στη γιορτή σου

Ήταν μια μέρα σαν αυτές. Σαν χθες, του Αγίου Δημητρίου.
Που άνοιγε το σαλόνι μας κι ολόφωτο από φυσικό φως και καθαριότητα, ξεπρόβαλλε μπροστά μας, έτοιμο, για την ονομαστική γιορτή.
Θα ερχόταν όλη η οικογένεια! Ο παππούς Αντώνης κι η γιαγιά Αγγέλα, διάφοροι θείοι και θείες, φίλοι των γονιών.
Ολη η μέρα περνούσε με ετοιμασίες όλων των ειδών: στην κουζίνα προετοιμασίες και μαγειρέματα, στην αυλή τραβήγματα των τραπεζο-καρεκλών --να χωρέσουμε όλοι, μήπως έχει καλό καιρό και κάτσουμε έξω.
Και τηλέφωνα.
Κι ήταν τότε, που δεν υπήρχαν κινητά ή ασύρματα, και το -ένα- τηλέφωνο του σπιτιού, εκείνο με το στρογγυλό καντράν και το 'κατσαρό', κοντό καλώδιο του ακουστικού, χτύπαγε για να τ'ακούσουμε όλοι 'Ντρρριιιιιννννν!'
Και τρανταχτές, χαμογελαστές φωνές που δέχονταν ευχές.. 'Ναι, εδώ είναι, κάτσε να σου τον φωνάξω! Ελα Δημήτρη! Η Ευτυχία είναι από το χωριό, να σου ευχηθεί!'..
Και κάπου εκεί, μπλεκόμασταν κι εμείς στα πόδια τους, να ζουζουνίζουμε, να χαζεύουμε και να παίζουμε στο ανοιχτό κι ολόφωτο σαλόνι μέχρι να 'ρθει ο κόσμος  -γιορτή σήμερα ντε!, να μιλάμε κι εμείς στο τηλέφωνο με συγγενείς μακριά, να χαιρόμαστε το κλίμα της μέρας.
Και μοσχοβόλαγε το σπίτι σπιτικές, μαγειρευτές μυρωδιές, που προορίζονταν για το βράδυ..


Και τα χρόνια πέρασαν.. Κι 'ήρθε' ο μικρός μας πιτσικόκος που πήρε τ'όνομά του --κι άλλα πολλά (!)...
Κι ήταν διπλή η γιορτή...Και οι ευχές..
Κι ήταν οι στιγμές που όλα ήταν με διάπλατα χαμόγελα.. Δυο σπίτια μ' ολόφωτα σαλόνια και πλούσια σ' αγκαλιές κι αγάπη..



...

Μα οι καιροί πέρασαν... Και τα 'φερε έτσι, που το ένα σπίτι σώπασε.... 

Κι είναι μια τέτοια μέρα, που το μοναχό σαλόνι σιωπά, εκεί, μαζί με το καντηλάκι του..

Και η γιορτή δεν είναι πια διπλή.. Και οι ευχές φέρνουν μαζί και τη μνήμη εκείνου, του αγαπημένου μας, μια μνήμη -ή μάλλον πολλές, που σφίγγουν τα μέσα μας..

Σαν χθες Γιόρταζες...

Κι εμείς 'ανοίξαμε' το σπίτι, φωτίσαμε τα σαλόνια, μαγειρεύαμε όλη μέρα, απαντούσαμε σε τηλέφωνα και το βραδάκι μαζευτήκαμε στην βεράντα μας πια όλοι μαζί, και γεμίσαμε πάλι με χαρές το σπιτικό μας, και μ' ευχές και αγκαλιές τον μικρό πιτσικόκο!

Κι όπως όλα τα χρόνια, η γιορτή αυτή θα ..συνεχιστεί για μια-δυο μέρες ακόμα, μέχρι και την 28η, που γιορτάζει κι ο υπόλοιπος κόσμος!..

Μα εκεί, κάπου ανάμεσα στις γιορτινές μουσικές, κάπου εκεί ανάμεσα στις ευχές, πάλι μας έλειπες πολύ..

. ♫..Μέτρησα τα αστέρια, όμως κάποια λείπουνε.. ♫....

κεκάκι κανείς;

Ανάλαφρη Κυριακή η σημερινή..
Σε ..καινούριο σπίτι. Σχεδόν.

Πήραμε την μεγάλη απόφαση επιτέλους και πριν από καμιά δεκαριά μέρες βάψαμε το σπίτι μέσα.
Όοοοοολο.

Δωμάτιο-δωμάτιο. 

Η διαδικασία ήταν απλή: τραβάμε τα έπιπλα στην μέση του δωματίου, τα σκεπάζουμε, βάφουμε, στεγνώνουμε, τελειώσαμε.
Στην εκτέλεση όμως.. ξεπατ@θήκαμε...
Είναι πολύ δύσκολο να οργανωθεί κάτι τέτοιο με παιδιά και διαβάσματα.

Η διαδικασία είπαμε, ήταν απλή:) Όλα (τα έπιπλα, πράγματα, συμπράγκαλα) έξω, τα δυσκίνητα έπιπλα στο κέντρο του δωματίου, κάλυψη, ευκαιρία και για καθάρισμα σε σημεία δυσπρόσιτα, βάψιμο, στέγνωμα, ξανά βάψιμο, γωνίες, 'κοψίματα', ξανά στέγνωμα. Καθάρισμα, τακτοποίηση επίπλων, συμπραγκάλων, κτλ, στην θέση τους και σιγά-σιγά συμμάζεμα των τελευταίων λεπτομερειών.
'Πλακωθήκαμε' στην δουλειά όλοι μαζί, ζήσαμε και ολίγον τσιγγάνοι (κάθε βράδυ και σ' άλλο κρεβάτι/στρωματσάδα/οι-μισοί-εδώ-οι-άλλοι-μισοί-αλλού) αλλά...!

Τέσσερις μέρες μετά, (τα βαψίματα) τελείωσαν. Τα μαζέματα (κουρτίνες, πλυντήρια, σιδερώματα έξτρα, αλλαγή ντεκόρ) συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες. Κάναμε 'γενναίες' επιλογές σε χρώματα, διχρωμίες, συνδυασμούς κτλ, και το φοβόμασταν λίγο στην αρχή.

Αλλά άξιζε τον κόπο.
Και φτάσαμε εδώ.
Τελειότητα!
Χαζεύω τριγύρω και απολαμβάνω το ..'νέο' σπίτι:)


Και σαν (ξεκούραστη) Κυριακή που είναι, είπα να κάνω κι ένα choco κεκάκι.

Έβαλα όλη μου την τέχνη και την πιο ξένοιαστη διάθεση!

Να σας τρατάρω λίγο;

πάμε για ύπνο!

Βραδάκι πάλι, κάθισα λίγο να σερφάρω στην μπλογκογειτονιά, εδώ στην ησυχία του μπαλκονιού, με απόηχους μιας πόλης που σιγά-σιγά κοιμάται.
Βρήκα ευκαιρία να πω μια καλησπέρα σε φιλικά σπιτικά, μια και είναι όμορφη βραδιά και η φαμίλια κοιμήθηκαν κι αυτοί νωρούτσικα σήμερα..

Λίγο πριν κλείσω το πισι, πέρασα μια βόλτα να σκάσω μερικά φιλούδια στα μικρά (είπαμε, η τέλεια ευκαιρία για κουτσούνεμα!)..

Και καθώς τα χάζευα, θυμήθηκα μια ιδιαίτερη ιστορία σχετικά με τον ύπνο..

Γιατί κοίτα, είναι όλα εκείνα που γεμίζουν την μέρα μας, εκείνα τα σημαντικά, αλλά είναι κι εκείνα τα άλλα, που καθόλου δεν τους δίνουμε σημασία..

Ή τα θεωρούμε το αντίθετο από αυτά που μετράμε ως σημαντικά..

Μέχρι να συναντήσεις κάτι –να, όπως εγώ αυτήν την παρακάτω ιστορία…


Λέει ο άλλος, εγώ, εσύ, όλοι μας:
‘Θα πάω στην δουλειά  -  θα βγω βόλτα – θα σερφάρω στο ίντερνετ – θα χαζέψω τηλεόραση – θα συναντηθώ με φίλους – θα πλύνω το αυτοκίνητο –θα βγω για ποτό - θα μαζέψω το σπίτι – θα διαβάσω – θα κάνω αυτό, εκείνο, το άλλο – θα ΚΑΝΩ κάτι..
Και το αντίθετο όλων αυτών :  Θα κοιμηθώ.

Και πότε ήταν η τελευταία φορά που θεώρησες τον ύπνο σημαντικό;
Οι άνθρωποι συνήθως λένε «τώρα θα πάω για ύπνο», σαν να μην σημαίνει τίποτα.

Αλλά στ’ αλήθεια είναι μία πολύ παράξενη δραστηριότητα.
«Για τις επόμενες λίγες ώρες, αφού πέσει ο ήλιος, θα χάσω τις αισθήσεις μου, χάνοντας προσωρινά τη δυνατότητα να ορίζω ό,τι γνωρίζω και καταλαβαίνω.
Κι όταν ξαναεπιστρέψει ο ήλιος, θα ξαναεπανέλθω στην κανονική μου ζωή».

Αν δεν γνωρίζατε τι ακριβώς είναι ο ύπνος, και το είχατε δει μόνο σε μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, θα νομίζατε ότι είναι πολύ παράξενο, και θα λέγατε σε όλους τους φίλους σας για αυτή την ταινία που είδατε.

«.. Είχαν κάτι ανθρώπους, ξέρεις. Και αυτοί περπατούσαν από ‘δω κι από ‘κει όλη μέρα, εντάξει; Και μετά, μια φορά τη μέρα, συνήθως όταν σκοτείνιαζε, αυτοί ξάπλωναν πάνω σε κάτι ειδικές πλατφόρμες και έχαναν τις αισθήσεις τους!! Σταματούσαν να λειτουργούν σχεδόν εντελώς, εκτός από το μυαλό τους, βαθιά, που ζούσαν περιπέτειες και εμπειρίες που ήταν εντελώς αδύνατες στην πραγματική ζωή!!
Και καθώς ήταν ξαπλωμένοι εκεί, εντελώς εκτεθειμένοι κι ευάλωτοι προς τους εχθρούς τους, οι μόνες τους κινήσεις ήταν πού και πού να γυρίσουν από τη μια μεριά στην άλλη!! Ή, αν καμιά από τις «περιπέτειες του μυαλού τους» έμοιαζε υπερβολικά αληθινή, αυτοί ανακάθονταν και φώναζαν και χαίρονταν που είχαν πια τις αισθήσεις τους!
Και μετά έπιναν πολύ καφέ.»


Οπότε.. την επόμενη φορά που θα δείτε κάποιον να κοιμάται, προσποιηθείτε ότι βλέπετε μία ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Και ψιθυρίστε «Το πλάσμα ξαναγεννιέται, μόνο του!»

πόσα κεράκια να βάλω πιτσικόκε;

Σαν σήμερα, ένα πρωινό μιας Πέμπτης, βγήκαμε από το σπίτι με μια βαλιτσούλα γεμάτη με τα πιο όμορφα συναισθήματα, ελπίδες και αγωνίες.
Σαν σήμερα, εκείνο το πρωινό της Πέμπτης, ήρθες στην οικογένειά μας, μια μερίδα ανθρωπάκι και μας κοιτούσες όλους με μάτια διάπλατα.
Ήσουν μπεμπάκι, πιτσικόκι, ο βενιαμινάκος μας.
Το copy-paste του αδερφού σου (ειδικά στις ζαβολιές).

Οι καιροί πέρασαν κι εσύ μεγάλωνες..

Κι έφτασες τώρα να τελειώνεις το δημοτικό. Και να 'χεις γίνει ολόκληρο αγοράκι.
Είσαι ζουζούνος, πεισματάρης κι αγκαλίτσας.
Είσαι έξυπνος, τολμηρός κι έξω καρδιά. Πονόψυχος και γενναιόδωρος.
Είσαι εκείνος, που μόλις στα τρία σου, έτρεξες να 'υπερασπιστείς' το ποδήλατο του αδερφού σου, όταν ένα άλλο παιδάκι που έπαιζε εκεί κοντά το ζήλεψε και πήγε να κάνει λίγο..
Είσαι εκείνος που, σε επιστροφή από διακοπές μας, πλησίασες μόνος σου την κυρία που ζητιάνευε κι από το καινούργιο σου πορτοφολάκι ('δώρο' από κάποιο καλοκαιρινό πανηγύρι), έβγαλες το πιο ακριβό χαρτονόμισμα που είχες χαρτζηλίκι από συγγενείς και της το πρόσφερες.
Κι όταν εκείνη διστάζοντας σου είπε 'να ρωτήσεις πρώτα τον μπαμπά σου;' που στεκόταν μόλις παραδίπλα, εσύ απάντησες κοφτά 'δικά μου είναι, εγώ στα δίνω'..
Είσαι εκείνος που θα σταθεί και θα βοηθήσει όποιον συμμαθητή σου χρειαστεί κάτι..
Όμως δεν χαρίζεσαι εύκολα. Γιατί είσαι και σκληρό αντράκι.
Και τώρα έκλεισες τα 11..


Η ευχή μου είναι απλή..
Να έχεις την καλύτερη ζωή που μπορείς να φανταστείς,
Ν'αγαπήσεις, να γελάσεις, αλλά και να κλάψεις όταν θες..
Να παίξεις τόσο δυνατά όσο θα δουλέψεις.
Κι όταν κοιμάσαι, τα όνειρά σου να σε κάνουν να χαμογελάς..
Και να μην ξεχνάς ποτέ ποτέ-ποτέ-ποτέ-ποτέ-ποτέ πόσο απέραντα σε αγαπάμε!

Η μαμίτσα σου.

βουρ ξανά σχολείο!

Νέα ξεκινήματα από αύριο - ανοίγουν τα σχολεία!
Πίσω στα θρανία ξανά τα πριγκηπάκια -και όχι μόνο.

Λίγο ανόρεχτα, που χάνουν τις ανέμελες μέρες των διακοπών, λίγο αγχωμένα για τις νέες δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν, λίγο ανυπόμονα για τους φίλους που θα ξαναδούν και την νέα δασκάλα ή τους καθηγητές που θα έχουν..
Ό,τι ακριβώς συνοδεύει τις λέξεις 'νέο ξεκίνημα'...

Ντύσαμε τα καινούρια τετράδια και βιβλία..
Ετοιμάσαμε τις κασετίνες, με τα μολύβια και τα στυλό, συμμαζέψαμε και το βαλιτσάκι Καλλιτεχνικών, με όλες τις νερό-κηρό-λαδομπογιές που θα χρειαστούν και φέτος..
Κρεμάσαμε τον ολοκαίνουριο λευκό πίνακα για σημειώσεις, και στήσαμε τις νέες σχολικές τσάντες, ετοιμοπόλεμους φρουρούς, στο πλάι του γραφείου τους.
Βουρ σε νέες γνώσεις φέτος πάλι!!

Θα ζωγραφίσουμε, θα μάθουμε Ιστορία για μάχες και συνομωσίες, θα διαβάσουμε λογοτεχνίες, θα ταξιδέψουμε στ' αρχαία, θα αναλύσουμε αναλύσεις, θα διασπάσουμε τα άτομα, θα ενώσουμε στοιχεία στην χημεία και θα προβληματιστούμε σε σύνθετες εξισώσεις επιπέδου ΜΙΤ (έτσι φαντάζουν νομίζω τα μαθηματικά σε κάθε γονιό!).
Θα εμπνευστούμε, θα εκπαιδευτούμε, θα δημιουργήσουμε, θα αγχωθούμε, θα μας περάσει, θα ξανασυνεχίσουμε!

Για εκείνους που δεν έχουν ακόμα παιδιά, αυτά φαντάζουν ..'των-βαρετών-ιστορίες-πόσο-μακριά-στο-μέλλον'..

Για εκείνους που μεγάλωσαν πια αρκετά τα παιδιά τους, αυτά ακούγονται σαν ..γλυκές, παλιές ιστορίες, τίγκα στα κλισέ, που ξανα-ματά-επιβεβαιώθηκαν και για εκείνους, όπως και για τόσες άλλες γενιές πριν από αυτούς.

Κι έπειτα είμαστε κι εμείς που το ζούμε.. Που υπάρχουν φορές να μοιάζει ότι ο χρόνος έχει σταματήσει στα ίδια (ρουτίνα-σχολείο-δουλειά-σπίτι-διαβάσματα-εξωσχολικά-σπίτι-φτου-κι-απ-την-αρχή).
Που τα απογεύματα στο σπίτι θα μετριούνται με ..τα μαθήματα --και στο τι υπολείπεται ακόμα για διάβασμα για την επόμενη μέρα σχολείου.


Μα είναι κι εκείνες, οι άλλες, που ο χρόνος μοιάζει να γλιστράει μέσα από τα χέρια μας, σαν την άμμο στην κλεψύδρα..

Τελικά το πόσο μεγάλωσαν δεν μετριέται με τα κεράκια στην τούρτα.. Οχι..

Το βλέπεις στις επιγραφές της 'τάξης' των βιβλίων τους και στο μέγεθος των ρούχων την ώρα του σιδερώματος.
Το μπλουζάκι που κάποτε έστρωνα ίσιο κι έφτανε στο πλάτος της σιδερώστρας, τώρα την ξεπερνάει και στο φάρδος του..
Το μικρό ζουζούνι που έβλεπες να σηκώνεται στις μύτες των ποδιών

για να φτάσει την βρύση να βάλει νερό στο ποτήρι, τώρα ξεπερνάει το ύψος του πάσου.. Και το ψηλό αγοράκι -που ήταν απλά ένα ψηλό αγοράκι, τώρα με περνάει σε ύψος --και μάλλον έχει ήδη περάσει και τον πατέρα του..

Κινούνται στους χώρους του σπιτιού, και ξαφνικά το σπίτι ..μίκρυνε..

Και φυσικά είναι πολύ μεγάλος πια ο ..μεγάλος, για να τον συνοδεύσω στον αγιασμό...

Ας είναι.. θα πάω το μικρό πριγκηπάκι.
Καλή αρχή να έχουν και φώτιση να τα πάνε καλά! :)


Βουτάω γι' αγκαλίτσες, τώρα που κοιμούνται. 
Τα κατσιάζω, τα φιλάω, τα χαζεύω κι αναρωτιέμαι..

Αλήθεια, πόσο λίγα 'παιδικά' χρόνια και πόσοι ..'αγιασμοί' μου/τους απομένουν ακόμα;

ο κόσμος -ένας καμβάς

Όταν μερικές βίδες φοριούνται στην πλάτη ενός σκαντζόχοιρου,
Όταν μ' ένα μπισκότο, έχεις τον κόσμο όλο στα χέρια σου,
κι ένα τσαμπάκι σταφύλια σε ταξιδεύει ψηλά.

Όταν σε μια '90s floppy δισκέτα συστήνεις την νέα SD καρτούλα,
Όταν μ' ένα πέταλο λουλουδιού παίζεις δίσκους στον φωνόγραφο,
και μ' ένα συνδετήρα παίζεις τρομπέτα.

Όταν μ' ένα τετράδιο σπιράλ, σε αγριοκοιτάει ένας κροκόδειλος 
και με μια μπάλα νήμα φτάνεις στον πλανήτη του Μικρού Πρίγκηπα,

...τότε,.. ποιος είπε ότι τα καθημερινά αντικείμενα είναι βαρετά;

Καλό μήνα, καλά νέα, εμπνευσμένα ξεκινήματα!

ο θρύλος λέει..

Με νέο, λίγο αλλαγμένο look, και σε καλοκαιρινό ακόμα mood, ήθελα από μέρες να μοιραστώ μαζί σας ένα, παλιό μεν, αγαπημένο δε, κομμάτι.

Με μουσική που 'ντύνει' το πάθος, τον έρωτα, την ζήλεια, την αφοσίωση, την παντοτινή προσμονή, μια ιστορία αγάπης, ένας θρύλος της θάλασσας, από εκείνους που σε κάνουν να ταξιδεύεις νοερά στα βάθη της..

The sun has not come out yet
and Ana and Miguel
are already on fire.
She's on him,
a man and a woman
making a jumble of their bed.

And the sea - that is mad about Ana -
prefers not to look;
jealousy does not spare
neither the water, nor the seaweed, nor the salt.

By dawn
Miguel is already
in his boat
"Kiss me my love,"
he says, "and stand still on the beach
awaiting my return."

The sea murmurs in its language,
"Wretched fisherman!,
do say goodbye to her.
I don't want to share her heart."
 
And she cries and cries and cries for him.
She stands on the beach
waiting and waiting and waiting for Miguel.

Some say in the village
that that white rock is Ana.
She still waits on the beach
her body covered with salt and corals.

"Don't wait any longer, stone girl.
Miguel will not return.
The sea took him prisoner
because he did not want to let him have his woman."

And she cries and cries and cries for him.
She stands on the beach
waiting and waiting and waiting for Miguel.

Some people even say
that when there is a storm
it is Miguel who stirs the waves
fighting to death against the sea.

And she cries and cries and cries for him.
She stands on the beach
waiting and waiting and waiting for Miguel.

*******

Ο ήλιος δεν έχει βγει ακόμα
και η Ana και Miguel έχουν ήδη πάρει φωτιά.
Είναι μαζί του,

ένας άνδρας και μια γυναίκα κάνοντας έρωτα. 

  

Και η θάλασσα - που είναι τρελή για την Ana - προτιμά να μην κοιτάζει.
H ζήλια δεν χαρίζεται ούτε στο νερό, ούτε στα φύκια, ούτε στο αλάτι.

   

Από την αυγή ο Miguel είναι ήδη στην βάρκα του
"Φίλα με αγάπη μου," λέει,
"Να στέκεσαι στην παραλία περιμένοντας την επιστροφή μου. "  

Κι η θάλασσα μουρμουρίζει στη γλώσσα της,

"Παλιό-ψαρά! Πες της αντίο!. Δεν θέλω να μοιραστώ την καρδιά της. "  

Και δακρύζει και δακρύζει και δακρύζει γι 'αυτόν.
Μένει πάντα στην παραλία περιμένοντας και περιμένοντας τον Miguel.  

Κάποιοι λένε στο χωριό ότι αυτός ο λευκός βράχος είναι Ana.
Εξακολουθεί να περιμένει στην παραλία
το σώμα της καλυμμένο με αλάτι και κοράλλια. 

"Μην περιμένεις άλλο, πέτρινο κορίτσι.
Ο Miguel δεν θα επιστρέψει.
Η θάλασσα τον πήρε φυλακισμένο 

γιατί δεν ήθελε να τον αφήσει να έχει τη γυναίκα του."  

Και δακρύζει και δακρύζει και δακρύζει γι 'αυτόν.

Μένει πάντα στην παραλία περιμένοντας και περιμένοντας τον Miguel.  

Μερικοί άνθρωποι λένε ακόμη ότι όταν υπάρχει καταιγίδα
είναι ο Miguel που ανταρεύει  τα κύματα 

πολεμώντας μέχρι θανάτου με την θάλασσα.   

Και δακρύζει και δακρύζει και δακρύζει γι 'αυτόν.

Μένει πάντα στην παραλία περιμένοντας και περιμένοντας τον Miguel…