνα!

όταν η επιτυχία του 2025 ξεκινά από το γλάσο της βασιλόπιτας

 

Ναι, όντως.... Η φετινή βασιλόπιτά μου δεν είναι και από τις καλύτερες που έχω φτιάξει ανά τα χρόνια.. 

Η αλήθεια είναι ότι είχα τρομερά όνειρα για αυτό το όμορφο στένσιλ με το φίνο δεντράκι και τα αστεράκια και φανταζόμουν πόσο όμορφο θα γινόταν στο τέλος με το σπρέυ χρυσού γκλίτερ ζαχαροπλαστικής....

Αλλά από την αρχική ιδέα, μέχρι την εκτέλεση, η απόσταση είναι πολύυυυ μεγάλη! Το αποτέλεσμα ήταν μια άμορφη ....σκιά  γκλιτερένια μουτζούρα..... 

Ενα ...χμμμ... στραπατσάρισμα (;) απρόσμενο...

Δεν το άφησα να με καταβάλλει!.. Αλλωστε, μεταξύ μας - μεταξά θα την κόβαμε.. Την στόλισα με όοοο,τι στολιδάκι και χόκους-πόκους είχα, καιιι..... βουαλά! Έτοιμη! και κουκλίστικη!

Κι έτσι, κάπως μπήκε το ...στρογγυλό 2025 στην ζωή μας...

Την Πρωτοχρονιά, την υποδεχθήκαμε σε σπίτι δικών μας κι αγαπημένων να τρώμε, να πίνουμε, να τσουγκρίζουμε, να ευχόμαστε, να γελάμε.. αλλά με τον ..μεγάλο-μου-πρίγκηπα να δουλεύει ακόμα και να κάνει πρωτοχρονιά κουβαλώντας δίσκους (φοιτητάκος, σε δουλειά σερβιτόρος σε καφέ-μπαρ.. Γινόταν υπερ-χαμούλης κι έμεινε λίγο ακόμα να βοηθήσει τα υπόλοιπα παιδιά...).. 

Ας είναι...

Καλώς ήρθες 2025!! Στρογγυλό, καινούριο και ..(πολλά;) υποσχόμενο! (αχααχα! λέμε τώρα!)

Τι κρατάμε; 

Κρατάμε τις αγκαλιές γύρω από ένα πλούσιο, γεμάτο τραπέζι..
Κρατάμε τις ζεστές ευχές στα γελαστά τσουγκρίσματα...

Κρατάμε τα παράφωνα τραγουδίσματα του 'πάει-ο-παλιός-ο-χρόνος' ...και όλων των υπολοίπων του γλεντιού..
Κρατάμε την ..'αγωνία' και την έκπληξη για τα δώρα του Αη-Βασίλη που ανταλλάξαμε.. συμβολικά ή χρήσιμα...
Κρατάμε τα αστεία και τα νευρικά γέλια γύρω από τις παρτίδες της Τριανταμίας, με μάρκες χωρίς αντίκρυσμα, έτσι για την πλάκα και ..τα 'τσιγκάκια' που έλεγε και ο πατέρας μου..
Κρατάμε την διάθεση, την αγάπη και τα γέλια της πρωτοχρονιάτικης παρέας, με τις ελπίδες και τις ευχές για τη νέα αυτή χρονιά που ξεδιπλώνεται μπροστά μας...

Έτσι λοιπόν.

Ευχές για το 2025 με Υγεία, Αγάπη, Καλοτυχία κι Ευημερία! 

Και μία ευχή ακόμα: εκείνη την ολόδική μας, που την κρύβουμε, ο καθένας μας, μέσα στην ψυχή μας.. και μερικές φορές μοιάζει και με προσευχή..... 

Καλή Χρονιά, φίλοι μου...

Μια αγκαλιά ακόμα...

 

Πριν κάμποσες μέρες ήταν τα γενέθλια του ..μικρού μου.. 
Το μικρό, γλυκό πιτσικοκάκι έκλεισε πια τα 16.. Αντράκι πια.. 

Κι αναλογιζόμουν πάλι, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός.. Αργά και γρήγορα συνάμα, εε;

Τον θυμάμαι όταν ήταν μικρούλης ακόμα.. Ήθελε πάντα να (μπορεί να) κάνει ό,τι και ο μεγαλύτερος αδερφός σου, για όλα. Να 'μπορεί' όσο εκείνος, να είναι ψηλός όσο εκείνος, να πηγαίνει όπου εκείνος..
Τρυφερούλης, αγκαλίτσας, πεισματάρης, ευγενικός, ευαίσθητος, και πολύ σκληρό αντράκι.. Τότε.

Τώρα; 

Τώρα μεγάλωσε. Και προσπαθεί να βρει την θέση του στον κόσμο που βλέπει σιγά-σιγά να ανοίγεται μπροστά του. 
Είναι τόσο συγκλονιστικό αυτό το συναίσθημα που νιώθεις σαν γονιός κάποιες στιγμές σαν αυτές.. 

Ο αριθμός στα κεράκια της τούρτας δεν είναι το μόνο που άλλαξε...

Όταν σαν να κοιτάς νοερά όλες τις στιγμές της ζωής του μαζί, σαν σε fast-foward, και βλέπεις ..αυτή την σχεδόν μεταμόρφωση από παιδί σε ..μεγάλο...Ένα βήμα πριν την απόλυτη ανεξαρτησία του 'είμαικιεγώενήλικας'.. 

Στιγμές μικρές, ή και μεγάλες.. ξεχασμένες κι αξέχαστες νίκες, παιδικές απογοητεύσεις, δυσκολίες, επιτυχίες, φιλίες, παιχνίδια, λόγια...
Και τι 'ταξίδι' ακόμα μπροστά μας/του..

Και καμιά φορά, το μόνο που σκέφτομαι είναι .. μια αγκαλιά ακόμα..

Σαν μαμίτσα αποζητώ τις αγκαλιές των παιδιών μου. Όταν όμως αυτά έχουν μεγαλώσει κάμποσο πια, ένα τέτοιο εγχείρημα γίνεται ιδιαίτερα δύσκολο κι απρόβλεπτο.. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις.
(Καλά, δεν μιλάμε και μπροστά σε κόσμο. Εκεί ξέρεις. Απόπειρα γι'αγκαλιά => αντίδραση "ποιος-είσαι-εσύ-ξένε-που-έρχεσαι-κατά-πάνω-μου!" )
Αλλά γενικά, το να αγκαλιάσω τον έφηβο γιο μου, με κάνει να αισθάνομαι ότι πάω να αγκαλιάσω το Άγνωστο..

Ααχχ... κι αυτή είναι μια διαδικασία.. Λογικό. Δεν χρειάζονται πια τα χάδια μας για να συνεχίσουν να μεγαλώνουν.. Χρειάζονται άλλα πια από τους γονείς τους..

 
Κάπου πρόσφατα άκουσα μια έκφραση που αναφερόταν στο πόσο γρήγορα μεγαλώνουν τα παιδιά: "Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η 'τελευταία' αγκαλιά."... 

Κι όσο πιο πολύ το σκεφτόμουν, τόσο πιο στενάχωρο μου φαινόταν.....
Θέλω... θέλω... θέλω να πάω και να τ'αγκαλιάζω και να τα ζουπάω και να τα σφίγγω και να τα πνίγω στα φιλιά, όπως όταν ήταν μικρά παιζάκια και ξελιγώνονταν από τα γέλια όταν το κάναμε παλιά..
Εντάξει. Φυσικά και δεν γίνεται αυτό. Την θεωρία την ήξερα και πριν και την βλέπω και τώρα. 
Απλά τώρα που την ζω, μου κακοφαίνεται λίγο....  

Ας είναι.. Μαμίτσα είμαι και προσαρμόζομαι στις νέες συνθήκες. 

Τώρα πια οι αγκαλιές είναι νοερές.. 

Μα για εκείνες τις λίγες φορές που τις καταφέρνω, η αγκαλιά μου πια λέει "ξέρω-πως-μεγάλωσες-και-γίνεσαι-μεγάλος-νεαρός-πια-κι-είμαι-περήφανη-για-σένα-για-αυτό-που-γίνεσαι'

Τελικά η αλήθεια είναι ότι μάλλον απλώς ότι οι αγκαλιές τους απλά σπανίζουν λίγο περισσότερο.. 
Ας είναι.. Μου αρκεί που ακούν τον ψίθυρο της ευχής μου..

Και καθώς τελειώνω αυτό το γράψιμο, ήρθε από το δωμάτιό του που διάβαζε ο έφηβος γιος που λέγαμε.. 
Και με τυλίγει με τα χέρια του σε μια ζεστή αγκαλιά.. έτσι, χωρίς λόγια, χωρίς εξήγηση. Κι έτσι αθόρυβα, ξαναέφυγε..
Σύμπαν, σ'ευχαριστώ! :)

Στον ρουν του Σεπτέμβρη

Μου λείψατε. 

Κι ευκαιρία έψαχνα, να σας γράψω.

Να την λοιπόν, με αφορμή τον ...σχολικό Σεπτέμβρη! (χιχιχι..) 

Ξανάρθε ο καιρός και το πλήρωμα του χρόνου λοιπόν, κι έχουμε ξανά στο ..ρεπερτόριό μας, βιβλία, σχολικά προγράμματα, φροντιστήρια και πρωινά εγερτήρια.. 

Λίγο διαφορετικά πάλι φέτος βέβαια, γιατί ο μεγάλος-πρίγκηπας διαβαίνει για 2η χρονιά τις πύλες του Πανεπιστημίου του, ενώ ο ..μικρός εκπαιδεύεται ήδη για να δώσει τις δικές του Πανελλήνιες σε δύο χρονάκια. 

Ναι, έχω καιρό να γράψω νέα μου/μας.. Πολύ καιρό... Όλα καλά πάντως.

Η δουλειά μου είναι ένας από τους βασικούς λόγους που απομακρύνθηκα πάντως... πολλές ώρες και πολλή ενέργεια. Δεν μου αφήνει περιθώρια για πολλά άλλα. Ίσα-ίσα τα βασικά, τα του σπιτιού, παιδιών, κοινωνικές υποχρεώσεις, κτλ.

Αλλά και το ότι σπάνια βρίσκω ευκαιρία να μείνω μ-ό-ν-η-μ-ο-υ...

Στο νου μου όμως, σας γράφω σχεδόν καθημερινά....

Όταν κατεβαίνω τις σκάλες του μετρό για να πάω στην δουλειά, όταν περπατάω καμιά φορά για εκείνη την ..υποτυπώδη γυμναστική(γκουχ,γκουχ),ή π.χ. όταν ακούω μουσική το πρωί του Σαββάτου κάνοντας την λίστα για τα ψώνια και τις δουλειές...

Τότε, ναι τότε ...σας... μιλάω..

Σας λέω για... για.. χμμμ.. πόσα πολλά... Για να δούμε..

Να, για την δουλειά μου.

Για το βάρος και το άγχος που νιώθω για το meeting και την παρουσίαση εκείνης της ημέρας, ή για την συνάντηση με τον τάδε πελάτη.. πόσο πολλά 'παίζονται' και αν θα προχωρήσει μαζί μας το τάδε πρότζεκτ..

Μεγάλη θέση, μεγάλη ευθύνη. Πώς λέμε, 'μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες;', ε, χωρίς τα λεφτά των καραβιών όμως, έτσι;

Ή για το φάμιλι-πακέτο.

Να, σας λέω για το άγχος-της-μαμίτσας, όταν ο ..μικρός αμελεί κάποιες υποχρεώσεις του με επιτηδευμένες υπεκφυγές.. (έφηβοι, σου λέει ο άλλος μετά..), 

ή για το κορίτσι του ..μεγάλου και εκείνες τις στιγμές που προλαβαίνουμε σαν γονείς 'να τους κλέψουμε'.. εκείνα τα τρυφερά, ιδιωτικά χαμογελάκια, ή εκείνα τα 'σ'αγαπώ' τους, τα στόρι τους σε μια φεγγαράδα...

Σας λέω και για την περηφάνια που νιώθω όταν ο μικρός μου πήρε το δίπλωμα αγγλικών με υψηλή βαθμολογία -και πόσο ακόμα πιο πολύ καμαρώνω και πετάω από την χαρά μου, όταν ο μεγάλος μου έμαθε ότι πέρασε πέρυσι στην πρώτη του επιλογή, στο Οικονομικό Πειραιά! Με τι ευτυχία-σχεδόν μου το ανακοίνωσε! Θα 'λεγε κανείς ότι πιο πολύ, αγαλλίαση ήταν αυτό που ένιωσε, παρά χαρά..

Φέτος λέει να πιάσει και δουλίτσα.. Ε ναι, φτάνει η ντόλτσε βίτα αγόρι μου..  

Λοιπόν, τι άλλο σας λέω; Α, ναι καλέ!

Σας περιγράφω το γέλιο που έριξα όταν -το Πάσχα που είχαμε πάει στο χωριό, προσπάθησαν να οδηγήσουν στο οικόπεδο του σπιτιού (μην πατήσουμε και κανέναν στον δρόμο...)

Ο μεγάλος λέει 'μπααα... άσε. καλό είναι και το μετρό. Αλλωστε ακριβό θα είναι να βγάλω δίπλωμα, μη σας βάζω σε έξοδα' (!) 

ο άλλος κάνει Καλέ! τελικά, αυτό δεν πάει μόνο του, εσύ που οδηγείς πρέπει να τα κάνεις όλα!' 

Λες, εε;;

Ααααχαχαααχααα, εσύ-τα-κάνεις-όλαααχααααχαχαααα!! Playstation νόμιζαν ότι είναι φαίνεται! πατάς κουμπί - οδηγείς αυτοκίνητο!

Και μετά, είναι και όλα τα άλλα που... σας συζητάω..

Όνειρα, σκέψεις, μνήμες..

Ή εκείνα τα διάφορα, τα σημεία των καιρών... 

μα που ποτέ δεν φτάνουν εδώ...

Για να δούμε.. 

Τώρα, τουλάχιστον, είμαι σε μία φάση 'να αλλάξω κάποια πράγματα στην ζωή μου'.. 

Και το να γράφω συχνότερα, είναι ένα από αυτά.. Είδομεν.

Προς το παρόν, θα αφήσω (πάλι) τον ρουν των γεγονότων, θα σας χαιρετήσω, να πάω να κοιμηθώ, ή τουλάχιστον να προσπαθήσω.

Γιατί και το έτερον-ήμισυ.. δε λέω, καλός, χρυσός και άγιος, αλλά αυτό το ροχαλητό του ρε φίλε, δεν αντέχεται!...Τες πα.. Ας είναι. 

Κι αύριο θα προϋπαντήσω την καινούρια μέρα με περίσσια δύναμ....(άσε, ό,τι και να πω, άκυρο θα 'ναι. Δευτέρα αύριο, τι περιμένεις;)......

Λοιπόν. Τα ξαναλέμε, παίδες!

Σσσσσςς.....

 

Άκου την μουσική
που παίζει ανάμεσα στα κλαδιά
και το τραγούδι των φύλλων..
Ή και όχι πια.

Πάρε μια βαθιά ανάσα της ζωής
που σε περιτριγυρίζει ολοπράσινη..
Ή και όχι πια..

Είμαστε όλοι ένα με το Δάσος,
συνδεδεμένοι με το πνεύμα του και την ζωή του..
Ή και όχι πια...

....
......

Τα δάση ανασαίνουν, λέει...
Τώρα πια όχι...

2020 Εύβοια

2021 Β.Εύβοια, Αττική/Βαρυμπόμπη-Θρακομακεδόνες, Ηλεία, Μεσσηνία

2022 Πεντέλη, Δαδιά

2023 Ρόδος, Αλεξανδρούπολη, Δαδιά, Πάρνηθα

2024 Σκιάθος, Ρόδος, Σάμος, Αττική.....

Σσσσςς.... 
Σώπασε λίγο... και χαμήλωσε και τα μάτια...
Η φύση πάλι θρηνεί.....

Θα υπάρξει γιατρειά;...

μανταλάκι σε μια Καλησπέρα

 
Τόσες στιγμές, τόσες μνήμες που ήθελα να φέρω εδώ όλο αυτό τον καιρό, τόσες εικόνες, τόσα συναισθήματα.. Γιορτές, εκδρομές, διαβάσματα, βόλτες, γέλια και λύπες...

Όμορφες, στενάχωρες, αγχωμένες στιγμές, μέρες, φάσεις..
Αναζήτηση μιας τρυφερής αγκαλιάς που θα γιατρέψει μια 'κακιά' μέρα στην δουλειά, παρηγοριά σε λίγη μουσική από το ράδιο -the old-fashioned way, ξεγνοιασιά μιας βόλτας με θαλασσινή αύρα, γλυκά οικογενειακά γέλια... τόσα χρώματα που ήθελα να φέρω κι εδώ... στο digitalo-σεντούκι μου..

Μα οι ώρες της μέρας δεν έφταναν ποτέ... κι εκείνες τις λιγοστές φορές που ...εε, όλο και θα χώραγα λίγο μπλογκοσερφάρισμα, είχα την φαμίλια να ζουζουνίζει τριγύρω μου με τα διάφορα...
κι έτσι πέρασαν οι μέρες κι οι εβδομάδες και οι μήνες..

Κι ήρθε ακόμα μια Παρασκευή βραδάκι..

Αλλά σήμερα είπα "όχι, έστω κι έτσι, από το πουθενά, θα στείλω μια Καλησπέρα εκεί έξω. Να πω ότι είμαι καλά, αλλά τρέχω με τα καθημερινά, τα ανούσια-σημαντικά..."
Σήμερα είπα να γράψω μια Καλησπέρα, εδώ στο μπαλκόνι μιας άνοιξης πια, με παρέα ένα καφέ και την μουσική της Χαρούλας Αλεξίου, του Παπακωνσταντίνου, της Πρωτοψάλτη και του Γιάννη Κότσιρα....

Παρασκευιάτικη 'Καλησπέρα!', λοιπόν φίλοι μου!! Γιατί έτσι!

Νέα Χρονιά. Ένα χρόνο μεγαλύτεροι, ένα χρόνο πιο όμορφοι..

 

Ήταν με δυνατές μουσικές, μυρωδάτες γεύσεις, κροταλίσματα των πιρουνιών και  με κουβέντες γύρω από το μακρύ-στρωμένο πλουσιοπάροχο, πρωτοχρονιάτικο οικογενειακό τραπέζι που αποχαιρετούσαμε το 2023.
Αντίστροφη μέτρηση όταν ήρθε η ώρα και σφιχτές αγκαλιές κι ευχές για το ολοκαίνουριο νέο έτος που υποδεχτήκαμε με φωνές και τραγούδια.

Κι ήρθε και η ώρα της μεγαλόπρεπης βασιλόπιτας. 

Φτιαγμένη και στολισμένη με ό,τι τέχνη και χάρη μπόρεσα να επιστρατεύσω ήδη από την προηγούμενη μέρα.
- Φλουρί, βάλαμε;
- Ε, πώς; Δεν βάλαμε; Φυσικά!
Χαραγματιά-χαραγματιά, κομμάτι-κομμάτι, 20 ερευνητικά βλέμματα αποζητούσαν το τυχερό φλουρί. 
- Να, να, αυτό είν..... Μπααα, λάθος!
- Το βρήκαμε τελικά ρε παιδιά;
- Α, να το! Στα δύο τελευταία κομμάτια μαζί!! 
Το φλουρί 'κέρδιζε' ένα συμβολικό δωράκι, έτσι για το καλό, ως είθισται..

Γλυκά; Γλυκάαα;...
Ουουουυυ!... Μελομακάρονα, κουραμπιέδες, ροξάκια, κανταϊφάκια, εκμέκ, τούρτα, κορμός!..

Τα τσουγκρίσματα για τη νέα χρονιά συνόδευσαν εγκάρδιες ευχές, ανταλλαγή δώρων, δυνατή μουσική και χοροί.. 

Ενα από τα δώρα που φέτος χάρισα, το ξεχωρίζω ιδιαίτερα.. Ήταν ένας κύβος, όπου μπορούσες να βάλεις φωτογραφία σε κάθε πλευρά του. Και αυτός μπορούσε να 'σταθεί' σε μία μίνι-βασούλα σε μία απο τις κορυφές του και να περιστρέφεται.
Εβαλα φωτογραφίες λοιπόν των ..μικρών μου (είπαμε, μεγάλων πια!) και το πρόσφερα στην μητέρα μου (η οποία, να αναφέρω, καημό το έχει πια που με τις ψηφιακές φωτογραφίες δεν τις έχει σε ..χαρτί).
Μόλις το άνοιξε και το είδε, έλαμψε το πρόσωπό της! Τ' αγκάλιασε, σαν να χώραγε στην αγκαλιά της εκείνη την στιγμή όλα της τα παιδιά κι εγγόνια μαζί...
Ήξερα οτι θα της αρέσει, αλλά δεν φανταζόμουν να συγκινηθεί τόσο πολύ.. 
Όταν της έδειξα και οτι στέκεται και περιστρέφεται..!! Εκεί να δεις!
'Καλή Χρονιά, μαμά!'...
Ναι. Ήταν μια σπάνια και δυνατή στιγμή και για τις δυο μας... 


Κάπου εκεί, ανάμεσα στις μουσικές και τα τραγούδια, κάποιος από την παρέα πρότεινε ...'αλλαγή προγράμματος':
- Ε, τι, δεν θα παίξουμε;
- Ας παίξουμε! Επιτραπέζια, Τριανταμία ή Εικοσιμία;
- Τριανταμία, μέρα-που-ναι! 

Το τραπέζι μαζεύτηκε και από τα τελευταία γλυκά και ποτά, στρώθηκε η πράσινη τσόχα κι ετοιμάστηκαν τα χαρτιά και οι μάρκες. Για το θεαθήναι και τα εφέ, μην φαντάζεστε!... 
Ο πατέρας μου έλεγε 'με τσιγκάκια, έτσι; για το καλό'!
Οπότε κι εμείς θα παίζαμε με 'τσιγκάκια' τις πολύχρωμες μάρκες. Κάποιες είναι τόσο παλιές που έχουν ακόμα αξία σε δραχμές! Αλλά τις παίζουμε γιατί είναι εφετζίδικες!
Η νεότερη γενιά φυσικά μέτραγαν περισσότερα ..μηδενικά απ'όσα περίμεναν σε τέτοιες μάρκες..
- Μα καλά, τι είναι αυτά; Τι λέει εδώ '5.000';; 
- Αααχαχαχαααα!!! Γιατί αυτό το μικρούλι που λέει '200';; 
- Και τι αξία θα τα μετράμε;
- Τι αξία καλέ; όλα ένα, το ίδιο θα τα έχουμε, αφού ούτως ή άλλως δεν παίζουμε με λεφτά!
- Πάμε! 'Μάνα' εγώ. Μοιράζω. Άντε, για ποντάρετε να σας δω!
- Ωωω... Εγώ πήρα φιγούρα! πάμε για 31!
- Eγώ πήρα 4! μ' ένα 10άρι, πιάνω 14 κι είμαι βασιλιάς!
Τζιφος φυσικά! Μόνο τα μικρά κέρδιζαν -γιατί 'τράβαγαν' χαρτί απο τα 28 και τους τύχαινε 2 ή 3...! Οπότε κι εμείς μετά τραβάγαμε τα μαλλιά μας!
Το πραγματικό 'τζογάρισμα' γινόταν στο ποιος θα 'έκοβε' πριν τη νέα μοιρασιά.. 
Συγκεκριμένη συμπαίκτρια (αδερφή μου, σου λέει ο άλλος μετά!) όταν 'έκοβε', τύχαινε η μάνα να φέρνει 31 ή 30.. Αχαστα.
Οπότε μετά απο λίγο ήμασταν όλοι 'ΜΗΗηηηη!!!! Οχι εσύ! Αλλος θα 'κόψει'!'!! προσπαθώντας να μην πέσουμε κάτω από τα γέλια...
Και να σου το έτερον-ήμισυ που έκανε την 'μάνα' να λέει 'μην τους ακούς εσύ καλέ, έλα να κόψεις εδώ μαζί μου, κι εγώ μετα ό,τι θες! Θες κι άλλο κανταϊφι να σου φέρω;' και δωσ'του να μην κρατιόμαστε απ' τα γέλια!..

Κάπως έτσι, με δυνατά γέλια και καλή παρέα περάσαμε τις πρώτες ώρες του 2024..
Και λίγο πριν το πρώτο φως του, χαιρετηθήκαμε..

Και κάπως έτσι τελειώνουν οι ταινίες και τα μυθιστορήματα..Στην πραγματική ζωή, κάπως έτσι αρχίζει μετά το μάζεμα..... 

(μαντεύετε γιατί, έτσι; Σαλονοτραπεζαρία χαμός, κουζίνα ακόμα πιο χαμός, πιάτα-ποτήρια-φαγητά χάος... Τι να σου κάνει κι αυτό το πλυντήριο μόνο του;)

Ας είναι. Αύριο (λέμε-τώρα, όταν σηκωθώ εννοούμε), θα είναι όλα μαζεμένα, καθαρά και στολισμένα. 
Πάμε για το πρώτο cleanup της χρονιάς.

Χαλάλι η απίστευτη-ατέλειωτη-πολυήμερη κούραση για τις προετοιμασίες του ρεβεγιόν... Χαλάλι τα άπειρα μαζέματα και ξανα-τακτοποιήσεις μετά..

Ποιος θυμάται την κούραση μετά;
Εγώ κρατάω τις όμορφες στιγμές. 

Τις σφιχτές αγκαλιές. Τα γαϊδουροτραγουδίσματα του 'Πάει ο παλιός ο χρόοοονοοοος...'. Την τέλεια-κρατσανιστή πετσούλα από τέλειο χοιρινό του τραπεζώματος..
Τα γέλια στο παιχνίδι. Την συγκίνηση της μητέρας μου για το δώρο της. Τον χορό του κουμπάρου μου στο 'Ζεμπέκικο της Ευδοκίας'..

Άλλωστε, είπαμε: Δεν έχει σημασία τι έχει κάτω από το δέντρο, αλλά ποιοι είναι γύρω του..

Νέα Χρονιά λοιπόν, νέο κεφάλαιο.

Πρώτ' απ' όλα, ΥΓΕΙΑ. Αγάπη. Χαμόγελα.
Νέα Συναισθήματα.
Νέες Ευκαιρίες.
Νέα Όνειρα.
Νέες Περιπέτειες.
Καινούργια Ξεκινήματα.

Οι μέρες των γιορτών πέρασαν όλες σχεδόν. 
Από αύριο πίσω στην καινούρια ρουτίνα και καθημερινότητα.
Με πείσμα, έμπνευση, ισορροπία και λιγότερο άγχος. 

Με καφέ στο ένα χέρι και αυτοπεποίθηση στο άλλο.

Καλό ξεκίνημα.

Γάμος: Επικίνδυνες Αποστολές -τόμος XXI

 

Σήμερα είναι η μέρα μας.. Η επέτειός μας..
(Αν εσείς εκεί έξω αναρωτιέστε για τον τίτλο, μπορείτε να ρίξετε μια κλεφτή ματιά εδώ...)

Δύσκολη μέρα σήμερα στο γραφείο.
Εσύ όμως με υποδέχτηκες από την δουλειά με λουλούδια... Τόσα χρόνια μετά...
20+1 χρόνια.. 

Όπως λέμε... 20+1 λόγους που σε αγαπώ...

1. Μου αρέσει το πώς με κάνεις να γελάω.
2. Σ 'αγαπώ που ανέχεσαι τα ξεσπάσματα και το άγχος μου.
3. Σε αγαπώ που με αγαπάς με όλα μου τα ελαττώματα. 
4. Αγαπώ το πώς αγαπάς βαθιά και είσαι τόσο στοργικός με τα παιδιά μας.
5. Μου αρέσει το πώς δοκιμάζουμε νέα πράγματα μαζί.
6. Σ 'αγαπώ για το υπέροχο χιούμορ σου.
7. Σ 'αγαπώ για την εξυπνάδα σου και το πνεύμα σου.
8. Μου αρέσει που είσαι το πρώτο άτομο με το οποίο θέλω να μιλήσω όταν ακούω καλά ή κακά νέα (ή οποιαδήποτε νέα).
9. Μου αρέσει που δεν παίζεις παιχνίδια.
10. Μου αρέσει το πώς με συγχωρείς γρήγορα με τη γιγαντιαία καρδιά σου.
11. Αγαπώ την ακεραιότητά σου, την ειλικρίνειά σου και τις αξίες που έχεις ως άτομο.
12. Μου αρέσει το πώς είσαι ανιδιοτελής και γενναιόδωρος.
13. Μου αρέσει το πώς πάντα με φροντίζεις.
14. Μου αρέσει το πώς με κάνεις να νιώθω ασφαλής.
15. Μου αρέσει το πώς με αγκαλιάζεις σφιχτά όποτε σε χρειάζομαι. 
16. Αγαπώ την ευγενική καρδιά σου.
17. Σ 'αγαπώ που είσαι ο φωτογράφος μου.
18. Σ 'αγαπώ που είσαι πάντα πρόθυμος με θελήματα και δουλειές που χρειάζονται στο σπίτι. 
19. Μου αρέσει το πώς με κάνεις περήφανη. 
20. Μου αρέσει το πώς η φωνή σου αντηχεί βαθιά στην ψυχή μου. 
21. Μου αρέσει το πόσο εύκολο το κάνεις να κάνω μια τέτοια λίστα……

Ενα γλυκό φιλί, ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, να μας θυμίσει ότι 'είμαστε μαζί' σε όλο αυτό.
MAZI.

Αγαπημένε Έτερον-ήμισυ,
είσαι Υπέροχος. (Όχι για τα λουλούδια, όχι).
Γιατί είσαι αυτός που είσαι. Τελεία. 

Αγκαλιάζοντας τον ρυθμό της ζωής

Λίγες μέρες μόλις πέρασαν από τα κλεισίματα των σχολείων και των εξετάσεων και ήδη μοιάζουν τόσο μακρινά.. 

Ξέρεις γιατί; Γιατί μεγάλωσαν κι άλλο! Γι' αυτό. 

Μεγάλωσαν πολύ και γρήγορα. 

Χμ. Η Λογική κοιτάει στραβά και με μισό μάτι αυτά τα λόγια.. Μα ναι.. Πώς γίνεται δύο παιδιά να μεγαλώσουν τόσο απότομα σε τόσο λίγες μέρες; 

Και μετά τα μάτια, απαντούν: "Μα, κοίτα τα.".. Νεαροί πια και οι δύο!

Ο ..μικρός τελείωσε (κιόλας;) το γυμνάσιο!
Η αποχαιρετιστήρια γιορτή του σχολείου είχε όλες τις τιμές! 
Στην παράδοση του Απολυτηρίου μία από τις καθηγήτριες που είχαν, είχε μια όμορφη κουβέντα να πει για κάθε έναν τους, που σηκωνόταν να παραλάβει το χαρτί.
Τα λόγια της έδειχναν έναν σεβασμό αληθινό, για το κάθε ένα παιδί -(όχι πλαστό, θεατρικό, για τις εντυπώσεις της βραδιάς)..
Αναφερόμενη σε ενδεικτικά παραδείγματα κάθε φορά, μάθαμε ότι έχουν ωριμότητα, σεβασμό, είναι ευαισθητοποιημένα, με σωστή κρίση και σοφές αντιδράσεις στα δύσκολα.
Και κάθε γονιός συγκινούταν και κορδωνόταν από περηφάνια -ο καθένας για το δικό του παιδί.
Ενα νεαρούδι, που... που από του χρόνου θα είναι Λύκειο!...

Κι ο μεγάλος;
Ολοκλήρωσε τις Εξετάσεις Πανελληνίων και αποχαιρέτησε το σχολείο του με μια γιορτή και θεατρικό που έστησαν εξ'ολοκλήρου συμμαθητές του! Σενάριο, διάλογοι, θεατρική παρουσία, μουσική υπόκρουση, όλα εκείνοι!
Ναι, ήταν καλοδουλεμένο όλο και μια όμορφη ιστορία.
Τ' άτιμα!! Πώς κατάφεραν 'σκουπιδάκια στα μάτια' ολωνών μας...

Ο νεαρός μας μεγάλωσε.. Σωστό αντράκι. 
Ανυπομονεί για το επόμενο βήμα των σπουδών (καλά τα πήγε και στους βαθμούς)...

Κι εμείς, οι γονείς του, εδώ. Να γινόμαστε όλο και περισσότερο θεατές της ζωής του.. 

Τελικά, καλά τα λέει το τραγούδι..
"Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω..
Φταίει η ζωή που είναι μικρή..."

Προς το παρόν, ας απολαύσω με μια μπυρίτσα την απαλή, ροκ μουσικούλα που ακούγεται από διπλανό μπαλκόνι κι ας αγναντεύσω το καλοκαιράκι που (επιτέλους) ξεδιπλώνεται..
Κι οσονούπω, με το έτερον-ήμισυ, θα ..ξαναγυρίσουμε και θα ξαναθυμηθούμε των νιάτων μας, το 'λίγος ήλιος, λίγη θάλασσα και τ' αγόρι μου'!... 
Ε;

...Αχ, αυτός ο κύκλος της ζωής......

αυτό το αλλιώτικο ξεπροβόδισμα...

Και ναι. Ήρθε. Εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιείς (ακόμα μια φορά) ότι το μικρό σου πριγκηπάκι μεγάλωσε. Και κάνει ακόμα ένα βήμα να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει..

Και σήμερα είναι μια τέτοια στιγμή. Που του ανοίγεις την πόρτα, τον αγκαλιάζεις, τον φιλάς γλυκά στο μέτωπο (άμα σκύψει αρκετά, γιατί έχει ψηλώσει και δυο μέτρα) και τον ξεπροβοδίζεις μ' ένα 'Καλή Επιτυχία!' καθώς φεύγει για να ξεκινήσει τις Πανελλήνιες..

Και σε αυτό το ξεπροβόδισμα κλείνεται όλη εκείνη η αγάπη που χωράει μέσα της όλες τις αγωνίες του, τις ευχές μας, τα όνειρα να βρει τον δρόμο του ό,τι-και-να-γίνει..

Τι βάρος στους ώμους τους.. Να πρέπει σε μια κόλλα χαρτί να κλείσουν όλο εκείνο το αδιάκοπο διάβασμα, όλα εκείνα τα 'σσςς-μη-μιλάς-δυνατά-διαβάζει-ακόμα', όλα εκείνα τα άγουρα-ακόμα σχέδια και όνειρα για το μέλλον που χάραξαν μετρώντας σελίδες, ώρες και προκαταρκτικούς βαθμούς..

Φυσικά και αυτές οι εξετάσεις δεν είναι ο μόνος δρόμος... Στην τελική όμως, δυο χρόνια προετοιμασίας οδηγούν εδώ..

Και το μόνο που μπορείς να κάνεις τώρα είναι να του δώσεις την ευχή σου. Να είναι ΚΑΛΑ και να έχει μία Καλή Επιτυχία...

εκείνο το απρόσμενο..

 

Ήταν η προηγούμενη Δευτέρα, που ο μικρός μου γύρισε από το σχολείο, κρατώντας ένα υπέροχο μπουκέτο με λουλούδια. 

Τουλίπες.
Πολύχρωμες. 

Ακριβώς όπως μου αρέσουν!

Δούλευα από το σπίτι κι ευτυχώς είχα την ευκαιρία να τον υποδεχθώ την στιγμή που μπήκε.
Τι υπέροχη έκπληξη!!
"Για την γιορτή της μητέρας!" μου λέει κάπως ντροπαλά κι αμέσως εξαφανίστηκε μέσα!
- "Αχ αγάπη μου! Πόσο όμορφα είναι! Σ'ευχαριστώ!! 
Μα πού βρήκες τα λεφτάκια να τα πάρεις;" [του είχα δώσει χαρτζιλίκι το πρωί 5ευ για την καντίνα του σχολείου των επόμενων ημερών]
- "Δεν πήρα να φάω τίποτα."

Θεωρούσα τετριμμένο, βαρετό και ...ανέμπνευστο το να χαρίζεις λουλούδια σε κάποιον..
Τι ήταν αυτό όμως τώρα; Σε μια στιγμή χάθηκαν τα λόγια, χάθηκαν κι οι ταμπέλες και η απρόσμενη μικρή-μεγάλη ευτυχία αποζητούσε να τον κλείσει σε μια αχανή, μαμαδίστικη, σφιχτή αγκαλιά....

Αχ, μικρέ μου πρίγκηπα...

Πόση αγάπη χωράει τελικά σε ένα λουλούδι;......