ευχές στ' αστέρια κι ένα δυνατό φουυου..!

Όχι, δεν ήταν μια μέρα όπως οι άλλες.
Ήταν η μέρα ήρθες στην ζωή μας.
Εκείνη η ευχή στ' αστέρια, που πραγματοποιήθηκε.
Και άλλαξαν όλα.

Και να, σήμερα. Κλείνεις τα 14. Πιτσικόκος ακόμα. Ψηλολελεκάκης.
Να αλλάζεις καθημερινά, μέρα με την μέρα, κι εγώ να προσπαθώ να σε προλάβω.

Σου χαρίζω τον κόσμο όλο.
Πάρε τον.
Μαζί μ' αυτόν έχεις και την αγάπη μου,
απέραντη, ανείπωτη.
Για εκείνα τα σπινθηροβόλα μάτια,
για το πιο γλυκό, απλόχερο χαμόγελο,
για αυτό το πνευματώδες χιούμορ,

για όλα όσα διυλίζει, αναλύει κι ανακαλύπτει το ευφυέστατο μυαλό σου. 

Γιατί εσύ είσαι ο κόσμος μου.

Και θέλω πάντα να πετάς
όπως τώρα,
τον ουρανό ν' αγγίξεις,
όπως την καρδιά μου.
Σήκωσε τα χέρια,
φτάσε ως τ' αστέρια!
Χαρά μου, αγάπη μου, ζωή μου... 


Χρόνια σου πολλά πρίγκηπά μου...

απόδραση σαν παραμύθι..

Ήταν μια εκδρομή του Σαββατοκύριακου.. 
Μια οικογενειακή απόδραση από την πόλη για λίγο έξτρα οξυγόνο και λίγη παραπάνω παρέα μεταξύ μας.
Που έτσι, έμελλε να μας εκπλήξει όλους..

Ταξίδι, κάπου εκεί ανάμεσα στα βουνά, σε μικρό, φιδίσιο δρόμο, που ξετυλιγόταν μπροστά μας στροφούλα-στροφούλα, ενώ στ'ανοιχτά απέναντί μας απλώνονταν πολύχρωμες πεδιάδες, αγροτοχώραφα τετράγωνα σαν παζλ έτοιμα να παίξεις,
ή πυκνοπράσινες βουνοπλαγιές, με έλατα, καρυδιές, σφενδάμια, βελανιδιές..
Όπου κι αν κοιτούσαμε, η φύση μια πολύχρωμη παλέττα: πράσινες αποχρώσεις όλων των λογιών, φθινοπωρινά χρυσαφένια, φανταχτερά πορτοκαλί.

Ο προορισμός συγκεκριμένος: Φενεός, Λίμνη Δόξας. Εκεί στο μικρό, γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου.
Σαν ακουμπισμένο με ευλάβεια, στην άκρη ενός λεπτού ακρωτηριού, στο κέντρο μιας μαγικής λίμνης, προστατευμένο από άρχοντες-βουνά..

Ετσι έμοιαζε όταν φτάσαμε.. Σχεδόν μαγικό, απόλυτα μυστηριακό..
Αρχικά κρυμμένο κάτω από ένα παχύ, αδιάφανο πέπλο νεφών που σκέπαζε όλη την λίμνη.. 

Μα σιγά-σιγά τα σύννεφα σηκώνονταν, μόνο και μόνο για να αποκαλύψουν τις κιτρινοκόκκινες ακτογραμμές της λίμνης..
Και μετά να αιωρούνται εκεί.
Σαν σύντροφος μακρινός, αέρινος που αποπνέει γαλήνη και σέβας σ'ένα τέτοιο τόπο.
Και πιο μετά ν'αποχωρούν, ως φίλος αλλοτινός, και να αφήνουν να θαυμάσεις όλη την ομορφιά του τοπίου..

Πήραμε μαζί μας όση πιο πολλή μαγεία μπορούσαμε να κρύψουμε στην ψυχή μας.
Πλατσουρίσαμε λίγο στα βότσαλα, ανακαλύψαμε μικροσκοπικά μανιτάρια και κλέψαμε μερικά πλατανόφυλλα..
Κι όταν γυρίσαμε, μείναμε όλοι για κάμποσο ακόμα, κρυμμένοι στ' όνειρο..

Ήταν μέρες που σκεφτόμασταν αυτή την εκδρομή.
Δεν κάναμε συγκεκριμένα σχέδια, απλά λέγαμε πόσο θα θέλαμε να πάμε. Όλα εξαρτιόνταν απο τον καιρό, τα διαβάσματά τους, την παρέα που θα βρίσκαμε να πάμε 'τσούρμο', το αν θα βόλευε Σάββατο ή Κυριακή..
Το Σάββατο τελικά ξυπνήσαμε κάπως αργούτσικα, νωχελικά, με διάθεση ρέκλας, ξεκούρασης και χουχουλιάσματος..
Κι εκεί που ψηνόταν ο πρώτος καφές της μέρας, κάπου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, έπεσε το ερώτημα των πιτσικόκων: 'Τελικά, τι θα κάνουμε σήμερα;'
Αυτό ήταν. Δεν θέλαμε πολύ. Κοιταχτήκαμε κι επιβεβαιώσαμε.
'Τσούρμο, ντυνόμαστε και φεύγουμε!'
Ντυθήκαμε, κάναμε μερικά σαντουιτσάκια για αυτοκινητο-κολατσιό, μισοήπιαμε τον καφέ και βουρ!

Η εκδρομούλα, μακρινή, μα ο προορισμός δεν θα άλλαζε, παρά το ..καθυστερημένο ξεκίνημα. Τι μας ένοιαζε; Δική μας όλη η μέρα!

Είχαμε χρόνια να πάμε, και μόνο για εκεί θα ξεκινούσαμε αυτή τη φορά.

Και ναι. Είχαμε δίκιο. Ήταν ίσως από τις πιο όμορφες, μονοήμερες αποδράσεις που έχουμε κάνει..

Η φύση, με σύμμαχο τον καιρό, μας μάγεψαν όσο τίποτε άλλο..
Σαν ένας κόσμος μυστηρίου, σαν όνειρο..


Εις το επανειδείν..

στον καμβά του Νοέμβρη

Αυτό είναι ο Νοέμβρης.
Κάτι να πλανιέται, μεταξύ του χειμώνα που κι ολοένα πλησιάζει κι ενός γλυκόκαιρου φθινοπώρου που απομακρύνεται..

Ένα ημιδιάφανο πέπλο, τόσο χαμηλά, σαν να σου κρύβεται ένα μυστήριο, μια λίγη μαγεία που θα έρθει να σου αποκαλυφθεί αργότερα, σε σένα μόνο..

Ισχνά σύννεφα που κατεβαίνουν κοντά σου, φέρνοντας μαζί τους -όχι τόσο μακριά- έναν χειμώνα, έναν Δεκέμβρη..

Κι οι αχτίνες του ήλιου να περνούν λιγοστές μέσα από φυλλωσιές και σύννεφα, σαν χορδές που θα τις πιάσεις για να παίξεις μαζί τους.

Και παρηγοριέσαι από το αιώνιο πράσινο του βουνού, καθαρό ακόμα, πριν το σκεπάσει ο χειμώνας.

Κρυμμένος κάτω από την ξύλινη στέγη, νιώθεις ένα ρίγος, ένα κρύο, ξεγελασμένος από την γλυκάδα του φθινοπώρου.
Ψάχνεις μια ζεστή παρηγοριά στην χνουδωτή κουβερτούλα, σ' ένα φλυτζάνι αχνιστού καφέ που θ 'αρωματίσει το καταφύγιό σου..
Και καθώς κουλουριάζεσαι δίπλα στο παγωμένο παράθυρο, κοιτάζεις έξω την νεοφερμένη αγριάδα κι αναγαλλιάζεις..

Να, κάπως έτσι έρχεται ο Νοέμβρης..

Καλό μας μήνα..

στη γιορτή σου

Ήταν μια μέρα σαν αυτές. Σαν χθες, του Αγίου Δημητρίου.
Που άνοιγε το σαλόνι μας κι ολόφωτο από φυσικό φως και καθαριότητα, ξεπρόβαλλε μπροστά μας, έτοιμο, για την ονομαστική γιορτή.
Θα ερχόταν όλη η οικογένεια! Ο παππούς Αντώνης κι η γιαγιά Αγγέλα, διάφοροι θείοι και θείες, φίλοι των γονιών.
Ολη η μέρα περνούσε με ετοιμασίες όλων των ειδών: στην κουζίνα προετοιμασίες και μαγειρέματα, στην αυλή τραβήγματα των τραπεζο-καρεκλών --να χωρέσουμε όλοι, μήπως έχει καλό καιρό και κάτσουμε έξω.
Και τηλέφωνα.
Κι ήταν τότε, που δεν υπήρχαν κινητά ή ασύρματα, και το -ένα- τηλέφωνο του σπιτιού, εκείνο με το στρογγυλό καντράν και το 'κατσαρό', κοντό καλώδιο του ακουστικού, χτύπαγε για να τ'ακούσουμε όλοι 'Ντρρριιιιιννννν!'
Και τρανταχτές, χαμογελαστές φωνές που δέχονταν ευχές.. 'Ναι, εδώ είναι, κάτσε να σου τον φωνάξω! Ελα Δημήτρη! Η Ευτυχία είναι από το χωριό, να σου ευχηθεί!'..
Και κάπου εκεί, μπλεκόμασταν κι εμείς στα πόδια τους, να ζουζουνίζουμε, να χαζεύουμε και να παίζουμε στο ανοιχτό κι ολόφωτο σαλόνι μέχρι να 'ρθει ο κόσμος  -γιορτή σήμερα ντε!, να μιλάμε κι εμείς στο τηλέφωνο με συγγενείς μακριά, να χαιρόμαστε το κλίμα της μέρας.
Και μοσχοβόλαγε το σπίτι σπιτικές, μαγειρευτές μυρωδιές, που προορίζονταν για το βράδυ..


Και τα χρόνια πέρασαν.. Κι 'ήρθε' ο μικρός μας πιτσικόκος που πήρε τ'όνομά του --κι άλλα πολλά (!)...
Κι ήταν διπλή η γιορτή...Και οι ευχές..
Κι ήταν οι στιγμές που όλα ήταν με διάπλατα χαμόγελα.. Δυο σπίτια μ' ολόφωτα σαλόνια και πλούσια σ' αγκαλιές κι αγάπη..



...

Μα οι καιροί πέρασαν... Και τα 'φερε έτσι, που το ένα σπίτι σώπασε.... 

Κι είναι μια τέτοια μέρα, που το μοναχό σαλόνι σιωπά, εκεί, μαζί με το καντηλάκι του..

Και η γιορτή δεν είναι πια διπλή.. Και οι ευχές φέρνουν μαζί και τη μνήμη εκείνου, του αγαπημένου μας, μια μνήμη -ή μάλλον πολλές, που σφίγγουν τα μέσα μας..

Σαν χθες Γιόρταζες...

Κι εμείς 'ανοίξαμε' το σπίτι, φωτίσαμε τα σαλόνια, μαγειρεύαμε όλη μέρα, απαντούσαμε σε τηλέφωνα και το βραδάκι μαζευτήκαμε στην βεράντα μας πια όλοι μαζί, και γεμίσαμε πάλι με χαρές το σπιτικό μας, και μ' ευχές και αγκαλιές τον μικρό πιτσικόκο!

Κι όπως όλα τα χρόνια, η γιορτή αυτή θα ..συνεχιστεί για μια-δυο μέρες ακόμα, μέχρι και την 28η, που γιορτάζει κι ο υπόλοιπος κόσμος!..

Μα εκεί, κάπου ανάμεσα στις γιορτινές μουσικές, κάπου εκεί ανάμεσα στις ευχές, πάλι μας έλειπες πολύ..

. ♫..Μέτρησα τα αστέρια, όμως κάποια λείπουνε.. ♫....

κεκάκι κανείς;

Ανάλαφρη Κυριακή η σημερινή..
Σε ..καινούριο σπίτι. Σχεδόν.

Πήραμε την μεγάλη απόφαση επιτέλους και πριν από καμιά δεκαριά μέρες βάψαμε το σπίτι μέσα.
Όοοοοολο.

Δωμάτιο-δωμάτιο. 

Η διαδικασία ήταν απλή: τραβάμε τα έπιπλα στην μέση του δωματίου, τα σκεπάζουμε, βάφουμε, στεγνώνουμε, τελειώσαμε.
Στην εκτέλεση όμως.. ξεπατ@θήκαμε...
Είναι πολύ δύσκολο να οργανωθεί κάτι τέτοιο με παιδιά και διαβάσματα.

Η διαδικασία είπαμε, ήταν απλή:) Όλα (τα έπιπλα, πράγματα, συμπράγκαλα) έξω, τα δυσκίνητα έπιπλα στο κέντρο του δωματίου, κάλυψη, ευκαιρία και για καθάρισμα σε σημεία δυσπρόσιτα, βάψιμο, στέγνωμα, ξανά βάψιμο, γωνίες, 'κοψίματα', ξανά στέγνωμα. Καθάρισμα, τακτοποίηση επίπλων, συμπραγκάλων, κτλ, στην θέση τους και σιγά-σιγά συμμάζεμα των τελευταίων λεπτομερειών.
'Πλακωθήκαμε' στην δουλειά όλοι μαζί, ζήσαμε και ολίγον τσιγγάνοι (κάθε βράδυ και σ' άλλο κρεβάτι/στρωματσάδα/οι-μισοί-εδώ-οι-άλλοι-μισοί-αλλού) αλλά...!

Τέσσερις μέρες μετά, (τα βαψίματα) τελείωσαν. Τα μαζέματα (κουρτίνες, πλυντήρια, σιδερώματα έξτρα, αλλαγή ντεκόρ) συνεχίστηκαν και τις επόμενες μέρες. Κάναμε 'γενναίες' επιλογές σε χρώματα, διχρωμίες, συνδυασμούς κτλ, και το φοβόμασταν λίγο στην αρχή.

Αλλά άξιζε τον κόπο.
Και φτάσαμε εδώ.
Τελειότητα!
Χαζεύω τριγύρω και απολαμβάνω το ..'νέο' σπίτι:)


Και σαν (ξεκούραστη) Κυριακή που είναι, είπα να κάνω κι ένα choco κεκάκι.

Έβαλα όλη μου την τέχνη και την πιο ξένοιαστη διάθεση!

Να σας τρατάρω λίγο;

πάμε για ύπνο!

Βραδάκι πάλι, κάθισα λίγο να σερφάρω στην μπλογκογειτονιά, εδώ στην ησυχία του μπαλκονιού, με απόηχους μιας πόλης που σιγά-σιγά κοιμάται.
Βρήκα ευκαιρία να πω μια καλησπέρα σε φιλικά σπιτικά, μια και είναι όμορφη βραδιά και η φαμίλια κοιμήθηκαν κι αυτοί νωρούτσικα σήμερα..

Λίγο πριν κλείσω το πισι, πέρασα μια βόλτα να σκάσω μερικά φιλούδια στα μικρά (είπαμε, η τέλεια ευκαιρία για κουτσούνεμα!)..

Και καθώς τα χάζευα, θυμήθηκα μια ιδιαίτερη ιστορία σχετικά με τον ύπνο..

Γιατί κοίτα, είναι όλα εκείνα που γεμίζουν την μέρα μας, εκείνα τα σημαντικά, αλλά είναι κι εκείνα τα άλλα, που καθόλου δεν τους δίνουμε σημασία..

Ή τα θεωρούμε το αντίθετο από αυτά που μετράμε ως σημαντικά..

Μέχρι να συναντήσεις κάτι –να, όπως εγώ αυτήν την παρακάτω ιστορία…


Λέει ο άλλος, εγώ, εσύ, όλοι μας:
‘Θα πάω στην δουλειά  -  θα βγω βόλτα – θα σερφάρω στο ίντερνετ – θα χαζέψω τηλεόραση – θα συναντηθώ με φίλους – θα πλύνω το αυτοκίνητο –θα βγω για ποτό - θα μαζέψω το σπίτι – θα διαβάσω – θα κάνω αυτό, εκείνο, το άλλο – θα ΚΑΝΩ κάτι..
Και το αντίθετο όλων αυτών :  Θα κοιμηθώ.

Και πότε ήταν η τελευταία φορά που θεώρησες τον ύπνο σημαντικό;
Οι άνθρωποι συνήθως λένε «τώρα θα πάω για ύπνο», σαν να μην σημαίνει τίποτα.

Αλλά στ’ αλήθεια είναι μία πολύ παράξενη δραστηριότητα.
«Για τις επόμενες λίγες ώρες, αφού πέσει ο ήλιος, θα χάσω τις αισθήσεις μου, χάνοντας προσωρινά τη δυνατότητα να ορίζω ό,τι γνωρίζω και καταλαβαίνω.
Κι όταν ξαναεπιστρέψει ο ήλιος, θα ξαναεπανέλθω στην κανονική μου ζωή».

Αν δεν γνωρίζατε τι ακριβώς είναι ο ύπνος, και το είχατε δει μόνο σε μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, θα νομίζατε ότι είναι πολύ παράξενο, και θα λέγατε σε όλους τους φίλους σας για αυτή την ταινία που είδατε.

«.. Είχαν κάτι ανθρώπους, ξέρεις. Και αυτοί περπατούσαν από ‘δω κι από ‘κει όλη μέρα, εντάξει; Και μετά, μια φορά τη μέρα, συνήθως όταν σκοτείνιαζε, αυτοί ξάπλωναν πάνω σε κάτι ειδικές πλατφόρμες και έχαναν τις αισθήσεις τους!! Σταματούσαν να λειτουργούν σχεδόν εντελώς, εκτός από το μυαλό τους, βαθιά, που ζούσαν περιπέτειες και εμπειρίες που ήταν εντελώς αδύνατες στην πραγματική ζωή!!
Και καθώς ήταν ξαπλωμένοι εκεί, εντελώς εκτεθειμένοι κι ευάλωτοι προς τους εχθρούς τους, οι μόνες τους κινήσεις ήταν πού και πού να γυρίσουν από τη μια μεριά στην άλλη!! Ή, αν καμιά από τις «περιπέτειες του μυαλού τους» έμοιαζε υπερβολικά αληθινή, αυτοί ανακάθονταν και φώναζαν και χαίρονταν που είχαν πια τις αισθήσεις τους!
Και μετά έπιναν πολύ καφέ.»


Οπότε.. την επόμενη φορά που θα δείτε κάποιον να κοιμάται, προσποιηθείτε ότι βλέπετε μία ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Και ψιθυρίστε «Το πλάσμα ξαναγεννιέται, μόνο του!»

πόσα κεράκια να βάλω πιτσικόκε;

Σαν σήμερα, ένα πρωινό μιας Πέμπτης, βγήκαμε από το σπίτι με μια βαλιτσούλα γεμάτη με τα πιο όμορφα συναισθήματα, ελπίδες και αγωνίες.
Σαν σήμερα, εκείνο το πρωινό της Πέμπτης, ήρθες στην οικογένειά μας, μια μερίδα ανθρωπάκι και μας κοιτούσες όλους με μάτια διάπλατα.
Ήσουν μπεμπάκι, πιτσικόκι, ο βενιαμινάκος μας.
Το copy-paste του αδερφού σου (ειδικά στις ζαβολιές).

Οι καιροί πέρασαν κι εσύ μεγάλωνες..

Κι έφτασες τώρα να τελειώνεις το δημοτικό. Και να 'χεις γίνει ολόκληρο αγοράκι.
Είσαι ζουζούνος, πεισματάρης κι αγκαλίτσας.
Είσαι έξυπνος, τολμηρός κι έξω καρδιά. Πονόψυχος και γενναιόδωρος.
Είσαι εκείνος, που μόλις στα τρία σου, έτρεξες να 'υπερασπιστείς' το ποδήλατο του αδερφού σου, όταν ένα άλλο παιδάκι που έπαιζε εκεί κοντά το ζήλεψε και πήγε να κάνει λίγο..
Είσαι εκείνος που, σε επιστροφή από διακοπές μας, πλησίασες μόνος σου την κυρία που ζητιάνευε κι από το καινούργιο σου πορτοφολάκι ('δώρο' από κάποιο καλοκαιρινό πανηγύρι), έβγαλες το πιο ακριβό χαρτονόμισμα που είχες χαρτζηλίκι από συγγενείς και της το πρόσφερες.
Κι όταν εκείνη διστάζοντας σου είπε 'να ρωτήσεις πρώτα τον μπαμπά σου;' που στεκόταν μόλις παραδίπλα, εσύ απάντησες κοφτά 'δικά μου είναι, εγώ στα δίνω'..
Είσαι εκείνος που θα σταθεί και θα βοηθήσει όποιον συμμαθητή σου χρειαστεί κάτι..
Όμως δεν χαρίζεσαι εύκολα. Γιατί είσαι και σκληρό αντράκι.
Και τώρα έκλεισες τα 11..


Η ευχή μου είναι απλή..
Να έχεις την καλύτερη ζωή που μπορείς να φανταστείς,
Ν'αγαπήσεις, να γελάσεις, αλλά και να κλάψεις όταν θες..
Να παίξεις τόσο δυνατά όσο θα δουλέψεις.
Κι όταν κοιμάσαι, τα όνειρά σου να σε κάνουν να χαμογελάς..
Και να μην ξεχνάς ποτέ ποτέ-ποτέ-ποτέ-ποτέ-ποτέ πόσο απέραντα σε αγαπάμε!

Η μαμίτσα σου.